ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျမ

ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕
အဂၤလိပ္လုိ kyaukpadaung
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အလယ္ပိုင္း
မႏၱေလးတုိင္း ျမင္းၿခံခရိုင္ကၿမိဳ႕။

ေဆာင္းေႏြမုိး သံုးရာသီမွာ
ေဆာင္းဆုိေအး၊ ေႏြဆုိပူ၊ မုိးဆုိမုိး
စိမ္းလန္းစုိေျပတဲ့ ပုပၸါးအရိပ္ေအာက္မွာ
သဘာဝက ခန္းနားစြာ ေနရာခ်ေပးခဲ့ၿပီ။

ပန္းေပါင္းစံု ေဆးပင္ေဆးျမစ္စံု
စိမ့္ႀကီး ၿမိဳင္ႀကီး ပုပၸါးေတာင္ႀကီးနဲ႔
စံုေတာ ၿမိဳင္ေတာ ရႈေမာဖြယ္ေတြေၾကာင့္
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေနခ်င့္စဖြယ္ၿမိဳ႕။

ထန္းပင္ ထန္းလက္ ထန္းလွ်က္ေတြနဲ႔
ခ်ိဳခ်ဥ္ဖန္ခါး အရသာေတြၾကားမွာ
လကၹက္ရည္က နာမည္ခိုးခ်ခံရတဲ့ၿမိဳ႕ေပါ့
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းေဟ့ ဆုိရင္ ခ်ိဳအီျပစ္ ေခြယုိင္လဲ။

သဘာဝအေမြေပးတဲ့ အုိေအစစ္ေလးတခု
ၿမိဳ႕ေနလူထုရဲ႕ ရင္ထဲျဖတ္သန္းစီးဆင္းသြားတယ္
အစဥ္အလာအရ ရုပ္ခႏၱာျဖစ္တည္မႈမွာ တည္တန္႔
ညဏ္ရည္ျမင့္ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္တခုရခဲ့ၿပီ။

ရုိးသားျဖဴစင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ေနထုိင္ရင္း
ေတာင္ေတာ္ပုပၸါးက ပီအိပ္ခ်္ ဆဲဗင္း ကိုေသာက္လုိ႔
ေဒသတခြင္မွာ ညဏ္ရည္ထက္ျမတ္ထူးခၽြန္တဲ့
မ်ိဳးရုိးဗီဇ နဲ႔ လူသားေတြ အျဖစ္ ကမၻာက သိၾကတယ္။

ႏွလံုးေသြးကုိ စစ္ၾကည့္လုိက္မလား
အေျခေနအရ ကိုယ့္ေဒသနဲ႔ ေဝးေနေပမယ့္
ငါဟဲ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသား ဘုိးဘြားအေမြဆက္ခံလုိ႔
ေကာင္းသတင္းနဲ႔ေက်ာ္ေဇာေစရမယ္ဆုိတဲ့ ဆႏၵရွိသူေတြ ထုနဲ႔ေဒး။

တုိ႔ေျပ တုိ႔ေျမ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းေျမသုိ႔
အနီးကပ္ ခ်စ္ခြင့္ရသူမ်ား အေဝးက ခ်စ္ေနၾကသူမ်ား နဲ႔
ေကာင္းသတင္းနားစြင့္ ေကာင္းသည္ထက္ေကာင္းေစခ်င္သူမ်ား
ကမၻာတည္သေရြ႕ အုိေအစစ္တည္ေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းၾကစုိ႔ေလ။

ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။

အခ်စ္ဆုိတာ

အခ်စ္ဆုိတာ -
နဴးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး
အဓိပၸါယ္ေတြျပည့္ေနတဲ့ ေ၀ါဟာရတစ္ခု။

ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြဲ႕ေႏွာင္တဲ့
သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလးေတြနဲ႔ အနာဂါတ္ကုိ ပံုေဖၚေပးတဲ့အရာ။

ေက်းဇူးစကားဆုိလို႔ မရတဲ့
အျဖဴေရာင္ အလင္းတန္းေလးေတြနဲ႔ အနာဂတ္ကုိ လင္းလက္ေစတဲ့အရာ။

တစ္နဲ႔တစ္ေပါင္းျခင္းတစ္ဆုိတဲ့
ညီမွ်ျခင္းကုိ သက္ေသထူတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဥပေဒသ။

ခုိင္ၿမဲေသာ ခ်စ္ျခင္းအတြက္
ခ်စ္သူေတြတုိင္းက အေလးထားဦးညြတ္ရတဲ့ ႏွလံုးသားက လိုက္နာရတဲ့ ဥပေဒ။

ရင္ဘတ္တျခမ္း ရင္းႏွီးၿပီး
ႏွစ္ေယာက္တစ္အိမ္မက္ ဘ၀ခရီးကုိဆက္ခဲ့တဲ့ ဆြယ္ေတာ္ရြက္ေလးေတြရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မႈ။

--------------- ဆက္ရန္။

ၾကယ္စံုည

အညာရဲ႕
တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညမွာ
အေမ့အိမ္ေရွ႕ျခံ၀န္းထဲ
ထန္းလက္ကုလားထုိင္ေပၚ ေခါင္းေမာ့ရင္း
ၾကယ္စံုညကို ၾကည့္မိတယ္။

က်ေနာ္က
ေကာင္းကင္ေပၚ လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး
လိပ္ၾကယ္လား၊ ဓူ၀ံလား
ဟသၤာၾကယ္လား၊ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္လား
ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းလား
အေဖ့ကို တဖြဖြေမးေနမိတယ္။

အေဖက
သူ႔ရဲ႕နကၡတ္ၾကည့္ဆရာက
ညေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကို
လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ထိုးၿပီး
ဘယ္ရာသီမွာ ဘာ႐ုပ္ေပၚေၾကာင္း
ဆက္စပ္ျပပံုကို ေျပာေနတယ္။

အေမက
စိပ္ပုတီးကို တေခ်ာက္ေခ်ာက္စိပ္ရင္း
က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ေနတယ္။

က်ေနာ္က
ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာက မအိမ္သူကို
အညာရဲ႕ၾကယ္စံုညကို ေမာ့ၾကည့္ခိုင္းလိုက္တယ္။

အညာေဆာင္းက
တစိမ့္စိမ့္ေအးလာတယ္
ဥပုသ္ေစာင့္ထားတဲ့ အေမက
“မယ္ဇလီဖူးသုပ္ေလး စားလိုက္ဦး” လို႔ ေျပာတယ္။

တကယ္ေတာ့
ခ်မ္းေျမ႕ၾကည္ႏူးဖို႔ရာ
ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္စံုသလို
ႏွလံုးသားမွာ ၾကယ္စံုဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ။

သင္းေ၀ေအာင္
ျမားနတ္ေမာင္မဂၤလာမဂၢဇင္း၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္။
ေရနံေခ်ာင္းဇာတိ၊ ပန္းခ်ီဆရာ သန္းျမင့္ေအာင္(ကဗ်ာဆရာ သင္းေ၀ေအာင္) ၂၀၁၀ ေမလ ၁၁ ရက္ေန႔ ညေန ၃ နာရီခန္႔တြင္ ရန္ကုန္ ေဆးရံုၾကီး၌ ကြယ္လြန္သြားသည္။

ခ်စ္သူေပ်ာ္ပါေစ

ကုိယ့္ရဲ႕ သတိရျခင္းမွာ
အျဖဴေရာင္ အေတာင္ပံတစံု တပ္လုိ႔
တမ္းတျခင္း အလြမ္းေတြ ေပြ႕ဖက္
ခ်စ္သူ႔ဆီ ၀ဲပ်ံခဲ့မယ္။

ခ်စ္သူ႔ သတိရျခင္းမွာ
အျဖဴေရာင္ အေတာင္ပံတစံုတပ္လုိ႔
ေ၀းကြာျခင္း အလြမ္းေတြယူေဆာင္ၿပီး
ကုိယ့္ဆီကုိ ၀ဲပ်ံခဲ့ပါ။

တိမ္တုိက္ေတြကို ထုိးေဖာက္
ျပာလြင္လြင္ ေကာင္းကင္ထက္ အတူဆံု
ေနရာင္ျခည္မွာ တြဲခုိနားရင္း
အလြမ္းသင့္ ခ်စ္စကား ဆုိၾကမယ္။

တမ္းတျခင္းေတြ ျငင္းခံုေနတုန္း
ယုယစြာ ေထြးေပြ႕ ထားမယ္
ရင္ခံုသံေတြ ေအးခ်မ္းလုိ႔
ခ်စ္သူေပ်ာ္ပါေစ။

စံပယ္ျဖဴ ပြင့္တုိင္းေမႊးေစ။

ခေရာင္းလမ္းမွာ
ဘယ္ေလာက္ၾကမ္းပါေစ
စိတ္အားမငယ္နဲ႔ အားတင္းထားေနာ္။

မုိးတြင္း မိုးရြာမယ္.
ေႏြမွာ ေနခ်စ္ခ်စ္ပူမယ္.
ေဆာင္းမွာ ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ေအးမယ္။

မုိးရြာလုိ႔ ပင္ေျခေရ၀ပ္
ပင္စီ ရုိးတံ ခ်ည့္နဲ႔ ေနပါေစ
စံပယ္ျဖဴကုိ ခ်စ္တဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴး ရွိတယ္။

ပင္ယံမွာ ႏွင္းေတြသီး
အသက္ရွဴရပ္မတတ္ ေအးခဲပါေစ
ေနေရာင္ခ်ည္နဲ႔တူတဲ့ ဥယ်ာဥ္မွူး ရွိတယ္။

ေႏြေန ၾကဲၾကဲမွာ
မေနရဲေလာက္ေအာင္ ပူပါေစ
ဥယ်ာဥ္မွဴး ရင္ခြင္မွာ ေအးျမေစမယ္။

ေလာဘနဲ႔ လူသားေတြက
စံပယ္ျဖဴ လုိခ်င္စိတ္နဲ႔
စိမ္းျမတဲ့ အရြက္ေတြေခၽြခ်တယ္။

ခါးသီးတဲ့ မွ်ားခ်က္ေတြၾကားမွာ
စိတ္ဆုိတဲ့ စိတၱဇနာမ္ကို မထိေစနဲ႔
သက္ရွိအားလံုး အေပၚမွာ ေမတၱာထား။

ေရွ႕ဆက္မယ့္ လမ္းေတြမွာ
ကံက်မၼာ အလွည့္ေျပာင္းေတြနဲ႔
စံပယ္ျဖဴ ပြင့္တုိင္း ေမႊးေစသား။

ဆယ္ႏွစ္

ဆယ္ႏွစ္..
ဘာလုိလုိနဲ႔ ဆယ္ႏွစ္ရွိၿပီ။

လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ား
ငါ ဘာလဲ...
ငါ ဘယ္လဲ.. ငါမသိ။

ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔ေျခလွမ္းေတြ
ေနာက္ျပန္ဆြဲခ်ခံေနရတယ္။

ေရွ႕ေနာက္ဘယ္ညာ
မၾကည့္ခ်င္ဘူး မေတြ႕ခ်င္ဘူး။

တခါတခါ
ဘာကိုမွ မသိတတ္ခ်င္ဘူး။

ငါ့ေျခလွမ္းေတြ
ဘယ္သူဆြဲခ်တာလဲ...

စိတ္ေတြေရွ႕ေရာက္ၿပီး
ေျခလွမ္းတုိ႔ ေနာက္က်ေနဆဲ...
ငါေမာတယ္... ဟူး...............။

ကႏၱာရ လမင္း ။

ကႏၱာရ
သဲမုန္တိုင္းေတြနဲ႔
မုိးေခါင္ ေရရွား
ေနပူပူ လူအေရာက္နည္းတဲ့ေနရာ
အဲဒါ ငါ့ကမၻာ။

ငါ့ကမၻာေလးမွာ
အာရံုတက္ ေနမင္းကုိ ၾကည့္ၿပီး
ငါ့ေျခေထာက္တဖက္ ခ်နုိင္ေသးရင္
ငါအသက္ရွင္လုိ႔ရတယ္။

ထာ၀ရ ထြန္းလင္းမယ့္
လမင္းတစ္စင္း မျဖစ္ေတာင္မွ
ငါ့အသက္ရွင္ေနသမွ်
ကႏၱာရကုိ စိမ္းျမေစမယ္။

ရႈတုိင္းလွသည့္ အညာေဒသ သဘာ၀။

ညေနခင္း
စိမ္းျမျမ တမာပင္ထက္မွာ
“တကူကူး ခါးခါး” … “တကူကူး ခါးခါး” တဲ့
ငွက္တစ္ေကာင္က ေရာ့ဂီတ ဟစ္ဆုိတယ္။

ေနညိဳညိဳေအာက္က
ထေနာင္းပင္ ထိပ္မွာ
“တကူကူး….ကူး…” “တကူကူး…..ကူး…” တဲ့
စလုိးေရာ့ ဂီတကုိ ခ်ိဳးငွက္က ဖန္တီးတယ္။

လူသူ အလစ္မွာ ဟုိဒီ ပ်ံသန္းရင္း
“ရႊီး……....ၿပံဳ..” “ရႊီး……....ၿပံဳ..” တဲ့
ငွက္ငယ္ေလးက ေလတျမျမ ခၽြန္လုိ႔
လစ္ဟာေနတဲ့ ဂီတစီးခ်က္ကုိ ျဖည့္စြက္လုိက္ျပန္တယ္။

လက္ပန္ပင္ထက္မွာ
မ်ားလွတဲ့ ဇရက္ ငွက္ငယ္တုိ႔ရယ္
က်လိ. က်လိ. ကၽြိကၽြိကၽြိ …က်လိ. က်လိ. ကၽြိကၽြိကၽြိ … တဲ့
ေခတ္သစ္ ဟစ္ေဟာ့ ေလလား ထင္မိမွား၏ ။

တမာပင္တန္း မေမာတန္းေလွ်ာက္
မန္က်ီး ပင္တို႔ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕
ထန္းပင္ေတာ ႏွင့္ ခင္တန္းငယ္
ရွစ္ခြင္ မႈိင္းျမ ရႈတုိင္းလွသည့္
အညာေဒသ သဘာ၀။ ။

ခ်စ္ဇြဲ ။

ပန္ခ်င္ပါလ်က္
အျခဴခက္တဲ့ ပင္ျမင့္သဇင္
ေျမႏွင့္ရန္ဘက္
ျငိဳးမာန္ဖြဲ ့၍
စိမ္းေလလားခင္...
ေလယူရာသူအတိမ္း
ညွာတံႏြယ္ေျမအယိမ္းကို
ဆယ္ကမၻာၾကာေစဦး
ေစာင့္ရမည္ပင္...

>> ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသား ကုိေအာင္မ်ိဳးမင္း ၏ ရင္တြင္းျဖစ္ေလးပါ <<

ခ်စ္ေသာ စံပယ္

အသည္းထက္
အကၡရာ တင္
သက္ဆံုးတုိင္ထိ
ခ်စ္မည္ပင္။

ႏွလံုးသား တခု
ရူးသြပ္မႈဟု
ထင္ကထင္ေစ
ဘ၀ဆံုးထိ ရူးပါေစ။

ခ်စ္ေသာ စံပယ္
ေမာင့္သက္လယ္ သည္
ႏွလံုးအိမ္၌ တည္ရွိေနမည္
ဆယ္ကမၻာတုိင္ ခိုင္ၿမဲသည္။

စမ္းသပ္ ပစ္မွတ္။

အ ခ်စ္ရယ္ ငါ့ႏွလံုးသာဟာ
စမ္း သပ္ပစ္မွတ္ တခုတဲ့လားကြယ္
သပ္ သပ္မဲ့ မင္းလုပ္ရပ္က
ခံ စားရသူ ရင္ကုိထိေစတယ္
အခ်စ္ေတြ ေမ့လုိက္ၿပီလား
ေ၀းကြာခဲ့တဲ့ ခဏတာအတြက္
သင္ဘယ္သူလဲဆိုတဲ့စကား ငါ့အတြက္လား
ေက်ာင္းသားဘ၀ ခ်စ္ဒုကၡ
ငါ့ႏွလံုးသာ မင္းရဲ႕ စမ္းသပ္ ပစ္မွတ္ ျဖစ္ခဲ့ရ။

ဟုိး..တခ်ိန္က.. မိတၳီလာ အေ၀းသင္ တကၠသုိလ္ တက္စဥ္က ညစ္ညစ္နဲ႔ ေရးခဲ့ဖူးတယ္ စာေလးပါ။

အခ်စ္ငတ္တဲ့ ငါ့ႏွလံုးသား

တကယ္ဆုိ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာထားခဲ့တယ္
အခ်စ္နဲ႔ ငါ ဘာမွ မဆုိင္ဘူး။

အခုေတာ့
အခ်စ္နဲ႔ငါ ဘာမွ မဆုိင္ဘူးဆုိတဲ့
ငါ့စကားကုိ မင္းက ေခ်ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္။

ဘယ္လုိလုပ္မလဲ
ငါ့ႏွလံုးသားက မင္းေျခသံေတြကုိ
အငမ္းမရ ေနာက္ကလုိက္လုိ႔ နားေထာင္ေနတယ္။

မင္းသိေစခ်င္တယ္
အခ်စ္ငတ္တဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားက ေျပာတယ္
မင္းကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ့။

၀င္လာလွည့္ပါေတာ့ အခ်စ္ရယ္
မင္းကုိသိပ္ခ်စ္တဲ ငါ့ႏွလံုးသားေလး
တခါးဖြင့္လွ်က္ မင္းေရွ႕မွာ အဆင္သင့္ရွိေနေလရဲ႕။

>> သူမ်ားေရးတာအားက်လုိ႔ ေရးၾကည့္တယ္ <<

စကားေျပာေသာ ခေရပန္း

က်ိဳ႕ကုန္း ဘူတာက ထြက္လုိက္လုိ႔
ဒီ ခေရပင္တန္း ကုိျဖတ္ေလွ်ာက္မိရင္
တခါက ခေရေကာက္ဖူးတဲ့ အတိတ္ဆီကုိ
စိတ္၀ိညွဥ္က ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

မုခ္ဦးမွာ ဖီးဆင့္စက္ဘီးေတြ တန္းစီလုိ႔
ေစတီႀကီးဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ား သစၥာျပဳ။
မိသားစုေတြ ကေလးေတြလည္း ဘုရားဖူးလို႔ ေနၾကတယ္။
ခေရနံသင္းတဲ့ ေလႏုေအးကုိရွဴ ၊ ေအးျမတဲ့ ေၾကြျပားအခင္းေပၚမွာ ထုိင္လုိ႔
ကမၻာေျမ ေအးခ်မ္းေစဖုိ႔ ေတာင္းဆုေတြျပဳ။

ခေရပင္ေအာက္မွာ ခေရခ်စ္သူေတြ ခေရပန္းေကာက္ေနၾကတယ္။
ခေရပြင့္ေလးေတြ ေၾကြက်လာတာဟာ
ဟုိး.. ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးေတြ ေၾကြက်လာသလုိပဲ။
ေဟာ.. ဟုိမွာၾကည့္ ေလထဲမွာ ၀ဲပ်ံလုိ႔ ခ်စ္စရာေလး။
ေလေျပ အေ၀ွ႔မွာ ခေရပန္းေလးေတြ ၀ဲပ်ံလုိ႔က်လာတယ္။

တပင္တည္း ခေရပင္မွာ ခေရပန္းေကာက္သူေတြကမ်ားလွတယ္။
ေလထဲမွာ ၀ဲပ်ံေနတဲ့ ခေရပန္းေလးေတြ ေမာ့္ၾကည့္လုိ႔
ေျမေပၚမက်ခင္ ဖမ္းနုိင္ဖုိ႔ ျပင္ေနၾကတယ္။
ေအာ္.. ခေရပင္ႀကီးရယ္ ခေရခ်စ္သူေတြရယ္ ေပ်ာ္စရာ အတိ။

တခါက ညခ်မ္းေလေျပရယ္။
တခါက ခေရပင္ႀကီးရယ္။
တခါက ခေရခ်စ္သူေတြရယ္။
ေလမွာ ၀ဲပ်ံတဲ့ခေရပန္းေလးေတြ ေကာက္ခ်င္ေသးတယ္။

ေခါင္းခ်င္းတုိက္မိ စိတ္မရွိေၾကးေပါ့။

စိန္ပန္းေတြ ေျမမွာႀကဲတဲ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္။

အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြ ၾကာခဲ့ေပမယ့္ အမွတ္ရေနဆဲ။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ.... ဖုိးရာဇာ ေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕ ေအးျမတဲ့ မယ္ဇလီပင္ရိပ္မွာ
ကမၻာေျမကုိ ဖင္ခုထိုင္လုိ႔ စာသင္ခဲ့တဲ့ မင္းတုိ႕ ငါတုိ႔ ငယ္စဥ္က ဘ၀ကုိ ငါ သတိရေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ....... ေက်ာင္းသာယာလွပေရးအတြက္
ေက်ာင္းဥယ်ာဥ္မွာ စံပယ္ ၾကက္ရံုး၊ ဇြန္ပန္း၊ ေရႊပန္းပင္၊
စိန္ပန္းပင္၊ ဒန္းပန္းပင္ ေတြ တူတူစုိက္ခဲ့ၾကတာ ငါ သတိရေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ...... ႏိုင္ငံေတာ္အလံ အေလးျပဳစဥ္ ေက်ာင္းေနာက္မွာ ခုိးပုန္းလုိ႔
ျခင္းလံုးခတ္ခဲ့တာေၾကာင့္ သံုးေယာက္တည္း နုိင္ငံေတာ္ အလံကုိ အေလးျပဳၿပီး
ေက်ာင္း ငါးပတ္ ပတ္ေျပးခဲ့ရတာ ငါ သတိရေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ........ စာရလွ်က္သား စာျပန္ရမွာ ပ်င္းလုိ႔
သံုးေယာက္သား ညာညွိကာ စာမရဘူး ဘူးခံခဲ့လုိ႔
အရုိက္ခံရတာ သိပ္မနာေပမယ့္ ဆရာမ စိတ္ဆုိးသြားလုိ႔ ေခ်ာ့ခဲ့ရတာ ငါသတိရေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ....... ေဆာင္းကာလ ႏွင္းေတြသီးေနတဲ့
ပဲစိမ္းငံု ခင္းကုိတုိးလွ်ိဳ ျဖတ္ရင္း ေနမင္းကုိဦးတည္ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔
ထမင္းခ်ိဳင့္ကုိယ္စီနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေက်ာင္းသြားတက္ရတာ ငါ သတိရေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ... အဌမတန္း စာေမးပြဲၿပီးေနာက္
တုိ႔ေတြခြဲခြာခဲ့ရ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ စိန္ပန္းေတြလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပြင့္ခဲ့ၿပီ။
သုိ႔ေပမယ့္ ဒီလုိေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္တုိင္း သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ကုိ ငါသတိရေနတယ္။

အခုလဲ စိန္ပန္းေတြ ေျမမွာႀကဲတဲ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္ျပန္ပီေလ။

ျမင္ေရာင္မိတယ္။

အေမ...
အေမနဲ႔ခြဲခြာေနရတာ ၾကာေလေလ
အေမ့ကုိ ပုိလြမ္းေလေလ ပဲအေမရယ္။
သားကုိလြမ္းေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကုိ
သား ျမင္ေရာင္ေနမိတယ္ အေမ။

မွတ္မိေသးတယ္ ..
ဟုိး.. ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀က
တေနကုန္ အလုပ္ နဲ လက္ မျပတ္ တဲ့အေမ။
အငယ္ေကာင္ အႀကီးေကာင္ နဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတဲ့အေမ။
ေနေရာင္ရွိေနတဲ့ တေန႔လံုး
အေ၀းက အေမ့ သားႀကီးကုိ မလြမ္းအားဘူး။

ည အိပ္ယာ၀င္ သားေတြ သမီးေတြ စံုေတာ့
အကုိႀကီး အေၾကာင္းေျပာၾကရင္း
အေမေလ.. အေမ့သားႀကီးကုိ လြမ္းၿပီး ငုိခဲ့တာ
သားမွတ္မိေနေသးတယ္ အေမ....။

အခု သား အလွည့္မွာ အေမရယ္
ညည သားကုိလြမ္းလုိ႔ ငုိေနမယ့္ .. အေမ့မ်က္ႏွာကုိေလ
သားျမင္ေရာင္ေနမိတယ္ အေမ..

အားမငယ္ပါနဲ႔ အေမရယ္
သား အေမ့ရင္ခြင္ကုိ အျမန္ဆံုးျပန္လာမယ္။

သူခုိးက လူလုိဟစ္

ကာလႏွယ္ ဆိုးပါဘိ၊‎
သူခိုးက လူလူ၊‎
ေတာေလ့ေပါက္ နန္းမူ၊‎
အိမ္သူကို ဧည့္ေစာင္း၊‎
သူေကာင္းကို အျပစ္တင္၊‎
ေတာင္ယာရွင္ ေမ်ာက္လိုက္လို႔ေမာင္း။ ။

လယ္ေတာ

မုိးေကာင္းကင္တြင္
မုိးသားတိမ္တိုက္တုိ႔ မွိဳင္းညိဳ႕ညိဳ႕။
ဦးေခါင္းကုိ ေမာ့္ၾကည့္မိခုိက္
တိမ္တုိက္မ်ား၏ေနာက္ကြယ္မွ
ေနျခည္ တစ္ခ်ိဳ႕ ထိုးထြက္လာသည္။

အေ၀းဆီတြင္
စိမ္းျမျမ စပါးပင္ေတြရယ္ ယိမ္းကလုိ႔ေန။
အနီးကပ္ျမင္ေတြ႕ရတဲ့
စပါးပင္ ပင္စည္ထက္မွာ ဖံုးလံုး ကိုယ္ဆီနဲ႔
ပင္ပ်ိဳ အလွနဲ႔ ရွက္ေသြးၾကြလုိ႔ မ်က္လြာေလးခ်ထားေလရဲ႕။

ကန္သင္းရုိးကုိ ျဖတ္အကူးမွာ
ဖားေပါင္စင္းေလး တစ္ေကာင္
ေကာက္ပင္ၾကားကုိ ဒုိင္ပင္ပစ္ သြားေလရဲ႕။
ကတြတ္၀က ေရအုိင္ေလးထဲမွာေတာ့
ငါးေျပမ ေလး တစ္အုပ္ စိန္ေျပးတန္း ကစားလုိ႔ေနတယ္။

ျမစိမ္းေရာင္ အရြက္ေတြနဲ႔ ၀ါဆုိပင္မွာ
ဆက္ရက္ ငွက္ငယ္တုိ႔ ဆူဆူညံလုိ႔။
သာယာတဲ့ လယ္ေတာတခြင္
ရသစံု ပန္ခ်ီကားတခ်ပ္ အျဖစ္
အဘယ္သုိ႔ မွတ္တမ္းတင္အံနည္း။

ေနညိဳညိဳ ညေနေဆာင္း ေတာ့
လယ္ကန္စြန္း တဆုပ္ ခူးပါလုိ႔
လာလမ္းအတုိင္း ျပန္ခဲ့တယ္။

စံပယ္ပ်ိဳးမယ့္ ဥယ်ာဥ္မွဴး

သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရနံ႔
ခ်စ္စရာ့အသြင္၊ ျဖဴစင္တဲ့ သေဘာထား ေတြနဲ႔
ပန္းေတြအလယ္မွာ ဂုဏ္တင့္တဲ့ စံပယ္ျဖဴရယ္
လူတကာရဲ႕ ေကသာ ထက္မွာလဲ
ခန္းနားစြာ ေနရာယူ လုိက္ပါဦးေလ။

တစ္ပြင့္ထဲပြင့္ခဲ့ရရင္
အားငယ္ပါနဲ႔ စံပယ္ျဖဴေလးရယ္။
စံပယ္ရံုထက္က စိမ္းျမျမ အရြက္ေလးေတြရယ္
ပန္းသတင္းေဆာင္တဲ့ ေလညွင္းေလးေတြရယ္ေလ
အေဖၚအျဖစ္ ေနေပးေနမွာပါ။

ပန္း စံပယ္ျဖဴ
ျဖဴျဖဴေဖြး ရနံ႔သင္းသင္းေလး နဲ႔
ပန္းအလွ ျခဴခ်င္သူေတြ ၀ုိင္းလုိ႔။
လွေသြးႀကြယ္တဲ့ ေတာ္၀င္နန္းသံုး စံပယ္ျဖဴရယ္
လုိခ်င္သူေတြ ၀ုိင္းလို႔ ေလယူရာယိမ္းလုိက္ပါနဲ႔။

ခေရ၊ ႏွင္းဆီ၊ ခတၱာ၊ ခ်ာယ္ရီ ပန္းေတြ
ဘယ္ေလာက္ လွတယ္ ေျပာေျပာ
ကိုယ္ကေတာ့ စံပယ္ျဖဴကုိ ျမတ္ႏိုးတဲ့
စံပယ္ပ်ိဳးမယ့္ ဥယ်ာဥ္မွဴး ပါကြယ္။

ပိတုန္းမုိက္ရယ္.လာနမ္းဖုိ႔ျပင္
ေလပ်င္း၊ ေနပ်င္း ေတြက ေခၽြခ်င္ေန
ဘ၀ခါးခါးကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရလဲ
အားငယ္ပါနဲ႔ စံပယ္ျဖဴေလးရယ္
ေမြးပ်ံတဲ့ ရနံ႔ေတြနဲ႔ ရန္သူကုိ မိတ္ေဆြျပဳလုိ႔ ေအာင္ပြဲ၀င္လုိက္ဦးေလ။

ပန္း ရဲ႕ ခ်စ္သူ

ပန္း ရဲ႕ စိတ္၀ိညဥ္
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေျခေထာက္
လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ
ခ်စ္သူကုိရွာဖုိ႔။

ေလညင္းလုိ မျမင္နုိင္ေအာင္
ကုိယ္ေရာင္ ေဖ်ာက္ေနလည္း
ခ်စ္သူ႔ ရနံ အနားမွာရွိေနတာ
ပန္း ခံစားသိတယ္။

ပန္းကုိခ်စ္တဲ့
ပန္းခ်စ္သူေတြ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ႏွစ္သစ္ကူးဖုိ႔
ပန္းခ်စ္တဲ့ မုိးေျပးရယ္
ကိုယ္ထင္ျပလွည့္ေတာ့ကြယ္။

ေရးသူ = ျမန္မာမေလး ပန္းပိေတာက္

အေမ့ကုိ လြမ္းတယ္

ႏွလံုးေသြးျခင္း ထပ္တူပါ အေမ။
အေမေပးတဲ့ ႏွလံုးေသြးနဲ႔
သား အေမ့ကုိ လြမ္းတယ္ အေမ။
အေမ့ကုိ လြမ္းတဲ့ သားရဲ႕ ရင္ခံုသံေတြ
အေမ နားဆင္ဖုိ႔ပါ အေမ။

အေ၀းေရာက္ သား
အေမ့ကုိ လြမ္းေနတယ္ အေမ။
စိတ္ျခင္းထပ္ ႏွလံုးေသြးျခင္း ဆက္လုိ႔
အေမလည္း သားကုိလြမး္ေနတယ္ဆုိတာ
သားသိပါတယ္ အေမ။

သနပ္ခါး ေရႀကဲေလးနဲ႔ အေမ့မ်က္ႏွာ
သား အၿမဲျမင္ေရာင္ ေနမိတယ္ အေမ။
အလုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေစ
တစ္ခ်က္ေလး မညွိဳးတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ
သားအတြက္ အင္အားေတြပါ အေမ။

ငယ္ငယ္က ၾကားေနၾက
အေမ ဗုိင္းငင္၊ ခ်ည္ခ် သံ
ယက္ကန္းစင္က အေမ့လက္ခတ္သံ
သားအတြက္ ထာ၀ရ ခ်ိဳတဲ့
ဂီတ စီးခ်က္ ေတြပါ အေမ။

သားႀကီးမုိ႔ သားငယ္ဖုိ႔
သမီးေလးနဲ႔ သမီးေထြး
တူညီေသာ ေမတၱာ ျဖန္႔ေ၀
ေအျမတဲ့ အေမ့ရင္ခြင္ကုိ
သား အျမန္ဆံုး ျပန္လာမယ္အေမ။

အခုမ်ားေတာ့ ေ၀းတစ္ေျမ
အလြမ္းေတြနဲ႔ သားတစ္ေယာက္
အေမ့အတြက္ ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းလုိ႔
သား ကန္ေတာ့ပါတယ္ အေမ။