ညက အိပ္မက္ မက္တယ္ ။ အုိေဟာင္းစျပဳလာတဲ့ ခႏၱာက ႏွိပ္စက္လုိ႔ ညစာက သိပ္စားလို႔မရ ။ အနည္းငယ္စားပီး အိပ္လုိက္တယ္။ ညေနခင္းလုိ႔ ထင္မိတယ္ ။ အေမ နဲ႔ တူတူ စကားေျပာရင္း လမ္းေလွ်ာက္ အိမ္ျပန္လမ္းမွာ (ရြာထဲလမ္း) မွာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ အေဖက အေမ့ကုိ ဆူတယ္ ။ ဘယ္သြားမယ္ ညာသြားမယ္ ေျပာမသြားဘူး အိမ္ကုိ လူခေတာင္းသူေတြက လာတယ္ ။ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး ေပါ့ (အေဖက ကူလီ အလုပ္သမားေတြ လူခေတာင္းလာရင္ ခ်က္ခ်င္းေပးမွ ႀကိဳက္တယ္) အဲဒီလို အေဖက ဆူေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ဘက္က ၀င္ေျပာတယ္ ။ အေမကုိ ဘယ္သူက ေျပာေျပာ အေမ့ဘက္က အၿမဲရွိတယ္ ။ အေဖကလဲ ဒီအသက္ရြယ္ထိ အက်င့္ကမေျပာက္ဘူး အေမ့ကို အၿမဲဆူတယ္ လုိ႔ ေျပာမိတယ္ ။ (တကယ္ေတာ့ အေမကလဲ အေဖေျပာ တာ ဆူတာ မွာ ၾကည္ႏူးတယ္ထင္ပါတယ္ . တခါတေလ အေဖက သူ႔ဘာသူ ေနရင္ အေမ့မ်က္ႏွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္လုိ႔) ။
ဒီလုိနဲ႔ အေမက အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အလုပ္သူဆက္လုပ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ညီ ဘေထြးေလး အိမ္ေရွ႕ ထန္းလက္ ကုလားထုိင္မွာ ထိုင္ေနတယ္ ။ အဲလုိ ထိုင္ေနတုန္း အလယ္တန္း ၄၅၆၇၈ အတန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးတဲ့ ဆရာ (အေတာ္ၾကာပီ ဆရာက အရက္သမား ျဖစ္ေနတာ) သူေရာက္လာတယ္ ။ ဘေထြးေလး အိမ္ထဲက တန္းလ်ားေပၚမွာ အိပ္ခ်လုိက္တယ္ဗ်ာ ။ အဲဒီတန္းလ်ားက ညီ၀မ္းကြဲ အခုစကၤာပူမွာ ေရာက္ေနတဲ့ေကာင္ အိပ္ေနက် ။ ေႏြဘက္ဆုိ အိမ္မႀကီးေပၚ အိပ္သူမရွိ ။ ဆရာက အရက္သမားတာ ျဖစ္ေနရွာတာ အခုခ်ိန္ထိ ငါ့တပည့္ႀကီး လုိ႔ ေခၚတယ္ ။ ဘာေတြလဲ မသိဘူးေျပာတယ္ ။ အဲဒါ အသံၾကားေတာ့ ဘေထြး မိန္းမ အေဒၚက ဆင္းလာပီး ဗုိလ္ဆန္း မင္းဆရာ့ကုိ ကူတြဲပီး အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔ လုိက္ပါလား လုိ႔ ေမးေငၚ့ ေျပာတယ္ ။ ဒါနဲ႔ ဆရာ့ကုိတြဲပီး ကၽြန္ေတာ့ အိမ္ဘက္ ေခၚလာတယ္ အိမ္ေရွ႕ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ လွဲေနတယ္ ။ ဆရာ ထမင္းစားခ်င္ေနမလာ ဆုိပီး ထမင္းခ်က္အိမ္ေပၚတက္ ထမင္းခူးမယ္ လုပ္ေတာ့ အစ္မငယ္ကုိ ေတြ႕တယ္ ။ (အစ္မငယ္က တကုိယ္ေကာင္ဆန္တယ္ လဖၹက္သုတ္ပီး တစ္ေယာက္တည္း စားေနတယ္) ။ အစ္မငယ္က အထက္ေအာက္ အသက္သိပ္ မကြာေတာ့ နင္ရယ္ ငါရယ္ ဘာျဖစ္ ညာျဖစ္ အျပစ္ေျပာမိတယ္ ။ ဆရာ့ကုိ ထမင္းေကၽြးမယ္ ျပင္တုန္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာ အခု ေဘာ္ဒါအုပ္ ဆရာမ အစ္မ၀မ္းကြဲ ေရာက္လာတယ္ ။ အရက္ေသာက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက သူ႔ဆရာပဲ ။
(ဆရာက အခု အရက္မူး သမားျဖစ္ေနတာ အရင္ကဆုိ တကယ့္ အားက်ေလာက္တဲ့ ဆရာ ။ ဆရာ အဂၤလိပ္ စာသင္တာ ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာ ထုိင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့ ခံတြင္းနံ႕ကုိ မွတ္မိေနတုန္း ။ ရြာမွာ မူတန္းေက်ာင္းသာ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္ ဆရာရယ္ ဆရာ့သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ရယ္ ေပါင္းပီး အလယ္တန္းကုိ ကုိယ့္ရြာမွာကုိ သင္လုိ႔ရေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့ၾကတယ္ ။ လုပ္အားေပး ဆရာေတြ ရေအာင္ေခၚတယ္ ။ ရြာမွာ အလယ္တန္း မဖြင့္နုိင္ဘူးဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အေ၀းႀကီးက မန္က်ည္းကုန္းကို သြားတက္ရတာ။ ပထမတုန္းက ဆရာက အရက္မေသာက္တတ္ ။ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးနဲ႔ တုိက္ပံုအျဖဴနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရွ႕တည့္တည့္ ၁၀ ေပ ေလာက္အတြင္းကုိ ၾကည့္ရင္ တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစား ေလွ်ာက္တယ္ ။ ေက်ာင္းသားေတြ ညံေနလုိ႔ ဖုိးရာဇာ ေက်ာင္းေဆာင္ အေရွ႕ေပါက္က ေအာ္လုိက္ရင္ အေနာက္ေပါက္က ၃ တန္းကေလးေတြက အစ ၿငိမ္က် သြားတယ္ ။ ဆရာက စကားနည္းတယ္ အေတြးသမား တစ္ေယာက္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၈ တန္းေအာင္ပီး ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေျပာင္း ၉ တန္း ၁၀ တန္း ေအာင္သည္ထိ ဆရာပံုစံ နဂုိအတိုင္းသား။ တကၠသိုလ္တက္ ရြာနဲ႔ အေတာ္ၾကာေ၀းေနခ်ိ္န္မွာ ဆရာ့ကုိ ရြာကလူေတြ တပည့္ေတြ အရုိေသေလွ်ာ့ပါးသြားၾကတယ္ ။ ..... ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့တဲ့ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိး ခြဲဖက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းကလဲ အစုိးရ အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္း ျဖစ္ေနပီ ။ ဆရာနဲ႔ လက္တြဲေဖၚေတြက ၿမိဳ႕ေပၚေျပာင္းလုိ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာ္ဒါဆရာေတြ ျဖစ္ေနပီ ။ ဆရာကေတာ့ ရြာမွာပဲ ခရီးဆက္ေနတုန္း ။ .............. ။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရသေလာက္ ဆရာ အရက္ေသာက္တတ္တာ .. (ပညာေရးမူသစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေၾကာင့္ လို႔ထင္တယ္ ) အစုိးရေက်ာင္းဆုိေတာ့ အသစ္ေရာက္တဲ့ ဆရာေတြ ေရာက္လာတယ္ ။ ေရာက္လာတဲ့ ဆရာသစ္ေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္က အရက္ေသာက္တတ္တယ္ ။ စကားရႊင္တယ္ ။ အခန္းနားေတြ ဦးေဆာင္ လုပ္တတ္တယ္ ။ အစီးေ၀းပြဲ ပီးတာနဲ႔ ညေနပိုင္း (ရြာက အဖြဲ႕၀င္တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္မွာ) ေသာက္ပြဲေလး လုပ္တဲ့ အက်င့္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ ။
ဆရာ ဘာေတြကုိ ညစ္ေနတယ္မသိ ။ အရက္၀ုိင္းမွာ ေျမာပါသြားတယ္လုိ႔ ၾကားမိပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ လူသာလွ်င္ အဓိကပါပဲ ) ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစား အားက်တဲ့ ဆရာ့အေၾကာင့္ေပါ့ ။
အိပ္မက္က ဆက္ျပန္ေသးတယ္ ။ အစ္မ ၀မ္းကြဲက သူ႔ဆရာကုိ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အဲလုိ ထားရပါ့မလား ဆုိပီး အျပစ္ေျပာကာ သူ႔တုိ႔ အိမ္ထဲ တြဲေခၚခဲ့ဖုိ႔ ေျပာျပန္တယ္ ။ အစ္မ ၀မ္းကြဲက ေဘာ္ဒါအုပ္ .. သူ႔ကုိ ေၾကာက္ရတယ္ ။ အဲလုိနဲ႔ အစ္မ၀မ္းကြဲ အိမ္မွာ ဆရာက စကားေတြေျပာေနတယ္ ။ ေမာင္ဆန္း၀င္း လူဆုိတာ ဘုိ႔ တစ္ဘုိ႔ထဲ မၾကည့္ရဘူးကြ ။ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရတယ္ ။ ကိုယ့္ဘုိ႔ပဲ ၾကည့္တဲ့လူက လူ႕အတၱသမားပဲ ။ ပညာသင္လာတာ ကိုယ္သိတဲ့ အသိပညာ အတတ္ပညာကုိ ပ်ံ႔ပြားေအာင္ မသိတဲ့သူကုိ သိေအာင္ ျဖန္႔ေ၀ရတယ္ ။ လက္ရွိ ကမၻာမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ေခတ္မွီသတင္းေတြ တြက္ခ်က္ ခ်ိန္ဆ ကိုယ့္ရြာက စာမဖတ္တတ္တဲ့ လူေတြကုိ အသိပညာေပးရတယ္ ။ ............................ ။ အိပ္မက္က အဲေလာက္ပဲ ။
ႏႈတ္ခမ္းေတြေျခာက္ အာေခါင္ေျခာက္လုိ႔ ေရထေသာက္တယ္ ။
ျပန္အိပ္ေတာ့ အိပ္မက္ မက္ျပန္တယ္ ။
မိန္းမရဲ႕ အမ်ိဳးဘက္က ဆရာေတာ္ တပါးကုိ မိန္းမရယ္ ေယာကၡမရယ္ သြားဖူးတယ္ ။ ဆရာေတာ္က အိပ္ယာထဲမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဖူးေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာက ၾကည္လင္၀င္းလုိ႔ ၿပံဳးေနတယ္ ။ ပီတိေတြက ကူးဆက္လုိ႔ ကိုယ္ေတြလဲ ေပ်ာ္ေနတယ္ ။ အိပ္မက္က ႏိုးေတာ့ ျပန္ေတြးမိတာက ၾကည္လင္၀င္းပ တဲ့ မ်က္ႏွာ အၿပံဳးေတြက ဘ၀မွာ သံေရာဇဥ္ဆုိတဲ့ ႀကိဳးေတြကုိ ျပတ္ေအာင္ ျဖတ္နုိင္ျခင္းေၾကာင့္လုိ႔ ယူဆမိတယ္ ။
အိပ္မက္ ေပါင္းခ်ဳပ္ ။
အေဖ နဲ႔ အေမ ကုိ သတိရတယ္ ။
ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြ
အကို အစ္မေတြ
၀မ္းကြဲ ညီကုိေတြ သတိရတယ္.
ငယ္ဆရာကုိ သတိရတယ္ .
မိန္းမကို သတိရတယ္.
ေယာကၡမလဲ ပါတယ္ ။
ဆရာေတာ္လဲ ပါတယ္ ။
ရစ္ပတ္ခ်င္တဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳး အေၾကာင္းနဲ႔ ေျဖေလွ်ာ့ခ်င္တဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳး ဆြဲအား ဘယ္သူပုိမလဲ .......... ။
စကၤာပူမွာ ေဆာင္းရာသီ မရွိ ။
Showing posts with label personal. Show all posts
Showing posts with label personal. Show all posts
Sunday, March 17, 2013
Monday, April 25, 2011
ဝမ္းသာေသာေန႔ .. ဒီေန႔
မနက္ႀကီးက အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။
အခန္းမွာ လူကုန္သြားမွ လူးလွိမ့္ထကာ အလုပ္သြားဖုိ႔ အျမန္လႈပ္ရွားျပင္ဆင္ရတယ္။
ဝုန္း ခနဲ အခန္းတခါးကို ပိတ္လုိ႔ အေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ဖယ္ရီမွိတယ္။
အလုပ္ေရာက္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ သတင္းပလင္းဖတ္ ဒါက ေန႔စဥ္ နိစၥဓူဝ။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖြင့္မရတာ ၾကာၿပီ။ စိတ္လဲ မလန္းတာနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။
ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေလတယ္။ ဒါေတာင္ အရဲစြန္႔ဖြင့္တာ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ဖြင့္တာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာပဲ ပ်က္ေတာ့မလုိ ဂူဂဲက သတိေပးစာမ်က္နွာ ေၾကာင့္ပါ။ ကြန္မင့္ေတြ အကုန္ဖ်က္လုိက္တယ္။ လင့္ခ်ိတ္ထားတာေတြလဲ ဖ်က္လုိက္တယ္။ အဆံုးခံလုိက္ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပုိစ္မ်ားက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဆုိဒ္မွာ ေကာ္ပီ ကူးထားေသးတယ္။ က်န္တာေတြက ေပါက္ကရေတြ။
ေပါက္တတ္ကရ ေရးေပမယ့္ ၂၀၀၈ တည္းက ရွိေနတဲ့ ပုိစ္ေလးေတြ ႏွေျမာေနျပန္ေရာ။
ဒီေန႔မွ စိတ္ကူးေပါက္ကာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ကိုယ္ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အုိေကေနတယ္။
ဒါနဲ႔ နည္းနည္း ျပင္လုိက္တယ္။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ျပန္လည္ အသက္ဆက္ရွင္သန္ေနလုိ႔ ဒီေန႔ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္မိတယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာပါ။ တကယ့္ကို မဂၤလာပါပဲ။
လမ္းႀကံဳ လမ္းမွား ျဖစ္ျဖစ္ တမင္တကာ ျဖစ္ျဖစ္ လာလည္သူ မိတ္ေဆြမ်ား ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။
အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
အခန္းမွာ လူကုန္သြားမွ လူးလွိမ့္ထကာ အလုပ္သြားဖုိ႔ အျမန္လႈပ္ရွားျပင္ဆင္ရတယ္။
ဝုန္း ခနဲ အခန္းတခါးကို ပိတ္လုိ႔ အေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ဖယ္ရီမွိတယ္။
အလုပ္ေရာက္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ သတင္းပလင္းဖတ္ ဒါက ေန႔စဥ္ နိစၥဓူဝ။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖြင့္မရတာ ၾကာၿပီ။ စိတ္လဲ မလန္းတာနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။
ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေလတယ္။ ဒါေတာင္ အရဲစြန္႔ဖြင့္တာ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ဖြင့္တာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာပဲ ပ်က္ေတာ့မလုိ ဂူဂဲက သတိေပးစာမ်က္နွာ ေၾကာင့္ပါ။ ကြန္မင့္ေတြ အကုန္ဖ်က္လုိက္တယ္။ လင့္ခ်ိတ္ထားတာေတြလဲ ဖ်က္လုိက္တယ္။ အဆံုးခံလုိက္ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပုိစ္မ်ားက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဆုိဒ္မွာ ေကာ္ပီ ကူးထားေသးတယ္။ က်န္တာေတြက ေပါက္ကရေတြ။
ေပါက္တတ္ကရ ေရးေပမယ့္ ၂၀၀၈ တည္းက ရွိေနတဲ့ ပုိစ္ေလးေတြ ႏွေျမာေနျပန္ေရာ။
ဒီေန႔မွ စိတ္ကူးေပါက္ကာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ကိုယ္ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အုိေကေနတယ္။
ဒါနဲ႔ နည္းနည္း ျပင္လုိက္တယ္။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ျပန္လည္ အသက္ဆက္ရွင္သန္ေနလုိ႔ ဒီေန႔ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္မိတယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာပါ။ တကယ့္ကို မဂၤလာပါပဲ။
လမ္းႀကံဳ လမ္းမွား ျဖစ္ျဖစ္ တမင္တကာ ျဖစ္ျဖစ္ လာလည္သူ မိတ္ေဆြမ်ား ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။
အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
Wednesday, July 7, 2010
Wednesday, June 16, 2010
က်ိဳက္ထီးရုိးေရာက္ခဲ့တယ္
အေနာ္လဲ က်ိဳက္ထီးရုိးေရာက္ဖူးတယ္. ၿပီးခဲ့တဲ့ သႀကၤန္တုန္းက။
ရေသ့ေတာင္ စခန္း ေတာင္တက္ကားႀကီးေပၚက မရဲတရဲ လွမ္းရိုက္တာ (သူကဆြဲထားေပးတယ္)။
မုတ္ဆုိး ဒူေထာက္ ဆုိလား ပဲ ရင္ျပင္ေတာ္ ေပၚက လွမ္းရိုက္တာ။
ဘေလာ္ဂါ ဆရာ တစ္ေယာက္ ၾကြားလံုးကုိ အားက်လုိ႔ပါ.. ဒီလိုပါပဲ .မေရာက္တဲ့သူေတြ . ျမင္ကြင္းေလးေတြ ၾကည့္ရတာေပါ့ ေနာ္ ..
Tuesday, June 15, 2010
ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ တူေတာ္ေမာင္
အခ်ိန္ေတြ ဘာလုိလုိနဲ႔ အစ္မႀကီးသား တူေတာ္ေမာင္ ျပည့္ၿဖိဳးေအာင္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီ..
ကုိယ္ ဆယ္တန္းတုန္းက ဂဇက္ မၾကည့္ခဲ့ရဘူး။ သူမ်ားေတြ ၿမိဳ႕ကုိ ဂဇက္ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ကုိယ့္မွာေတာ့ ႏြားတရွင္းနဲ႔ ေျမပဲခင္း ၾကားခြဲေနရတယ္။ ဆန္း၀င္း ၂ ဒီ နဲ႔ ေအာင္တယ္တဲ့။
ဂဇက္ ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ရတဲ့ ဖီလင္ မရခဲ့ဖူးပါဘူး။ တူေတာ္ေမာင္ ေအာင္ေတာ့ ေပ်ာ္တယ္။
အစ္မႀကီး မိသားစု အတြက္ ေပ်ာ္တယ္။ ညီမ ၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္လဲ ေအာင္တယ္။ ဒီႏွစ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေအာင္တယ္ထင္တယ္။ ဒီလုိပါပဲေလ...
Monday, October 12, 2009
အေဖ လုပ္တာ မွန္ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ကယ္က အေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ရြာမွာ ငါးႏႈိက္တယ္ ဖားႏႈိုက္တယ္။ ေန႔တုိင္း အေဖက ရုိက္တယ္။
မလုပ္ရလုိ႔ တားျဖစ္ထားတဲ့ၾကားက လုပ္တယ္။ ေျခသလံုးမွာလဲ အရွိဳးေတြျပည့္လုိ႔ေပါ့။ တင္ပါးမွာလဲ အဆင္းေၾကာင္းေတြထင္လုိ႔။
အေဖက ရုိက္တယ္ အေမက ေခ်ာ့တယ္။ အေမက ပုိခ်စ္တယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အေဖ့ကို မုန္းခဲ့တယ္။ တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကုိ မုန္းခဲ့တယ္။ အေဖ စာရင္းတြက္လုိ႔ ရွိရင္ ေဘးနားကေန အေျမာက္အလီဆုိေပးရတယ္။ ေမးလုိက္တာနဲ႔ တက္ခနဲ မေျဖနုိင္ရင္ ဒက္ခနဲ အေခါက္ ခံရတယ္။ အေဖ့ကုိ မုန္းတဲ့အထဲမွာ အဲဒါေတြလဲပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ေလာက္မွာ အိမ္က အလုပ္ကုိ အရမ္းလုပ္ပါတယ္။ ေခတ္သစ္နည္းပညာေတြနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးကို လုပ္ပစ္ခ်င္တယ္။ စပါးစိုက္မယ္။ ပဲစိုက္မယ္။ ႏွမ္းစိုက္မယ္။ ယာထဲသြားပါ။ လယ္ထဲသြားပါ။ ဒါေတြအားလံုး အေဖက ခ်ဳပ္ကိုင္ ထားတယ္။ သြားဆုိသြား မသြားလုိ႔မရဘူး။ အေဖက ဒါဆုိဒါမွ။ အေဖ့ကုိ စီးပြားေရး လဒ္မျမင္ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေခတ္ ေနာက္က်တယ္လုိ႔ ျမင္တယ္။
တကယ္ေတာ့ သားသမီး ၇ ေယာက္ကုိ ေက်ာင္းထားလုိ႔ လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြး ျပဳစုရတဲ့ စားရိတ္ေတြ မနည္းဘူး ေပါ့။ ေနဖုိ႔ညာစာ ဆုိသလုိ ေနာင္ေရးအတြက္ ၾကည့္ကါ ပံုေအာလုိ႔ စီးပြား မလုပ္နုိင္တာ သားသမီးသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ က မေတြးမိပါဘူး။ လူငယ္စိတ္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာ တခုပဲေတြးမိတယ္။
အခု ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အရြယ္ေရာက္လုိ႔ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ တစ္ကိုယ္ေရ ဆႏၵျပည့္၀ဖုိ႔ ေတာင္ မနည္းလုပ္ေနရတယ္။ မိသားစု ေတြ တစ္ပံုႀကီးနဲ႔ အေဖမွာ သားသမီးအေရးထက္ အေဖ့ကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရွိမွာပဲလုိ႔ အခုမွ ေတြးမိတယ္။ အေဖကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို စြန္႔လုိ႔ သားသမီးအေပၚ အခ်စ္ေတြပံုခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္က သားကုိ ရုိက္ခဲ့တာ မုန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ခ်စ္လုိ႔ဆုိတာ သားနားလည္လာပါပီအေဖ။
သားသိပါၿပီအေဖ။ အေဖ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ မွန္ပါတယ္ အေဖ။
မလုပ္ရလုိ႔ တားျဖစ္ထားတဲ့ၾကားက လုပ္တယ္။ ေျခသလံုးမွာလဲ အရွိဳးေတြျပည့္လုိ႔ေပါ့။ တင္ပါးမွာလဲ အဆင္းေၾကာင္းေတြထင္လုိ႔။
အေဖက ရုိက္တယ္ အေမက ေခ်ာ့တယ္။ အေမက ပုိခ်စ္တယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အေဖ့ကို မုန္းခဲ့တယ္။ တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကုိ မုန္းခဲ့တယ္။ အေဖ စာရင္းတြက္လုိ႔ ရွိရင္ ေဘးနားကေန အေျမာက္အလီဆုိေပးရတယ္။ ေမးလုိက္တာနဲ႔ တက္ခနဲ မေျဖနုိင္ရင္ ဒက္ခနဲ အေခါက္ ခံရတယ္။ အေဖ့ကုိ မုန္းတဲ့အထဲမွာ အဲဒါေတြလဲပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ေလာက္မွာ အိမ္က အလုပ္ကုိ အရမ္းလုပ္ပါတယ္။ ေခတ္သစ္နည္းပညာေတြနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးကို လုပ္ပစ္ခ်င္တယ္။ စပါးစိုက္မယ္။ ပဲစိုက္မယ္။ ႏွမ္းစိုက္မယ္။ ယာထဲသြားပါ။ လယ္ထဲသြားပါ။ ဒါေတြအားလံုး အေဖက ခ်ဳပ္ကိုင္ ထားတယ္။ သြားဆုိသြား မသြားလုိ႔မရဘူး။ အေဖက ဒါဆုိဒါမွ။ အေဖ့ကုိ စီးပြားေရး လဒ္မျမင္ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေခတ္ ေနာက္က်တယ္လုိ႔ ျမင္တယ္။
တကယ္ေတာ့ သားသမီး ၇ ေယာက္ကုိ ေက်ာင္းထားလုိ႔ လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြး ျပဳစုရတဲ့ စားရိတ္ေတြ မနည္းဘူး ေပါ့။ ေနဖုိ႔ညာစာ ဆုိသလုိ ေနာင္ေရးအတြက္ ၾကည့္ကါ ပံုေအာလုိ႔ စီးပြား မလုပ္နုိင္တာ သားသမီးသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ က မေတြးမိပါဘူး။ လူငယ္စိတ္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာ တခုပဲေတြးမိတယ္။
အခု ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အရြယ္ေရာက္လုိ႔ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ တစ္ကိုယ္ေရ ဆႏၵျပည့္၀ဖုိ႔ ေတာင္ မနည္းလုပ္ေနရတယ္။ မိသားစု ေတြ တစ္ပံုႀကီးနဲ႔ အေဖမွာ သားသမီးအေရးထက္ အေဖ့ကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရွိမွာပဲလုိ႔ အခုမွ ေတြးမိတယ္။ အေဖကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို စြန္႔လုိ႔ သားသမီးအေပၚ အခ်စ္ေတြပံုခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္က သားကုိ ရုိက္ခဲ့တာ မုန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ခ်စ္လုိ႔ဆုိတာ သားနားလည္လာပါပီအေဖ။
သားသိပါၿပီအေဖ။ အေဖ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ မွန္ပါတယ္ အေဖ။
Thursday, July 2, 2009
သံရံုး တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့သည္
29 June, 2009 ေန႔ နံနက္
နံနက္ အေစာႀကီး ေအာခ်တ္ လမ္းမႀကီးမွာ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေကာင္းတာ အခုမွ သိတယ္။
ဘူတာက ထြက္လုိက္တာနဲ႔ ယဥ္ေက်ာကုိ မ်က္ႏွာမူ ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္.. သံရံုးထိေအာင္ပဲ။
ေလညင္းေလးေတြ က မ်က္နွာကုိ ထိေတာ့ တကယ္ကုိ အေမာေျပသြားတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာ ရွိတယ္။ ဖိနပ္ နဲ႔ ေက်ာက္ခင္လမ္း မထိဘူး လုိ႔ ထင္ရတယ္။
မီးတုိင္ေလးေတြ ထြန္းထားတာကလဲ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာ သစ္ပင္ႀကီးေတြလဲ ရွိတယ္.. မီးေရာင္စံုေတြထက္ စြတ္စြတ္ျဖဴတဲ့ မီးလံုးေတြက ပုိၿပီး အသက္၀င္သလုိပဲ ခံစားရတယ္။
ပထမဆံုး ထြက္တဲ့ ရထားပဲ။ ပိုင္အုိနီးယား ကေန ရထား စထြက္ေတာ့ ရထားေပၚမွာ လူတခ်ိဳ႕ပဲေတြ႕ရတယ္။ ဘူတာ မွတ္တိုင္ေတြ တခုၿပီးတခု ျဖတ္ၿပီး တာနဲ႔ ရထားထဲမွာ လူေတြ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေသခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ သက္ႀကီးပိုင္း ေတြမ်ားတယ္။ အ၀တ္စား ၀တ္ထားတာေတြက ငယ္ငယ္က ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္စားေတြ လုိ႔ထင္ရတယ္။ ေဘးနားက လူႀကီးတစ္ေယာက္က ပံုစံကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္လုပ္တဲ့ ပံုစံပဲ။ အသက္ ၅၅ ႏွစ္ ေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ဒီလုိပဲ ရထားကုိ စီးေနက်ထင္ပါရဲ႕။ တက္လာတဲ့ သူေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဆင္းသြားတဲ့သူေတြကုိလဲ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ မာန္မာန ကင္းစင္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈ တခုကုိ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
သံရံုး ေရာက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ အိပ္ၿပီး ေစာင့္ေနသူေတြ ၊ ငုတ္တုတ္ မတ္တတ္ ေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ နာမည္ စာရင္း ျဖည့္မယ္ၾကည့္ေတာ့ အမွတ္စဥ္ ၃၆ ေျမာက္မွာ ေနရာရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၈ နာရီထိေစာင့္ရင္း တဖြဲဖြဲနဲ႔ ပိုက္စံ ေပးမယ့္ သူေတြေရာက္လာၾကတယ္။ လူတစ္ရာ ေက်ာ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ၿဖဴ ၿဖဴ မဲမဲ ပုပု ကြကြ ရွည္ရွည္ က်ားက်ား မမ စံုလုိ႔ေပါ့။ ပတ္စပို႔ ရယ္ ပါမစ္ရယ္ မိတၱဴ ကူးလုိ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရေသး။ ၉ နာရီမွာ စတင္ကာ စာရြက္ စာတမ္း မ်ား လက္ခံပါတယ္။ အဖြားႀကီး၏ ခ်ိဳသာေသာ ျမန္မာ စကားမ်ားအား နားေထာင္ရင္း သည္းၿငီးခံ ကာေစာင့္ဆိုင္းလုိ႔ ၁၁ ေက်ာ္မွာ ကိစၥျပတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဟူး……....၀ူ…………… ေလပူတခ်က္ မႈတ္ထုတ္ကာ ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းထြက္ခဲ့ပါတယ္…
အျပန္ရထားထဲမွာ က်ေတာ့ နံနက္ ေစာေစာ က ရထားနဲ မတူဘူး။ ပလူးပလဲ အတြဲ ေတြလဲ ေတြ႕ရတယ္။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ရထားပိုင္ရွင္လုိ မ်က္ႏွာေတြလဲေတြ႕ရတယ္။ စကၤပူရီးယန္း ဆုိတဲ့ အထာေတြနဲ႔ ဘ၀င္ေလဟပ္ ေနသူေတြ အလုပ္ပဲ မ်ားသေရာင္ အိုက္တင္နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းလဲ စကားမေျပာၾကဘူး။ မ်က္ႏွာႀကီး မ်ိဳးေတြထင္ပါရဲ႕။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး အပုိင္ပဲ ဆုိၿပီး အတင္းတုတ္တဲ့ ေရႊေတြလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဗုိက္ႀကီးသည္ လာလုိ႔မွ ေနရာေပး ရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့ သူေတြလဲေတြ႕ရပါတယ္။ ရထားတြဲခ်င္း တူေပမယ့္ မတူဘူးရယ္။ အဲယားကြန္း က ေအးေနေပမယ့္ နံနက္ေစာေစာက ရထားထဲကလုိ ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။
နံနက္ အေစာႀကီး ေအာခ်တ္ လမ္းမႀကီးမွာ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေကာင္းတာ အခုမွ သိတယ္။
ဘူတာက ထြက္လုိက္တာနဲ႔ ယဥ္ေက်ာကုိ မ်က္ႏွာမူ ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္.. သံရံုးထိေအာင္ပဲ။
ေလညင္းေလးေတြ က မ်က္နွာကုိ ထိေတာ့ တကယ္ကုိ အေမာေျပသြားတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာ ရွိတယ္။ ဖိနပ္ နဲ႔ ေက်ာက္ခင္လမ္း မထိဘူး လုိ႔ ထင္ရတယ္။
မီးတုိင္ေလးေတြ ထြန္းထားတာကလဲ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာ သစ္ပင္ႀကီးေတြလဲ ရွိတယ္.. မီးေရာင္စံုေတြထက္ စြတ္စြတ္ျဖဴတဲ့ မီးလံုးေတြက ပုိၿပီး အသက္၀င္သလုိပဲ ခံစားရတယ္။
ပထမဆံုး ထြက္တဲ့ ရထားပဲ။ ပိုင္အုိနီးယား ကေန ရထား စထြက္ေတာ့ ရထားေပၚမွာ လူတခ်ိဳ႕ပဲေတြ႕ရတယ္။ ဘူတာ မွတ္တိုင္ေတြ တခုၿပီးတခု ျဖတ္ၿပီး တာနဲ႔ ရထားထဲမွာ လူေတြ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေသခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ သက္ႀကီးပိုင္း ေတြမ်ားတယ္။ အ၀တ္စား ၀တ္ထားတာေတြက ငယ္ငယ္က ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္စားေတြ လုိ႔ထင္ရတယ္။ ေဘးနားက လူႀကီးတစ္ေယာက္က ပံုစံကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္လုပ္တဲ့ ပံုစံပဲ။ အသက္ ၅၅ ႏွစ္ ေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ဒီလုိပဲ ရထားကုိ စီးေနက်ထင္ပါရဲ႕။ တက္လာတဲ့ သူေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဆင္းသြားတဲ့သူေတြကုိလဲ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ မာန္မာန ကင္းစင္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈ တခုကုိ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
သံရံုး ေရာက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ အိပ္ၿပီး ေစာင့္ေနသူေတြ ၊ ငုတ္တုတ္ မတ္တတ္ ေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ နာမည္ စာရင္း ျဖည့္မယ္ၾကည့္ေတာ့ အမွတ္စဥ္ ၃၆ ေျမာက္မွာ ေနရာရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၈ နာရီထိေစာင့္ရင္း တဖြဲဖြဲနဲ႔ ပိုက္စံ ေပးမယ့္ သူေတြေရာက္လာၾကတယ္။ လူတစ္ရာ ေက်ာ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ၿဖဴ ၿဖဴ မဲမဲ ပုပု ကြကြ ရွည္ရွည္ က်ားက်ား မမ စံုလုိ႔ေပါ့။ ပတ္စပို႔ ရယ္ ပါမစ္ရယ္ မိတၱဴ ကူးလုိ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရေသး။ ၉ နာရီမွာ စတင္ကာ စာရြက္ စာတမ္း မ်ား လက္ခံပါတယ္။ အဖြားႀကီး၏ ခ်ိဳသာေသာ ျမန္မာ စကားမ်ားအား နားေထာင္ရင္း သည္းၿငီးခံ ကာေစာင့္ဆိုင္းလုိ႔ ၁၁ ေက်ာ္မွာ ကိစၥျပတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဟူး……....၀ူ…………… ေလပူတခ်က္ မႈတ္ထုတ္ကာ ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းထြက္ခဲ့ပါတယ္…
အျပန္ရထားထဲမွာ က်ေတာ့ နံနက္ ေစာေစာ က ရထားနဲ မတူဘူး။ ပလူးပလဲ အတြဲ ေတြလဲ ေတြ႕ရတယ္။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ရထားပိုင္ရွင္လုိ မ်က္ႏွာေတြလဲေတြ႕ရတယ္။ စကၤပူရီးယန္း ဆုိတဲ့ အထာေတြနဲ႔ ဘ၀င္ေလဟပ္ ေနသူေတြ အလုပ္ပဲ မ်ားသေရာင္ အိုက္တင္နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းလဲ စကားမေျပာၾကဘူး။ မ်က္ႏွာႀကီး မ်ိဳးေတြထင္ပါရဲ႕။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး အပုိင္ပဲ ဆုိၿပီး အတင္းတုတ္တဲ့ ေရႊေတြလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဗုိက္ႀကီးသည္ လာလုိ႔မွ ေနရာေပး ရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့ သူေတြလဲေတြ႕ရပါတယ္။ ရထားတြဲခ်င္း တူေပမယ့္ မတူဘူးရယ္။ အဲယားကြန္း က ေအးေနေပမယ့္ နံနက္ေစာေစာက ရထားထဲကလုိ ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။
Saturday, June 13, 2009
စကၤပူမွာသာတဲ့လ
ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့တဲ့ေနရာကုိ Jurong East MRT ကေန Busကားစီးသြားရင္ တစ္က်ပ္ဆယ္ျပား ေပးရတယ္။ Company ေပါင္းစံုက အလုပ္သမားေတြေနတဲ့ အေဆာင္ေပါ့။ အေဆာင္နားက ကားလမ္းမႀကီးေဘးမွာေရကန္ အႀကီးႀကီးရွိတယ္။ ေရကန္ထဲမွာ ဇလားဖီးယား ငါးေတြ၊ ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႔ လိပ္ေတြ ရွိတယ္။ စကၤပူမွာ လူအမ်ားစုက ရံုးလုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ားတယ္။ တစ္ေနကုန္ စားပြဲမွာထုိင္ကာ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ရ လက္ ေညာင္း ဇက္ေညာင္း အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ ညေနပိုင္းဆုိ ကန္ေဘာင္မွာ အေညာင္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ အေျပး ေလ့က်င့္ သူေတြ ေလညွင္းခံ တဲ့သူေတြစံုလုိ႔။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က အင္းယားကန္လုိ မလွေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္ ထုိင္ခံု ေလးေတြ၊ ငါးမမွ်ားရ၊ ေရမကူးရဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေလးေတြ ရွိတယ္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ့္ အဘုိ႕ေတာ့ အေညာင္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ေ၀းေသး။ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ လမ္းထိပ္ဆုိင္မွာ၀င္လုိ႔ ျမန္ျမန္ က်က္လြယ္မယ့္ ငါးနဲ႔သီးႏွံေလးေတြ ၀ယ္ၿပီး အေဆာင္ထဲ၀င္ရတယ္။ အခန္းေရာက္တာနဲ႔ အ၀တ္ေတြ ကုိ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ပစ္ထည့္လုိ႔ ေလွ်ာ္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဆန္ေဆး ထမင္းခ်က္ရ တာေပါ့ဗ်ာ။ တ လက္စတည္း ၀ယ္လာတဲငါးကုိ အေၾကးခြံေတြ အူေတြသင္ၿပီး မန္က်ီးမွည့္ရည္ေလးနဲ႔ အျမန္ခ်က္ရတယ္။ ဟင္း ခ်က္ ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာလုိက္ တီဗြီကလာတဲ့ ဂ်ိဳလီရဲ႕ ဇာတ္ကားေလး ေျပးၾကည့္လုိက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဂ်ိဳလီ ကုိႀကိဳက္ေပမယ့္ ဟင္းအုိးတူမွာဆုိးလုိ႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကည့္ရပါဘူး။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစား စရာ မလုိပါဘူး အစီစဥ္တက်ပဲ ခဏေနေတာ့ ေရမုိး ခ်ိဳးလုိက္ တယ္ေလ။
ကၽြန္ေတာ့္ ညစာက တီဗြီၾကည့္ရင္း ေလႊးရတာေပါ့။ ထမင္းစားလုိ႔ ၿပီးေတာ့ ဖတ္လက္စ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ “က်ေနာ္ဆက္၍ေရးခ်င္ေသာ၀တၱဳမ်ား” စာအုပ္ေလး ဆက္ဖတ္လုိက္တယ္။ စာအုပ္ထဲ စိတ္၀င္စားသြားလုိက္ တာ နာရီကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆယ့္တစ္နာရီ ရွိပါေရာလား။ မနက္အလုပ္သြားဖုိ႔ ရွိတာေၾကာင့္ ဖုန္းေလးကုိ ႏွိဳး စက္ေပးၿပီး အိပ္ယာ၀င္လုိက္တယ္။ မွန္ျပတင္းကေန အျပင္ကို တခ်က္ၾကည့္လုိက္ ေတာ့ သဘာ၀အလင္း ေရာင္တခ်ိဳ႕ကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ေအာ္. ဒီေန႔ လျပည့္ေန႔ပါလား။ အလုပ္ထဲမွာ သြားလုိက္ ျပန္လုိက္နဲ႔ ေမ့ေန လုိက္တာ လမင္းႀကီးေတာင္ မၾကည့္ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနျပီလဲ။ အေတြးေတြနဲ႔ ဆက္အိပ္ဖုိ႔ က်ိဳးစား ေပမယ့္ အိပ္လုိ႔မရေပ။ လသာသာမွာ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့စိတ္က မ်ားေနတယ္။ ဒါနဲ႔ လမ္းထိပ္က ကန္ေဘာင္ ဘက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေသာ ဆယ့္တစ္နာရီေက်ာ္ အခ်ိန္သည္ စကၤပူနိုင္ငံအဖုိ႔ ေစာေနေသးသည္ ထင္သည္။ လမ္းမေပၚမွာ သြားလာေနေသာ လူတခ်ိဳ႕အားေတြ႕ရသည္။ ကန္ေဘာင္မွာေတာ့ လူမရွိသ ေလာက္ ရွင္းသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ ေလညွင္းခံ လုိ႔ လေရာင္ေအာက္မွာ လမင္းကို ေမာ့္ ၾကည့္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ ေနလုိက္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ထုိင္ခံုေလးတခုမွာ ထုိင္လုိ႔ လေရာင္လွ်ပ္ေျပးေန တဲ့ ကန္ေရျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ကာ ဟုိအရင္အခ်ိန္က အေၾကာင္းေတြ ေတြးေနမိတယ္။ စကၤပူပူမွာသာတဲ့လမင္း ကလဲ အရင္က ငါျမင္ဖူးတဲ့ လမင္းႀကီးလုိ ၀ုိင္းစက္လုိ႔ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ရြာမွာေနစဥ္က ဒီလုိ လျပည့္ညဆုိရင္ အေဖရယ္ အေမရယ္ အကိုအမ ေတြရယ္ အိပ္ေရွ႕ တလင္း မွာ ထိုင္လုိ႔ ေအးျမတဲ့လမင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ကုိ ခံစားရင္း စကားေျပာ ၾကတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီး မရွိတဲ့ ရြာေလးမွာ လမင္း အလင္းေရာင္ဟာ ဘာနဲ႔မွ မလဲနုိင္ပါဘူး။ ကေလးေတြကေတာ့ ထုတ္စီးတုိးတမ္း ကစားၾကတယ္။ လိပ္ဥဖြက္တမ္း၊ ပံုေျပာတန္းကစားၾကတယ္။ ၾကည္နဴးရပါတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ အိပ္ရတာလဲ တကယ္ အရသာရွိတယ္ဗ်ာ။ လျပည့္ညတုိင္း အိမ္ကႏြားလွည္းကုိ အိပ္ေရွ႕ထုတ္ သင္ျဖဴးဖ်ာေလး ခင္းလုိ႔ လမင္းကုိ ၾကည့္ရင္ အိပ္ေလ့ရွိတယ္။ စံပယ္ရံုက စံပယ္ပန္း ရနံေလးေတြရယ္၊ ခေမာက္ပန္း ရနံ ေလးေတြရယ္ သင္းပ်ံ႕လုိ႔ လေရာင္ရႊန္းပ ညတစ္ညဟာ ဘာနဲ႔မွ မလဲနုိင္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ အခုကန္ေဘာင္က ထိုင္ခံုတန္းေလးေပၚမွာ လွဲလုိ႔ လမင္းကုိေငးၾကည့္ေနတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ သာတဲ့လကို တမ္းတေနမိတယ္။ ဘာလုိ႔လဲ သိလား။ စကၤာပူမွာ သာတဲ့လက ျမန္မာျပည္မွာ သာတဲ့ လေလာက္ မေအးျမဘူးလုိ႕ ခံစားရလုိ႕ပဲ။ မိတ္ေဆြရာ ဒီလုိခံစားရလား။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ ဘယ္ႏိုင္ငံက လမင္းျဖစ္ပါေစ ျမန္မာျပည္က လမင္းေလာက္ ေအးျမမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိခံစားခ်က္ကုိ လမင္းႀကီး ကေတာ့ သိႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ လမင္းႀကီး သိရင္ေရာ ဘယ္လုိခံစားမလဲ သိခ်င္လုိက္တာ။
ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
Thursday, May 28, 2009
ပိုက္စံ သို႔မဟုတ္ ေငြ ။
က်ေနာ္ ဒီအရြယ္ထိ ေငြကုိ မဆုဖူး ပါ။ ဘယ္လုိဆုရမည္လည္း မသိပါ။ အမွန္တုိင္း ေျပာရလွ်င္ ေငြကုိခင္းၿပီး ေလွ်ာက္ေနတယ္။ စိတ္ကူးေပါက္ရာ လုပ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်း ဆုိသလုိေပါ့။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က မွ ေငြကုိ မခင္တာ ေငြဆုိတဲ့ အရာက က်ေနာ့္ အနားမွာ ဘယ္ရွိပါမလဲေနာ္။
စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စာအုပ္ေတြဖတ္ သူမ်ားေျပာရင္ ဆရာႀကီးလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးလုပ္။ ဘယ္စာအုပ္မွာေတာ့ ဘယ္လုိေရးတာ။ အမွန္ကေတာ့ မမွားဘူး။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ရွိရင္ရွိသလုိ မရွိရင္ ဗိုက္ေမွာက္ ေရေသာက္မယ့္ အစား။ က်ေနာ္ လက္သံုး စကား တခုရွိတယ္ဗ်။ ငါက ေငြေနာက္လိုက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေနာက္လုိက္ေနတာကြ။ ရခဲလွတဲ့ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္သလိုေနတယ္။ ေငြေနာက္လုိက္ ရင္ေငြရမယ္ - ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။
ကိုယ္ပိုင္ ဥစၥာတဲ့။ ဘယ္မွာလဲ ဆန္း၀င္း မင္းမွာ ဘာရွိလဲ။ ခရီးသြား အိတ္တလံုး။ အ၀တ္အစား ေလးငါးစံု။ ႏုိကီယာ ဟန္းဖုန္းတလံုး ။ ဟား .ဟား.. ေအာ္ ျဖစ္ရေလ။ ေငြရဲ႕ေက်းကၽြန္ မျဖစ္ေစနဲ႔လုိ႔ ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ခဏခဏ ေျပာမိပါရဲ႕။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ အဲဒီ ေငြကို ကၽြန္ အျဖစ္ ခုိင္းစားဖုိ႔ ၊ ေငြကိုေငြနဲ႔ ရင္းဖုိ႔ ဘယ္မွာ လဲ မင္းဆုထားတာ။ ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တဲ့ေကာင္။
ေငြအေၾကာင္းေျပာရတာလဲ သိပ္မေကာင္းဗ်။ အေပါင္းသင္းဖ်က္တာ ေငြတဲ့။ ေငြက မိတ္ပ်က္ေစတယ္ေလ။ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲေအာင္ ခြဲတတ္တယ္တဲ့။ အင္း ခက္ေတာ့ အခက္သားလား။ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္း။ မရွိလဲေကာင္း ရွိလဲေကာင္တဲ့။
(စကားမစပ္ဗ်ာ.. အခုတေလာ နားပါဦးမည္ ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္ ၊ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ေငြရွာေတာ့မယ္ထင္တယ္။ နည္းလမ္းရွိရင္ ေျပာၾကဦးေနာ္)
စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စာအုပ္ေတြဖတ္ သူမ်ားေျပာရင္ ဆရာႀကီးလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးလုပ္။ ဘယ္စာအုပ္မွာေတာ့ ဘယ္လုိေရးတာ။ အမွန္ကေတာ့ မမွားဘူး။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ရွိရင္ရွိသလုိ မရွိရင္ ဗိုက္ေမွာက္ ေရေသာက္မယ့္ အစား။ က်ေနာ္ လက္သံုး စကား တခုရွိတယ္ဗ်။ ငါက ေငြေနာက္လိုက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေနာက္လုိက္ေနတာကြ။ ရခဲလွတဲ့ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္သလိုေနတယ္။ ေငြေနာက္လုိက္ ရင္ေငြရမယ္ - ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။
ကိုယ္ပိုင္ ဥစၥာတဲ့။ ဘယ္မွာလဲ ဆန္း၀င္း မင္းမွာ ဘာရွိလဲ။ ခရီးသြား အိတ္တလံုး။ အ၀တ္အစား ေလးငါးစံု။ ႏုိကီယာ ဟန္းဖုန္းတလံုး ။ ဟား .ဟား.. ေအာ္ ျဖစ္ရေလ။ ေငြရဲ႕ေက်းကၽြန္ မျဖစ္ေစနဲ႔လုိ႔ ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ခဏခဏ ေျပာမိပါရဲ႕။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ အဲဒီ ေငြကို ကၽြန္ အျဖစ္ ခုိင္းစားဖုိ႔ ၊ ေငြကိုေငြနဲ႔ ရင္းဖုိ႔ ဘယ္မွာ လဲ မင္းဆုထားတာ။ ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တဲ့ေကာင္။
ေငြအေၾကာင္းေျပာရတာလဲ သိပ္မေကာင္းဗ်။ အေပါင္းသင္းဖ်က္တာ ေငြတဲ့။ ေငြက မိတ္ပ်က္ေစတယ္ေလ။ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲေအာင္ ခြဲတတ္တယ္တဲ့။ အင္း ခက္ေတာ့ အခက္သားလား။ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္း။ မရွိလဲေကာင္း ရွိလဲေကာင္တဲ့။
(စကားမစပ္ဗ်ာ.. အခုတေလာ နားပါဦးမည္ ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္ ၊ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ေငြရွာေတာ့မယ္ထင္တယ္။ နည္းလမ္းရွိရင္ ေျပာၾကဦးေနာ္)
Friday, April 3, 2009
က်ေနာ္ နွင့္ အင္တာနက္
ဤ အေၾကာင္းအရာအား ေရးသား ျခင္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ ေျပာျပဖုိ႔ မရိွသလုိ ျဖစ္ေနသည္။
အင္တာနက္ အေၾကာင္းကုိ ေျပာမည္ ဆုိလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာ ကစရ မည္။ ကြန္ပ်ဴတာ အေၾကာင္း စေရးမယ္ ႀကံေတာ့လည္း လက္ႏွိပ္စက္ ဆုိတာ ေလးက ေပၚလာျပန္သည္။ က်ေနာ္ အင္တာနက္ အသံုးျပဳ တတ္ရန္ သတင္း အခ်က္လက္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းမ်ား ရွာလုိက္ မွတ္လုိက္ ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ မနည္းေပ။ ေနထုိင္ က်င္လည္ ခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သူလုိလုိ ငါလုိလုိ ေအာက္ေျခလူတန္းစား တြင္ျဖစ္သည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္း တက္စဥ္က ေက်ာင္းတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ အခန္းရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ျပတင္းမွန္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ရသည္။
အကိုႀကီး တစ္ေယာက္ လက္ႏွိပ္စက္ ရုိက္ျခင္းအား ေဘးမွေန စာေခၚေပးဖူးသည္။ ဤမွ က်ေနာ္သည္ လက္ႏွိပ္စက္ ျဖင့္ အဂၤလိပ္စာ၊ ျမန္မာစာ ရိုက္နည္းမ်ား အကၽြမ္း၀င္လာခဲ့သည္။ ထုိမွတစ္ဖန္ ကြန္ပ်ဴတာသုိ႔ စိတ္ ၀င္စားမႈ ပုိခဲ့ သည္။ ကြန္ပ်ဴတာနွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္း နည္းပညာမ်ား မ်ားအား အသည္းသန္ ရွာေဖြဖတ္ရႈခဲ့သည္။ ကြန္ပ်ဴတာ (အခမဲ့) ျပင္ ေသာ မိတ္ထီလာမွ ကိုေမာ္ႀကီး၏ ေက်းဇူးကား ႀကီးလွသည္။ သူသည္ ျမန္မာစာ ျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီး ေသာ္လည္း အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ားအား အလြန္၀ါသနာ ထံုသည္။ အားလပ္ ခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ျပင္ေသာ ကုိေမာ္ႀကီး အနားကပ္ခါ ေမးခြန္းမ်ား ေမးျခင္း၊ တစ္စစီ ျဖဳတ္ထား ေသာ ကြန္ပ်ဴ တာအပိုင္း အစမ်ားအား ကိုင္ၾကည့္ျခင္း ျဖင့္ ေလ့လာရသည္။ ဒါကေမာ္နီတာ၊ ဒါကေအာက္စက္ စီပီယူ၊ ဒါကေတာ့ မီးပ်က္ တဲ့ အခါသံုးတဲ့ ယူပီအက္(စ္) ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ပစၥည္းမွာ အေပ်ာ့စား၊ အမာစား ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ စသည္ျဖင့္ ရွင္းလင္းျပ တတ္သည္။ ကုိေမာ္ႀကီးသည္ စိတ္ရွည္သည္။ ေစတနာထားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ ကေတာ့ သူ႔အား အထင္မႀကီး ၾကေပ။ ျပင္သမွ် ျပန္ေကာင္းလာတာ ခပ္ရွားရွားျဖစ္သည္။
ကြန္ပ်ဴတာ စာရုိက္ရန္ ကီးဘုတ္ လက္ကြက္ စာရြက္ေလး ရေတာ့ က်ေနာ္ အလြန္ေပ်ာ္သည္။ လက္ႏွိပ္စက္ျဖင့္ သိပ္မကြာ၍ ေလ့လာရတာ အခက္ခဲမရွိ။ တစ္ေန႔ ကိုေမာ္ႀကီး သည္ အိုင္ဘီအမ္ ပီသရီး တစ္ပတ္ရစ္ ကြန္ပ်ဴ တာေလး၀ယ္ သည္။ သူ ကြန္ပ်ဴတာ ရုိက္ေနသည္ကုိ ေဘးမွၾကည့္ ကာ ေလ့လာသည္။ အေျခခံ အေၾကာင္း အရာ မ်ား ရွင္းျပ သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပန္းဆုိးတန္း လမ္းရွိ ေဖာ္အဲဗား ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း ဖြင့္စက သင္တန္း တက္ဖူး သည္ဟုေျပာျပသည္။ သင္ခန္း စာ စာအုပ္မ်ားငွားသည္။ ကြန္ပ်ဴ တာ အေျခခံမ်ား အေတာ္ေလး ရလုိက္ သည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ပိတ္ျခင္း၊ ဖုိင္ တစ္ခုဖြင့္ သိမ္းျခင္း၊ နာမည္ေပးျခင္း၊ ျမန္မာ နဲ႔ အဂၤလိပ္ တြဲရုိက္ျခင္း၊ စာမ်က္နွာ ေရြးျခင္းႏွင့္ မာဂ်င္ ေပးျခင္း မ်ား ရွင္းျပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္အား အစမ္း ရုိက္ၾကည့္ ေသာအခါ လက္ႏွိပ္ စက္ ရုိက္ဖူးေသာ ကၽ်ေနာ့္ လက္ သည္ ႏုႏုရြရြ ကီးဘုတ္ႏွင့္ အထာမက်။ ေႏြအခါ လယ္ေတာ ခေရာင္းလမ္းတြင္ ေထာ္လာဂ်ီ ေမာင္းလာေသာ အသံျဖစ္ေနသည္။
ပုဂံေညာင္ဦးတြင္ ကုိေမာ္ႀကီးနွင့္တြဲျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကုိေမာ္ႀကီးသည္ အင္တာနက္ သံုးသူ အဆင္သုိ႔ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ အင္တာနက္သည္ မည္သုိ႔ အေရးပါေၾကာင္း ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ မည္သုိ႔ အသံုးျပဳေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ က်ေနာ္သည္လည္း ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ရုိက္နုိင္သည္။ ဇယားမ်ား ဆြဲေသာ အိတ္ဇဲလ္ အားစတင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ပါ၀ါပြိဳင့္ အား အေျခခံကာ အဒုိဗီ ဖုိတုိေရွာ့အား လက္တည့္စမ္းျခင္ ေသာစိတ္ ပင္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း တစ္ဦး၏သား ပိုင္ေသာ ပုဂံ ဆိုက္ဘာ တက္ အင္တာနက္ ဆားဗစ္ စတင္ကာ အုိင္ပီစတားမ်ား ျဖန္႔ေ၀ေရာင္းခ်ေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ ျပည္တြင္ အင္တာနက္ အသံုး ျပဳသူ နည္းပါးေသးသည္။ က်ေနာ္သည္ ရသမွ် နည္းပညာ သတင္း အတုိအထြာမ်ား ဖတ္ကာ အင္တာဆုိတာ ဘာကြလုိ႔ ရမ္းသမ္းေျပာ တတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ဂူဂဲ၊ ရဟူး ႏွင့္ ေဒါ့ကြန္းတစ္ခ်ိဳ႔အား အေသမွတ္ထားတတ္သည္။
သုိ႔ႏွင့္ ကုိေမာ္ႀကီးနားကပ္ကာ အင္တာနက္သံုးနည္းအား ေလ့လာရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေပးမသံုး။ တစ္ေန႔ သူ အျပင္ထြက္ခုိက္ အင္တာနက္အား စမ္းဖြင့္ၾကည့္သည္။ သူၾကည့္ေနက် က်ေနာ္ အလြတ္ရေနတဲ့ အ၀တ္ဗလာ ထုိင္းေမာ္ဒယ္မ ေလးမ်ား ဆိုဒ္တစ္ခု ကိုဖြင့္ၾကည့္သည္။ ကလစ္ခ်က္ေတြ မ်ားေတာ့ ပိတ္မနုိင္ျဖစ္ လာသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္ခုခုျဖစ္ သြားၿပီ ထင္ကာ ကုိေမာ္ႀကီးအား ေခၚေမးရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အင္တာနက္ ၀က္ဆိုဒ္ အေၾကာင္း၊ အီးေမးအေၾကာင္း၊ ခ်က္တင္ စကားေျပာျခင္းအေၾကာင္းမ်ား ရွင္းျပသည္။
ဂ်ာနယ္မ်ားမွ အင္တာနက္ ကေဖး မ်ား စတင္မိတ္ဆက္ ေရးသားလာေသာအခါ အင္တာနက္ကေဖး ဆုိတာ ဘာလည္း သိျခင္လာသည္။ ေကာ္ဖီဆုိင္တြင္ အင္တာနက္ျပျခင္းေလာ။ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး အင္တာနက္ၾကည့္ ရျခင္ေလာ။ အင္တာနက္အား ေကာ္ဖီဟု တင္စားျခင္ေလာ စသည္ျဖင့္ စဥ္စားခန္းဖြင့္ဖူးသည္။
ညဆယ္နာရီခန္႔တြင္ျဖစ္သည္။ ကိုေမာ္ႀကီး တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဘာေတြလုပ္ေနလည္းမသိ ။ ေဘးနာကေန အသံမေပးပဲ ကပ္ခါ ေခ်ာင္းၾကည့္သည္။ သူမ်က္ႏွာသည္ ၿပံဳးရႊင္ေန သည္။ လက္မွလည္း အဆက္မျပတ္ စာေတြရုိက္ေနသည္။ ဟိတ္လူ ခင္ဗ်ား ဘာေတြလုပ္ေနတာလည္း ဟု ေမးေသာခါ - ယခုအေခၚ ႀကဴႀကဴ လုပ္ေနေၾကာင္း ေသဘာေပါက္ခဲ့သည္။ ကုိေမာ္ႀကီ၏ နစ္နိမ္းကား မိုက္ ျဖစ္သည္ တစ္ဖက္မွ မိန္းကေလး၏ အမည္မွာ လမင္းေလး ျဖစ္သည္။ သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္သည္ ကုိေမာ္ႀကီးထံ ထဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ေလသည္။
က်ေနာ္ နားပူ နားစာ လုပ္လြန္း၍ ကုိေမာ္ႀကီးမွ http://www.walla.com/ မွ ဖရီးေမး တစ္ခု လုပ္ေပးသည္။ ဤတြင္ အင္တာနက္အား ကၽေနာ္ ပုိ၍ သေဘာ ေပါက္ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္စာ၏ အေရးပါမႈအား နားလည္ လာရသည္။ အီးေမး လိပ္စာတစ္ခုရွိလွ်င္ ဆိုဒ္ အေတာ္မ်ားမ်ား ၀င္၍ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ စာေပး စာယူလုပ္၍ရသည္။ ပထမဆံုး က်ေနာ္ မန္ဘာ၀င္ခဲ့ေသာ ဆုိဒ္မွာ ျမန္မာခ်က္နက္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ ခ်က္ တြင္ အကန္႔မ်ားခြဲထား သည္ အားလံုး ၀င္ေျပာ၍ရသည္။ ပရုိက္ဗိတ္ ေျပာ၍ ရသည္။ ေခ်ာင္းသာ၊ ငပလီ၊ စသည္ျဖင့္ ခ်စ္သူမ်ား စံုစည္းရာ ေနရာေလးမ်ားမွတ္မိသည္။ ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ့္ နွင့္ စကားအမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္ေသာ အြန္လုိင္း သူငယ္ခ်င္းမွာ လသာမွ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္မွာ လားရွိဳးမွ အစ္မ တစ္ေယာက္ျဖစ္ သည္။ သူတုိ႔ ဆီမွ အင္တာနက္ ေ၀ါဟာရ နွင့္ နည္းပညာမ်ား သင္ယူခဲ့ဖူးသည္။
ထုိမွ ဤမွ က်ေနာ္သည္ အင္တာနက္ နွင့္ထိေတြ႕မႈ ေ၀းကြာခဲ့ရျပန္သည္။ ၄င္းေနာက္ အင္တာနက္အား အဆက္ျပတ္သြားသလုိ နည္းပညာအားလည္း ျပတ္က်န္ခဲ့ေလသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ အကို ၀မ္ကြဲ အကူ ညီျဖင့္ ဂ်ီေမး အေကာင့္တစ္ခုရသည္။ အင္တာနက္ သံုးသည္ ဟုဆုိေသာ္ညား ခ်က္တင္လုပ္ျခင္း ဘာဘာညာညာ ၾကည့္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ေရွ႕ဆက္၍ကား မတက္နုိင္ခဲေခ်။
သုိ႔ေသာ္ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ ေျပာျပဖုိ႔ မရိွသလုိ ျဖစ္ေနသည္။
အင္တာနက္ အေၾကာင္းကုိ ေျပာမည္ ဆုိလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာ ကစရ မည္။ ကြန္ပ်ဴတာ အေၾကာင္း စေရးမယ္ ႀကံေတာ့လည္း လက္ႏွိပ္စက္ ဆုိတာ ေလးက ေပၚလာျပန္သည္။ က်ေနာ္ အင္တာနက္ အသံုးျပဳ တတ္ရန္ သတင္း အခ်က္လက္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းမ်ား ရွာလုိက္ မွတ္လုိက္ ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ မနည္းေပ။ ေနထုိင္ က်င္လည္ ခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သူလုိလုိ ငါလုိလုိ ေအာက္ေျခလူတန္းစား တြင္ျဖစ္သည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္း တက္စဥ္က ေက်ာင္းတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ အခန္းရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ျပတင္းမွန္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ရသည္။
အကိုႀကီး တစ္ေယာက္ လက္ႏွိပ္စက္ ရုိက္ျခင္းအား ေဘးမွေန စာေခၚေပးဖူးသည္။ ဤမွ က်ေနာ္သည္ လက္ႏွိပ္စက္ ျဖင့္ အဂၤလိပ္စာ၊ ျမန္မာစာ ရိုက္နည္းမ်ား အကၽြမ္း၀င္လာခဲ့သည္။ ထုိမွတစ္ဖန္ ကြန္ပ်ဴတာသုိ႔ စိတ္ ၀င္စားမႈ ပုိခဲ့ သည္။ ကြန္ပ်ဴတာနွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္း နည္းပညာမ်ား မ်ားအား အသည္းသန္ ရွာေဖြဖတ္ရႈခဲ့သည္။ ကြန္ပ်ဴတာ (အခမဲ့) ျပင္ ေသာ မိတ္ထီလာမွ ကိုေမာ္ႀကီး၏ ေက်းဇူးကား ႀကီးလွသည္။ သူသည္ ျမန္မာစာ ျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီး ေသာ္လည္း အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ားအား အလြန္၀ါသနာ ထံုသည္။ အားလပ္ ခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ျပင္ေသာ ကုိေမာ္ႀကီး အနားကပ္ခါ ေမးခြန္းမ်ား ေမးျခင္း၊ တစ္စစီ ျဖဳတ္ထား ေသာ ကြန္ပ်ဴ တာအပိုင္း အစမ်ားအား ကိုင္ၾကည့္ျခင္း ျဖင့္ ေလ့လာရသည္။ ဒါကေမာ္နီတာ၊ ဒါကေအာက္စက္ စီပီယူ၊ ဒါကေတာ့ မီးပ်က္ တဲ့ အခါသံုးတဲ့ ယူပီအက္(စ္) ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ပစၥည္းမွာ အေပ်ာ့စား၊ အမာစား ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ စသည္ျဖင့္ ရွင္းလင္းျပ တတ္သည္။ ကုိေမာ္ႀကီးသည္ စိတ္ရွည္သည္။ ေစတနာထားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ ကေတာ့ သူ႔အား အထင္မႀကီး ၾကေပ။ ျပင္သမွ် ျပန္ေကာင္းလာတာ ခပ္ရွားရွားျဖစ္သည္။
ကြန္ပ်ဴတာ စာရုိက္ရန္ ကီးဘုတ္ လက္ကြက္ စာရြက္ေလး ရေတာ့ က်ေနာ္ အလြန္ေပ်ာ္သည္။ လက္ႏွိပ္စက္ျဖင့္ သိပ္မကြာ၍ ေလ့လာရတာ အခက္ခဲမရွိ။ တစ္ေန႔ ကိုေမာ္ႀကီး သည္ အိုင္ဘီအမ္ ပီသရီး တစ္ပတ္ရစ္ ကြန္ပ်ဴ တာေလး၀ယ္ သည္။ သူ ကြန္ပ်ဴတာ ရုိက္ေနသည္ကုိ ေဘးမွၾကည့္ ကာ ေလ့လာသည္။ အေျခခံ အေၾကာင္း အရာ မ်ား ရွင္းျပ သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပန္းဆုိးတန္း လမ္းရွိ ေဖာ္အဲဗား ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း ဖြင့္စက သင္တန္း တက္ဖူး သည္ဟုေျပာျပသည္။ သင္ခန္း စာ စာအုပ္မ်ားငွားသည္။ ကြန္ပ်ဴ တာ အေျခခံမ်ား အေတာ္ေလး ရလုိက္ သည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ပိတ္ျခင္း၊ ဖုိင္ တစ္ခုဖြင့္ သိမ္းျခင္း၊ နာမည္ေပးျခင္း၊ ျမန္မာ နဲ႔ အဂၤလိပ္ တြဲရုိက္ျခင္း၊ စာမ်က္နွာ ေရြးျခင္းႏွင့္ မာဂ်င္ ေပးျခင္း မ်ား ရွင္းျပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္အား အစမ္း ရုိက္ၾကည့္ ေသာအခါ လက္ႏွိပ္ စက္ ရုိက္ဖူးေသာ ကၽ်ေနာ့္ လက္ သည္ ႏုႏုရြရြ ကီးဘုတ္ႏွင့္ အထာမက်။ ေႏြအခါ လယ္ေတာ ခေရာင္းလမ္းတြင္ ေထာ္လာဂ်ီ ေမာင္းလာေသာ အသံျဖစ္ေနသည္။
ပုဂံေညာင္ဦးတြင္ ကုိေမာ္ႀကီးနွင့္တြဲျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကုိေမာ္ႀကီးသည္ အင္တာနက္ သံုးသူ အဆင္သုိ႔ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ အင္တာနက္သည္ မည္သုိ႔ အေရးပါေၾကာင္း ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ မည္သုိ႔ အသံုးျပဳေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ က်ေနာ္သည္လည္း ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ရုိက္နုိင္သည္။ ဇယားမ်ား ဆြဲေသာ အိတ္ဇဲလ္ အားစတင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ပါ၀ါပြိဳင့္ အား အေျခခံကာ အဒုိဗီ ဖုိတုိေရွာ့အား လက္တည့္စမ္းျခင္ ေသာစိတ္ ပင္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း တစ္ဦး၏သား ပိုင္ေသာ ပုဂံ ဆိုက္ဘာ တက္ အင္တာနက္ ဆားဗစ္ စတင္ကာ အုိင္ပီစတားမ်ား ျဖန္႔ေ၀ေရာင္းခ်ေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ ျပည္တြင္ အင္တာနက္ အသံုး ျပဳသူ နည္းပါးေသးသည္။ က်ေနာ္သည္ ရသမွ် နည္းပညာ သတင္း အတုိအထြာမ်ား ဖတ္ကာ အင္တာဆုိတာ ဘာကြလုိ႔ ရမ္းသမ္းေျပာ တတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ဂူဂဲ၊ ရဟူး ႏွင့္ ေဒါ့ကြန္းတစ္ခ်ိဳ႔အား အေသမွတ္ထားတတ္သည္။
သုိ႔ႏွင့္ ကုိေမာ္ႀကီးနားကပ္ကာ အင္တာနက္သံုးနည္းအား ေလ့လာရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေပးမသံုး။ တစ္ေန႔ သူ အျပင္ထြက္ခုိက္ အင္တာနက္အား စမ္းဖြင့္ၾကည့္သည္။ သူၾကည့္ေနက် က်ေနာ္ အလြတ္ရေနတဲ့ အ၀တ္ဗလာ ထုိင္းေမာ္ဒယ္မ ေလးမ်ား ဆိုဒ္တစ္ခု ကိုဖြင့္ၾကည့္သည္။ ကလစ္ခ်က္ေတြ မ်ားေတာ့ ပိတ္မနုိင္ျဖစ္ လာသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္ခုခုျဖစ္ သြားၿပီ ထင္ကာ ကုိေမာ္ႀကီးအား ေခၚေမးရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အင္တာနက္ ၀က္ဆိုဒ္ အေၾကာင္း၊ အီးေမးအေၾကာင္း၊ ခ်က္တင္ စကားေျပာျခင္းအေၾကာင္းမ်ား ရွင္းျပသည္။
ဂ်ာနယ္မ်ားမွ အင္တာနက္ ကေဖး မ်ား စတင္မိတ္ဆက္ ေရးသားလာေသာအခါ အင္တာနက္ကေဖး ဆုိတာ ဘာလည္း သိျခင္လာသည္။ ေကာ္ဖီဆုိင္တြင္ အင္တာနက္ျပျခင္းေလာ။ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး အင္တာနက္ၾကည့္ ရျခင္ေလာ။ အင္တာနက္အား ေကာ္ဖီဟု တင္စားျခင္ေလာ စသည္ျဖင့္ စဥ္စားခန္းဖြင့္ဖူးသည္။
ညဆယ္နာရီခန္႔တြင္ျဖစ္သည္။ ကိုေမာ္ႀကီး တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဘာေတြလုပ္ေနလည္းမသိ ။ ေဘးနာကေန အသံမေပးပဲ ကပ္ခါ ေခ်ာင္းၾကည့္သည္။ သူမ်က္ႏွာသည္ ၿပံဳးရႊင္ေန သည္။ လက္မွလည္း အဆက္မျပတ္ စာေတြရုိက္ေနသည္။ ဟိတ္လူ ခင္ဗ်ား ဘာေတြလုပ္ေနတာလည္း ဟု ေမးေသာခါ - ယခုအေခၚ ႀကဴႀကဴ လုပ္ေနေၾကာင္း ေသဘာေပါက္ခဲ့သည္။ ကုိေမာ္ႀကီ၏ နစ္နိမ္းကား မိုက္ ျဖစ္သည္ တစ္ဖက္မွ မိန္းကေလး၏ အမည္မွာ လမင္းေလး ျဖစ္သည္။ သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္သည္ ကုိေမာ္ႀကီးထံ ထဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ေလသည္။
က်ေနာ္ နားပူ နားစာ လုပ္လြန္း၍ ကုိေမာ္ႀကီးမွ http://www.walla.com/ မွ ဖရီးေမး တစ္ခု လုပ္ေပးသည္။ ဤတြင္ အင္တာနက္အား ကၽေနာ္ ပုိ၍ သေဘာ ေပါက္ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္စာ၏ အေရးပါမႈအား နားလည္ လာရသည္။ အီးေမး လိပ္စာတစ္ခုရွိလွ်င္ ဆိုဒ္ အေတာ္မ်ားမ်ား ၀င္၍ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ စာေပး စာယူလုပ္၍ရသည္။ ပထမဆံုး က်ေနာ္ မန္ဘာ၀င္ခဲ့ေသာ ဆုိဒ္မွာ ျမန္မာခ်က္နက္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ ခ်က္ တြင္ အကန္႔မ်ားခြဲထား သည္ အားလံုး ၀င္ေျပာ၍ရသည္။ ပရုိက္ဗိတ္ ေျပာ၍ ရသည္။ ေခ်ာင္းသာ၊ ငပလီ၊ စသည္ျဖင့္ ခ်စ္သူမ်ား စံုစည္းရာ ေနရာေလးမ်ားမွတ္မိသည္။ ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ့္ နွင့္ စကားအမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္ေသာ အြန္လုိင္း သူငယ္ခ်င္းမွာ လသာမွ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္မွာ လားရွိဳးမွ အစ္မ တစ္ေယာက္ျဖစ္ သည္။ သူတုိ႔ ဆီမွ အင္တာနက္ ေ၀ါဟာရ နွင့္ နည္းပညာမ်ား သင္ယူခဲ့ဖူးသည္။
ထုိမွ ဤမွ က်ေနာ္သည္ အင္တာနက္ နွင့္ထိေတြ႕မႈ ေ၀းကြာခဲ့ရျပန္သည္။ ၄င္းေနာက္ အင္တာနက္အား အဆက္ျပတ္သြားသလုိ နည္းပညာအားလည္း ျပတ္က်န္ခဲ့ေလသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ အကို ၀မ္ကြဲ အကူ ညီျဖင့္ ဂ်ီေမး အေကာင့္တစ္ခုရသည္။ အင္တာနက္ သံုးသည္ ဟုဆုိေသာ္ညား ခ်က္တင္လုပ္ျခင္း ဘာဘာညာညာ ၾကည့္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ေရွ႕ဆက္၍ကား မတက္နုိင္ခဲေခ်။
Monday, March 9, 2009
NaTuRal HoNestY
သဘာ၀ ရုိးသားမႈ။
အဲဒါကုိ စာဖြဲျခင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုိျခင္တာ။ ျပန္လုိျခင္တာ၊ ျပန္ရျခင္တာပါ။
ကေလးငယ္လုိ ျဖဴစင္တဲ့ သဘာ၀ ရုိးသားမႈ ကုိေပါ့။
က်ေနာ့္ဆီမွာ အဲဒီ ”သဘာ၀ ရုိးသားမႈ” ေျပာက္ဆံုးေနတာ ၾကာပီ။
အျပင္ပန္း ၾကည့္မလား။
အသက္ႀကီးတာနဲ႔ အမွ် မ်က္နွာက အေရထူးလာတယ္။
အေၾကာင္းႀကီးငယ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပူျခင္းကုိ တခါတရံ လံုး၀ မမႈေတာ့ဘူး။
အေရ ထူးတဲ့ မ်က္နွာႀကီးကုိ ေတာ္ေတာ္မုန္းတယ္။
ငယ္ငယ္က မ်က္လံုးေတြ။
ဟုတ္တယ္ ကေလးဘ၀ မ်က္လံုးေတြက အမွန္တရား စကားကုိေျပာတယ္။
ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းတယ္။ ျဖဴစင္ရုိးသားမႈရဲ႕ သေကၤတပဲ။ ခု အဲဒီမ်က္လံုးေတြ ဘယ္မွာလည္း။
ငါ ျပန္ရျခင္တယ္ သဘာ၀ ရုိးသားမႈ။
ငါျပန္ရျခင္တယ္ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀။
အဲဒါကုိ စာဖြဲျခင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုိျခင္တာ။ ျပန္လုိျခင္တာ၊ ျပန္ရျခင္တာပါ။
ကေလးငယ္လုိ ျဖဴစင္တဲ့ သဘာ၀ ရုိးသားမႈ ကုိေပါ့။
က်ေနာ့္ဆီမွာ အဲဒီ ”သဘာ၀ ရုိးသားမႈ” ေျပာက္ဆံုးေနတာ ၾကာပီ။
အျပင္ပန္း ၾကည့္မလား။
အသက္ႀကီးတာနဲ႔ အမွ် မ်က္နွာက အေရထူးလာတယ္။
အေၾကာင္းႀကီးငယ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပူျခင္းကုိ တခါတရံ လံုး၀ မမႈေတာ့ဘူး။
အေရ ထူးတဲ့ မ်က္နွာႀကီးကုိ ေတာ္ေတာ္မုန္းတယ္။
ငယ္ငယ္က မ်က္လံုးေတြ။
ဟုတ္တယ္ ကေလးဘ၀ မ်က္လံုးေတြက အမွန္တရား စကားကုိေျပာတယ္။
ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းတယ္။ ျဖဴစင္ရုိးသားမႈရဲ႕ သေကၤတပဲ။ ခု အဲဒီမ်က္လံုးေတြ ဘယ္မွာလည္း။
ငါ ျပန္ရျခင္တယ္ သဘာ၀ ရုိးသားမႈ။
ငါျပန္ရျခင္တယ္ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀။
Sunday, March 8, 2009
easycalculation.com
အင္း ....
ေျပာရရင္လည္း ကိုယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းျဖစ္ေနမွာဆုိးတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေလ ဘာျဖစ္လည္း - ေရးလုိက္ပီ။
တခါတခါ က်ေနာ္ သခ်ၤာ နဲ႔ေက်ာင္းၿပီး ပါတယ္။ သခ်ာၤဘြဲ႕ ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာ ရွက္သဗ်ာ။
ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ေလ့လာခဲ့သလဲ ကုိယ္တုိင္ပဲ အသိ။ နည္းနည္းပါးပါး သိတာေလးေတြက်ေတာ့
ေက်ာင္းမွာက်န္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ (ရြာ) ေနစဥ္တုန္းက ဒီေဖာ္ၿမဴလာေတြ ဘာလုပ္ဖုိ႔ ဒီေလာက္ က်က္ေနရတာလည္း။ တကယ္လက္ေတြ႔ လုပ္မျပပဲနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္တတ္မွာလည္း - အဲဒီလုိ ေမးခြန္းမ်ားနဲ႔ပဲ မွတ္သင့္တာ မမွတ္ခဲ့။ ယူနီဘာစီးတီးမွာ ပိုက္စံလည္း မရ ဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီ လုိက္ပီး ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တယ္။ (အေခ်ာ အလွ အလကားတင္ပါတယ္ ၊ အေအးေတာင္ တုိက္ေသးတယ္ .. အဟီး..)
ခုလုိ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ မွ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ပက္လက္လန္ေတာ့တာပဲ။ အလုပ္လုပ္ေနရင္ တစ္စ ႏွစ္စ ေဖာ္ၿမဴလာေလးေတြ ျမင္ေရာင္လာေပမယ့္ အတိအက် မသိဘူး။ ဒြတ္ခ နဲ႔ လွလွနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ ေဖာ္ျမဴလာေတြ မသိေတာ့ ဘာျဖစ္လည္း အခ်ိန္မကုန္သင့္တာ ကုန္တယ္။ ငယ္ငယ္က ျမန္မာနုိင္ငံပံု မဆြဲတတ္ခင္ကေပါ့။ စကၠဴကုိ ေရနံဆီမီးခုိး မွိဳင္းခံၿပီး သင္ရုိးစာအုပ္ထဲကပံုမွာ ခဲတံနဲ႔ ပံုတူကူးသလုိပဲ လုပ္ေနရတယ္။ ဒီလုိေလ.. တန္းပလိတ္ လုပ္ပီး နမူနာမွတ္ပီး လုပ္ရတာေပါ့။ ငယ္ငယ္က ပံုတူကူးတဲ့ အက်င့္က ခုထိပါလာတာထင္တယ္။
ေနာင္လာ ေနာင္သားမ်ား အား ေျပာျခင္သပ။ သခ်ၤာ အေျခခံ ေလးေတြ ၊ ရူပေဗဒ အေျခခံ ေဖာ္ၿမဴလာ ေလးေတြ ေက်ာင္းမွာ မထားခဲ့ၾကနဲ႔လုိ႔ေပါ့။ ေထာင့္မွန္ နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ပံုေသနည္းမ်ား။ ပိုက္သာဂုိရပ္ သီအုိရမ္မ်ား တကယ္အသံုး၀င္တယ္ဗ်ာ။ ေက်ာင္းက သင္သမွ် လံုးတာ၊ ၀ုိင္းတာေတြ၊ သံုးေထာင့္ ေလးေထာင့္ ငါးေထာင့္ အကုန္လံုး ေသခ်ာ မွတ္သားထား ျဖစ္နုိင္ရင္ အလြတ္က်က္။ စက္၀ိုင္း နဲ႔ပတ္သတ္တာ ၊ ႀတိဂံ နဲ႔ပတ္သက္တာေတြ မေမ့သင့္ဘူး။
က်ေနာ္မ်ားေတာ့ အသံုးလုိခါမွ သတိရ ဆုိသလုိျဖစ္ေနေတာ့၊ ဘာပဲလုိလုိ အင္တာနက္မွာရွာဆုိသလုိ ျဖစ္ေနပါပီ။ အဲဂလုိ ရွာရင္းနဲ႔ easycalculation.com ဆုိတဲ့ ဆုိဒ္ေလး ေတြ႕ပါတယ္။ သခ်ၤာနဲ ပတ္သတ္တာ ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနသလုိပဲ။ Right Angled Triangle Calculation မွာ Opposite Side , Hypotenuse Side , Adjacent Side အတြက္ ပံုေသနည္း အျပင္ calculator ပါသံုးလုိ႔ရတာ ေတြ႔ရတယ္။ စိတ္၀င္စားတယ္ ဆုိ အျမန္ဆံုးသာ ကလစ္လုိက္ပါ။
စကားမစပ္
မေန႔ညက ျမန္မာ ဗီဒီယိုဇာတ္ကား တကားၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ေျပာျခင္တာက ေက်ာင္းဆရာမ အခန္းမွာ ဆရာမက ျမန္မာစာေရးတာ မေရးတတ္ဘူးဗ်ာ။ (၀) ၀လံုး မ၀ုိင္းတတ္ဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆုိးပါတယ္။ ေနာက္ပီး င သတ္ (င္) လည္း မေရးတတ္ဘူး၊ သူငယ္တန္း မေနခဲ့ရဖူးထင္တယ္။
..... အင္း...ဒြတ္ခ.. ဒြတ္ခ.......
ေျပာရရင္လည္း ကိုယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းျဖစ္ေနမွာဆုိးတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေလ ဘာျဖစ္လည္း - ေရးလုိက္ပီ။
တခါတခါ က်ေနာ္ သခ်ၤာ နဲ႔ေက်ာင္းၿပီး ပါတယ္။ သခ်ာၤဘြဲ႕ ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာ ရွက္သဗ်ာ။
ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ေလ့လာခဲ့သလဲ ကုိယ္တုိင္ပဲ အသိ။ နည္းနည္းပါးပါး သိတာေလးေတြက်ေတာ့
ေက်ာင္းမွာက်န္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ (ရြာ) ေနစဥ္တုန္းက ဒီေဖာ္ၿမဴလာေတြ ဘာလုပ္ဖုိ႔ ဒီေလာက္ က်က္ေနရတာလည္း။ တကယ္လက္ေတြ႔ လုပ္မျပပဲနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္တတ္မွာလည္း - အဲဒီလုိ ေမးခြန္းမ်ားနဲ႔ပဲ မွတ္သင့္တာ မမွတ္ခဲ့။ ယူနီဘာစီးတီးမွာ ပိုက္စံလည္း မရ ဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီ လုိက္ပီး ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တယ္။ (အေခ်ာ အလွ အလကားတင္ပါတယ္ ၊ အေအးေတာင္ တုိက္ေသးတယ္ .. အဟီး..)
ခုလုိ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ မွ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ပက္လက္လန္ေတာ့တာပဲ။ အလုပ္လုပ္ေနရင္ တစ္စ ႏွစ္စ ေဖာ္ၿမဴလာေလးေတြ ျမင္ေရာင္လာေပမယ့္ အတိအက် မသိဘူး။ ဒြတ္ခ နဲ႔ လွလွနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ ေဖာ္ျမဴလာေတြ မသိေတာ့ ဘာျဖစ္လည္း အခ်ိန္မကုန္သင့္တာ ကုန္တယ္။ ငယ္ငယ္က ျမန္မာနုိင္ငံပံု မဆြဲတတ္ခင္ကေပါ့။ စကၠဴကုိ ေရနံဆီမီးခုိး မွိဳင္းခံၿပီး သင္ရုိးစာအုပ္ထဲကပံုမွာ ခဲတံနဲ႔ ပံုတူကူးသလုိပဲ လုပ္ေနရတယ္။ ဒီလုိေလ.. တန္းပလိတ္ လုပ္ပီး နမူနာမွတ္ပီး လုပ္ရတာေပါ့။ ငယ္ငယ္က ပံုတူကူးတဲ့ အက်င့္က ခုထိပါလာတာထင္တယ္။
ေနာင္လာ ေနာင္သားမ်ား အား ေျပာျခင္သပ။ သခ်ၤာ အေျခခံ ေလးေတြ ၊ ရူပေဗဒ အေျခခံ ေဖာ္ၿမဴလာ ေလးေတြ ေက်ာင္းမွာ မထားခဲ့ၾကနဲ႔လုိ႔ေပါ့။ ေထာင့္မွန္ နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ပံုေသနည္းမ်ား။ ပိုက္သာဂုိရပ္ သီအုိရမ္မ်ား တကယ္အသံုး၀င္တယ္ဗ်ာ။ ေက်ာင္းက သင္သမွ် လံုးတာ၊ ၀ုိင္းတာေတြ၊ သံုးေထာင့္ ေလးေထာင့္ ငါးေထာင့္ အကုန္လံုး ေသခ်ာ မွတ္သားထား ျဖစ္နုိင္ရင္ အလြတ္က်က္။ စက္၀ိုင္း နဲ႔ပတ္သတ္တာ ၊ ႀတိဂံ နဲ႔ပတ္သက္တာေတြ မေမ့သင့္ဘူး။
က်ေနာ္မ်ားေတာ့ အသံုးလုိခါမွ သတိရ ဆုိသလုိျဖစ္ေနေတာ့၊ ဘာပဲလုိလုိ အင္တာနက္မွာရွာဆုိသလုိ ျဖစ္ေနပါပီ။ အဲဂလုိ ရွာရင္းနဲ႔ easycalculation.com ဆုိတဲ့ ဆုိဒ္ေလး ေတြ႕ပါတယ္။ သခ်ၤာနဲ ပတ္သတ္တာ ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနသလုိပဲ။ Right Angled Triangle Calculation မွာ Opposite Side , Hypotenuse Side , Adjacent Side အတြက္ ပံုေသနည္း အျပင္ calculator ပါသံုးလုိ႔ရတာ ေတြ႔ရတယ္။ စိတ္၀င္စားတယ္ ဆုိ အျမန္ဆံုးသာ ကလစ္လုိက္ပါ။
စကားမစပ္
မေန႔ညက ျမန္မာ ဗီဒီယိုဇာတ္ကား တကားၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ေျပာျခင္တာက ေက်ာင္းဆရာမ အခန္းမွာ ဆရာမက ျမန္မာစာေရးတာ မေရးတတ္ဘူးဗ်ာ။ (၀) ၀လံုး မ၀ုိင္းတတ္ဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆုိးပါတယ္။ ေနာက္ပီး င သတ္ (င္) လည္း မေရးတတ္ဘူး၊ သူငယ္တန္း မေနခဲ့ရဖူးထင္တယ္။
..... အင္း...ဒြတ္ခ.. ဒြတ္ခ.......
Sunday, February 8, 2009
ဘေလာ့ ျခင္းအား ေခတၱ နားထားပါသည္
က်ေနာ္
ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
ဘေလာ့ ျခင္းအား ေခတၱ နားထားပါသည္။
ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ အင္း.. ေျဖရခက္ပါတယ္။
စိတ္ညစ္ရင္လည္း ဘေလာ့မွာေပါ့။ ေပ်ာ္စရာရွိရင္လည္း ဘေလာ့မွာေပါ့။
ခုေတာ့ ဘာဆုိဘာမွ အာရံုမရ။ အေတာ္ပင္ ေနရခက္ေနေသာေၾကာင့္ ဘေလာ့ျခင္း၊
ဘေလာ့ဖတ္ျခင္း အား ယာယီအားျဖင့္ နားထားလုိက္ပါသည္။
ဘေလာ့ဂါ အေပါင္း ကုိ ေလးစား ခင္မင္လွ်က္
ဆန္း၀င္ (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
ဘေလာ့ ျခင္းအား ေခတၱ နားထားပါသည္။
ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ အင္း.. ေျဖရခက္ပါတယ္။
စိတ္ညစ္ရင္လည္း ဘေလာ့မွာေပါ့။ ေပ်ာ္စရာရွိရင္လည္း ဘေလာ့မွာေပါ့။
ခုေတာ့ ဘာဆုိဘာမွ အာရံုမရ။ အေတာ္ပင္ ေနရခက္ေနေသာေၾကာင့္ ဘေလာ့ျခင္း၊
ဘေလာ့ဖတ္ျခင္း အား ယာယီအားျဖင့္ နားထားလုိက္ပါသည္။
ဘေလာ့ဂါ အေပါင္း ကုိ ေလးစား ခင္မင္လွ်က္
ဆန္း၀င္ (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
Monday, January 5, 2009
ေနရာသစ္
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က က်ေနာ္ Panjuru Place မွာေနပါတယ္။ Company ေပါင္းစံုက အလုပ္သမား ေပါင္းစံု ေနတဲ့ အေဆာင္ေပါ့။ အေဆာင္သစ္ဆုိေတာ့ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ အားလံုးေကာင္းပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ အခန္းေလးေတြက လူ ၈ ေယာက္ ေနဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး တည္ေဆာင္ထားပံုရတယ္။ အိပ္ခန္း ၊ ဧည့္ခန္း ၊ မီးဖုိေခ်ာင္၊ ေရအိမ္ ေရခ်ိဳးခန္း ျပင္ဆင္ပံုေလး မဆုိးဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ လူ ၈ ေယာက္စာေနရာမွာ ခုတင္ေတြကုိ ႏွစ္ထပ္ ဆင့္ေတြ ထားၿပီး လူဦးေရ ၁၈ ေယာက္ထားပါတယ္။ အေဆာင္မွာ လူစံုလာရင္ ေနစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ သိတဲ့အတုိင္းပဲ လူမ်ားေတာ့ လက္မ်ားတယ္ ေျခမ်ားတယ္ (လူတစ္ေယာက္ တြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ ေျခႏွစ္ဖက္ ရွိသည္)။ ပါးစပ္ တစ္ေပါက္သာ ပါသျဖင့္ ကံေကာင္းသည္ ဟု ဆုိရမည္။ ၁၂ နာရီေက်ာ္လွ်င္ ၿငိမ္ၿငိမ္ တိတ္တိတ္ အိပ္ရသည္။ ဒီလုိ ညစ္ညစ္နဲ႔ေနခဲ့ရတာ Company မွာ အလုပ္သမားေတြ ေလွ်ာ့ခ်ေတာ့ အခန္း နွစ္ခန္းကုိ တစ္ခန္းတည္းေပါင္းလုိက္ ပါတယ္။ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ အားလံုး ၂၁ ေယာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ၁၈ ေယာက္ပဲေနလို႔ရတာ ဆုိေတာ့ ပုိေနတဲ့ ၃ ေယာက္ကုိ အျခား အေဆာင္မွ ျမန္မာမ်ားအခန္းတြင္ ေပါင္းလုိက္တယ္။
ေနသားက်ေနတဲ့ ေနရာကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ေနရာသစ္ ကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့က်ေနာ္ အေဆာင္ေျပာင္းဖုိ႔ နာမည္ စာရင္းေပးလုိက္ ပါတယ္။ အနည္ထုိင္ တတ္တဲ့ စိတ္၊ အက်င့္ကုိမုန္းတယ္။၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီစင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ေနရာေဟာင္း Panjuru place မွ Kian Teck Lane ရွိ Blue Star အေဆာင္သုိ႔ ေျပာင္း ေရႊ႕ ခဲ့သည္။ အခုေနရတဲ့ေနရာဟာ အရင္ေနရတဲ့ေနရာထက္ သြားေရးလာေရး လြယ္ကူသည္။ Boon Lay (MRT) ႏွင့္ နီးသည္။ မနက္ေစာေစာ ဖယ္ရီ ၆ နာရီခြဲမွထြက္သည္။ အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ရသည္။ ေကာင္းတာေတြပဲ ေျပာေနတာ မေကာင္းတာလည္း ရွိတာေပါ့။ ၅ လႊာမွာ ေနရတာ အတက္ အဆင္း ပ်င္းစရာေကာင္းသည္။ Lift မရွိ။ အရာရာမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး အတူ တြဲေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတာပဲ လုိျခင္တာ လူ႔သေဘာေနမွာေပါ့။ အဆုိးကုိလည္း ပစ္ပယ္လုိ႔ေတာ့မရဘူး။
ႏွစ္သစ္၂၀၀၉ ခုနွစ္။ က်ေနာ္ ေနရာသစ္မွာေနတယ္။
လိပ္စာက ဒီမွာပါ လမ္းႀကံဳလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ တမင္ျဖစ္ျဖစ္ လာလည္ပါေနာ္ .. ႀကိဳဆုိပါတယ္..
ေနသားက်ေနတဲ့ ေနရာကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ေနရာသစ္ ကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့က်ေနာ္ အေဆာင္ေျပာင္းဖုိ႔ နာမည္ စာရင္းေပးလုိက္ ပါတယ္။ အနည္ထုိင္ တတ္တဲ့ စိတ္၊ အက်င့္ကုိမုန္းတယ္။၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီစင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ေနရာေဟာင္း Panjuru place မွ Kian Teck Lane ရွိ Blue Star အေဆာင္သုိ႔ ေျပာင္း ေရႊ႕ ခဲ့သည္။ အခုေနရတဲ့ေနရာဟာ အရင္ေနရတဲ့ေနရာထက္ သြားေရးလာေရး လြယ္ကူသည္။ Boon Lay (MRT) ႏွင့္ နီးသည္။ မနက္ေစာေစာ ဖယ္ရီ ၆ နာရီခြဲမွထြက္သည္။ အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ရသည္။ ေကာင္းတာေတြပဲ ေျပာေနတာ မေကာင္းတာလည္း ရွိတာေပါ့။ ၅ လႊာမွာ ေနရတာ အတက္ အဆင္း ပ်င္းစရာေကာင္းသည္။ Lift မရွိ။ အရာရာမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး အတူ တြဲေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတာပဲ လုိျခင္တာ လူ႔သေဘာေနမွာေပါ့။ အဆုိးကုိလည္း ပစ္ပယ္လုိ႔ေတာ့မရဘူး။
ႏွစ္သစ္၂၀၀၉ ခုနွစ္။ က်ေနာ္ ေနရာသစ္မွာေနတယ္။
လိပ္စာက ဒီမွာပါ လမ္းႀကံဳလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ တမင္ျဖစ္ျဖစ္ လာလည္ပါေနာ္ .. ႀကိဳဆုိပါတယ္..
Thursday, January 1, 2009
ငါလာၿပီ ၂၀၀၉ ေရ
၂၀၀၉ ခုႏွစ္
စိတ္ခြန္အားသစ္နဲအတူ ႀကိဳဆုိပါတယ္။
ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းမွာ ေတြ႔ႀကံဳမယ့္ ေကာင္းဆုိး ႏွစ္တန္အား
ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ငါမွာ ခြန္အား အျပည့္ရွိတယ္။ အမွားလုပ္ခဲ့တာေတြ က နမူနာ၊
အမွန္လုပ္ရပ္ေတြက ထာ၀ရသိမ္း ဆည္းစရာ။
ေႏွးေကြးစြာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြထက္ တစ္ေနရာမွာ အနည္ထုိင္တတ္တဲ့
စိတ္ နဲ ခႏၱာကုိ ႏွိဳးဆြၿပီး အေတြ႔ႀကံဳက ေပးတဲ့ အျမင္သစ္နဲ ငါ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္...
ငါလာၿပီ .. ၂၀၀၉ ေရ။
စိတ္ခြန္အားသစ္နဲအတူ ႀကိဳဆုိပါတယ္။
ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းမွာ ေတြ႔ႀကံဳမယ့္ ေကာင္းဆုိး ႏွစ္တန္အား
ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ငါမွာ ခြန္အား အျပည့္ရွိတယ္။ အမွားလုပ္ခဲ့တာေတြ က နမူနာ၊
အမွန္လုပ္ရပ္ေတြက ထာ၀ရသိမ္း ဆည္းစရာ။
ေႏွးေကြးစြာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြထက္ တစ္ေနရာမွာ အနည္ထုိင္တတ္တဲ့
စိတ္ နဲ ခႏၱာကုိ ႏွိဳးဆြၿပီး အေတြ႔ႀကံဳက ေပးတဲ့ အျမင္သစ္နဲ ငါ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္...
ငါလာၿပီ .. ၂၀၀၉ ေရ။
Monday, December 29, 2008
စူဇူကီးဖလား ခ်န္ပီယံ ဗီယက္နမ္
အေကာင္ငယ္ေပမယ့္ အဆိပ္ေလးေတြနဲ႔ဗီယက္နမ္က ထုိင္းအသင္းကုိ ပထမအေက်ာ့
ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္ ၂ ဂုိး ၁ ဂုိး၊ ဒုတိယ အေက်ာ့ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံတြင္ ၁ ဂုီးစီ သေရက် ကာ ႏွစ္ပြဲေပါင္း ရလဒ္ ၃ ဂုိး ၂ဂိုးျဖင့္ ဗိုလ္ဆြဲသြားပါသည္။ အခုလုိ ဗိုလ္ ဆြဲသြားတဲ့ ဗီယက္နမ္အသင္း မွာ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာျခင္း ၊ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အျပစ္မျမင္ျခင္း၊ ေဘာလံုး ပညာကၽြမ္းက်င္ ျခင္း၊ ေတြ အျပင္ အသင္းလုိက္ စုဖြဲ ကစားျခင္း အထူးေကာင္းမြန္ပါတယ္။
ဒီၿပိဳင္ပြဲကုိ 1996 ခုနွစ္က စၿပီ တုိက္ဂါး ဘီယာ စပြန္စာ နဲအတူ တုိက္ဂါးဖလားလုိ႔ ေခၚဆုိခဲ့ပါတယ္။
2004 ခုႏွစ္မွာေတာ့ တုိက္ဂါး ဖလားကေန ေအဆီယံ ဖလား အျဖစ္ သတ္မွတ္ေခၚဆုိၿပီး
ယခုနွစ္ စူဇူကီး မွ စပြန္စာနဲအတူ စူဇူကီးဖလား ဟု ေျပာင္းလည္း အမည္တြင္ေစပါတယ္။
ဒါနဲ႔ တုိ႔ျမန္မာႏိုင္ပီ ဆုိတာ သီခ်င္းထဲမွာ လားမသိဘူးေနာ္..
ငယ္ငယ္က ရြာမွာ ရုပ္ျမင္သံၾကား မရွိေသးဘူး ေရဒီယုိကတစ္ဆင့္ ေဘာလံုးပြဲ အစီစဥ္ေၾကညာ သံကုိ နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ (ျမန္မာခင္ဗ်..လိမ္တယ္ခင္ဗ်ာ..လိမ္တယ္ .အနားမွာ ရွိေနတဲ့ လူကုိေပးလုိက္တယ္ခင္ဗ်ာ.. အဲ.. သူလည္း လိမ္တယ္ခင္ဗ်.. ေနာက္တစ္ေယာက္အေပးမွာ တစ္ဖက္အသင္း ဦးသြားတယ္ခင္ဗ်ာ.. အခု..လုိက္ဖ်က္တယ္..အဲ..အင္း....အဲ... ျမန္မာ ျပန္ရ ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..).
ဒီလုိနဲ႔ အားေပးၾကည့္ရႈခဲ့တာ.. ၂၅နွစ္ တိတိ။ သုိေပေသာ္လည္း အားေပးဆဲ..ထာ၀ရ ျမန္မာ။
Monday, December 22, 2008
က်ေနာ္ ထင္ရင္ လြဲခဲတယ္.
တကယ္ပါ.. ဗီယက္နမ္နုိင္ မယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ အတုိင္း နိင္တယ္..ဗ်..
ႏိုင္တာမွ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ႏိုင္တာ. ညစ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ကစားတဲ့
အသင္း ရွံဳးတာေတာင္နည္းေသးတယ္။ လူခ်တယ္ ။ မေလးဒုိင္ကလည္း
ဘက္လုိက္တယ္ ။ စကၤပူက အိမ္ရွင္လည္းျဖစ္တယ္။ ပြဲၾကည့္ရတာ တကယ္ကုိ
အရသာရွိတယ္။
ဖုိင္နယ္မွာ ထိုင္းနဲ႔ေတြ႔မယ္။ ၾကည့္ျဖစ္ဦးမလား မေျပာတတ္ဘူး ။
ႏိုင္တာမွ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ႏိုင္တာ. ညစ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ကစားတဲ့
အသင္း ရွံဳးတာေတာင္နည္းေသးတယ္။ လူခ်တယ္ ။ မေလးဒုိင္ကလည္း
ဘက္လုိက္တယ္ ။ စကၤပူက အိမ္ရွင္လည္းျဖစ္တယ္။ ပြဲၾကည့္ရတာ တကယ္ကုိ
အရသာရွိတယ္။
ဖုိင္နယ္မွာ ထိုင္းနဲ႔ေတြ႔မယ္။ ၾကည့္ျဖစ္ဦးမလား မေျပာတတ္ဘူး ။
Thursday, December 18, 2008
အာရွမွ အဆင့္ျမင့္ ေဘာလံုးအသင္း
အေရွ႔ေတာင္ အာရွ ေဘာလံုး ၿပိဳင္ပဲြ မ်ားကုိ တခုတ္တရ မၾကည့္ျဖစ္သည္ အတန္ၾကာခဲ့ၿပီ။ အဂၤလန္ ပရီးမီးယား ပြဲမ်ားအား စိတ္၀င္စား ခ်ိန္မွ စတင္ကာ အာရွပြဲ မည့္သည့္ပြဲကုိ မွ ၾကည့္မရေတာ့။ ေဘာလံုးရသ ေပးနုိင္မႈ အလြန္္နည္းသည္ ဟုထင္သည္။ သုုိ႔ေသာ္လည္း က်ေနာ္သည္ ေဘာလံုးကုိ တစ္စုိက္မတ္မတ္ ၾကည့္သူေတာ့ မဟုတ္ေပ။
မေန႔ညေနက စူဇူကီး ဖလား ဆီမီးဖုိင္နယ္ ဗီယက္နမ္ နွင့္ စကၤပူပြဲစဥ္ အား အစဆံုးၾကည့္ လုိက္ရေတာ့ ဗီယက္နမ္အသင္းအား မခ်ီးမြမ္းပဲ မေနနုိင္။ အရွံဳးအနုိင္ ရလဒ္သည္ သေရဟု ဆုိေသာ္ၿငား ပြဲစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ရသေပးစြမ္းနုိင္မႈက ဗီယက္နမ္ အသင္းမွာ အျပည့္ရွိသည္။ လက္ ေ၀ွ႔ ပြဲမ်ားလုိ ဒုိင္ပြဲရပ္ အနုိင္ေပး လုိ႔သာ ရရင္ က်ေနာ္ ဗီယက္နမ္ကုိ ပထမပုိင္း ကတည္းက အႏိုင္ေပးလုိက္မည္။ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏိုင္ငံငယ္ ေဘာလံုး အသင္း တစ္သင္းတြင္ ဒီေလာက္ ေဘာလံုပညာရပ္ အသင္းလုိက္ အတြဲညီညီ ကစားနုိင္မႈ ဒီေလာက္ရွိလိမ့္မည္ မထင္ခဲ့။ ဗီယက္နမ္ ေဘာလံုး အသင္းသည္ ဥေရာပ အဆင့္မီွ အသင္း တစ္သင္း ပင္ျဖစ္သည္။
ကစားပံုမွာ အာစင္နယ္မွ လူငယ္မ်ား အျမန္ေပး ကာ အတက္အဆင္း ကစားသလုိ ဆင္တူသည္။ တကယ္တန္း သူတုိ႔ကစားတာ နည္းမွန္သည္။ အာရွ ေဘာလံုးသမား တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ကြင္း ၂ ပတ္ ၃ ပတ္ ေလာက္ ေျပးၿပီးပါက အေတာ္ ပင္ေမာေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီ ခဏေလး ကစားရတာမဟုတ္ မီနစ္ ၉၀ တိတိ ကစားရတာ ဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အပင္ပန္းခံ ကစားတာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္သင့္ဟု ထင္သည္။ ယခု ဗီယက္နမ္က အျမန္ေပးသည္၊ ေျခေထာက္ထဲ ေဘာလံုး ၾကာၾကာမထား အသင္းလုိက္ ေကာင္းသည္။ တစ္ဖက္လူ မကပ္ခင္ ေဘာလံုးကုိ ေပးေတာ့ ေဘာေပးလြဲတာ အျဖစ္နည္းသည္။ ေတာင္ပံႏွစ္ဖက္ တုိက္စစ္အား အထူးေကာင္းသည္။ ေနာက္တန္း အလယ္တန္း ေရွ႕တန္း အားလံုး နားလည္မႈရွိၿပီး အခ်ိတ္ဆက္မိသည္။
ဂိုးမရ ေသာ္လည္း လူတုိင္းပါးစပ္ျဖားမွာ ဗီယက္နမ္ ကြလုိ႔ တသသ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ေကာင္းသည္။
စကၤပူဖက္မွ အထိုင္ကစားသည္. လူခ်သည္.. ဂိုးသမားတစ္ေယာက္သာ အရပ္ရွည္သျဖင့္ ေကာင္းသည္။
အဟတ္... စိတ္ဓာတ္ေရးရာလည္း တျခားဆီျဖစ္သည္။ သေရရဖုိ႔ မနည္းထိမ္း ကစားသြားသည္။
ျမန္မာေတြ အတူယူသင့္တာေတာ့ ဗီယက္နမ္ရဲ႕ ကစားနည္းကုိပါ။ အရပ္ေမာင္း လူလံုး အားျဖင့္ ျမန္မာ ေလာက္ရွိမည္ မထင္. သုိ႔ေပေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေကာင္းရသလဲ ဆုိတာ..........
ေနာက္ပြဲ ကုိ စကၤပူေျမတြင္ ကစားရမည္ျဖစ္သည္။ ပြဲအေျခေန မည္သုိ႔ရွိမည္ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမည္။
မေန႔ညေနက စူဇူကီး ဖလား ဆီမီးဖုိင္နယ္ ဗီယက္နမ္ နွင့္ စကၤပူပြဲစဥ္ အား အစဆံုးၾကည့္ လုိက္ရေတာ့ ဗီယက္နမ္အသင္းအား မခ်ီးမြမ္းပဲ မေနနုိင္။ အရွံဳးအနုိင္ ရလဒ္သည္ သေရဟု ဆုိေသာ္ၿငား ပြဲစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ရသေပးစြမ္းနုိင္မႈက ဗီယက္နမ္ အသင္းမွာ အျပည့္ရွိသည္။ လက္ ေ၀ွ႔ ပြဲမ်ားလုိ ဒုိင္ပြဲရပ္ အနုိင္ေပး လုိ႔သာ ရရင္ က်ေနာ္ ဗီယက္နမ္ကုိ ပထမပုိင္း ကတည္းက အႏိုင္ေပးလုိက္မည္။ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏိုင္ငံငယ္ ေဘာလံုး အသင္း တစ္သင္းတြင္ ဒီေလာက္ ေဘာလံုပညာရပ္ အသင္းလုိက္ အတြဲညီညီ ကစားနုိင္မႈ ဒီေလာက္ရွိလိမ့္မည္ မထင္ခဲ့။ ဗီယက္နမ္ ေဘာလံုး အသင္းသည္ ဥေရာပ အဆင့္မီွ အသင္း တစ္သင္း ပင္ျဖစ္သည္။
ကစားပံုမွာ အာစင္နယ္မွ လူငယ္မ်ား အျမန္ေပး ကာ အတက္အဆင္း ကစားသလုိ ဆင္တူသည္။ တကယ္တန္း သူတုိ႔ကစားတာ နည္းမွန္သည္။ အာရွ ေဘာလံုးသမား တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ကြင္း ၂ ပတ္ ၃ ပတ္ ေလာက္ ေျပးၿပီးပါက အေတာ္ ပင္ေမာေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီ ခဏေလး ကစားရတာမဟုတ္ မီနစ္ ၉၀ တိတိ ကစားရတာ ဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အပင္ပန္းခံ ကစားတာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္သင့္ဟု ထင္သည္။ ယခု ဗီယက္နမ္က အျမန္ေပးသည္၊ ေျခေထာက္ထဲ ေဘာလံုး ၾကာၾကာမထား အသင္းလုိက္ ေကာင္းသည္။ တစ္ဖက္လူ မကပ္ခင္ ေဘာလံုးကုိ ေပးေတာ့ ေဘာေပးလြဲတာ အျဖစ္နည္းသည္။ ေတာင္ပံႏွစ္ဖက္ တုိက္စစ္အား အထူးေကာင္းသည္။ ေနာက္တန္း အလယ္တန္း ေရွ႕တန္း အားလံုး နားလည္မႈရွိၿပီး အခ်ိတ္ဆက္မိသည္။
ဂိုးမရ ေသာ္လည္း လူတုိင္းပါးစပ္ျဖားမွာ ဗီယက္နမ္ ကြလုိ႔ တသသ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ေကာင္းသည္။
စကၤပူဖက္မွ အထိုင္ကစားသည္. လူခ်သည္.. ဂိုးသမားတစ္ေယာက္သာ အရပ္ရွည္သျဖင့္ ေကာင္းသည္။
အဟတ္... စိတ္ဓာတ္ေရးရာလည္း တျခားဆီျဖစ္သည္။ သေရရဖုိ႔ မနည္းထိမ္း ကစားသြားသည္။
ျမန္မာေတြ အတူယူသင့္တာေတာ့ ဗီယက္နမ္ရဲ႕ ကစားနည္းကုိပါ။ အရပ္ေမာင္း လူလံုး အားျဖင့္ ျမန္မာ ေလာက္ရွိမည္ မထင္. သုိ႔ေပေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေကာင္းရသလဲ ဆုိတာ..........
ေနာက္ပြဲ ကုိ စကၤပူေျမတြင္ ကစားရမည္ျဖစ္သည္။ ပြဲအေျခေန မည္သုိ႔ရွိမည္ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမည္။
Tuesday, November 11, 2008
လက္ က် ရာ ေရး လုိက္ တယ္
ဒီရက္ပုိင္း ဘာလုပ္ျဖစ္လဲဆုိေတာ့..
gtalk မွာ စကားေျပာတာ ကုိ ေလွ်ာခ်ျဖစ္တယ္ .
ဘေလာ့ကုိ ဖြင့္ၾကည့္တဲ့ အေရ အတြက္လဲ ေလွ်ာ႕က်သြားတယ္ ။
ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ အေတြးေတြလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူး ။
မယ္လုိဒီေမာင္ရဲ ပုိစ္တစ္ခု ကလည္း အင္အားေတြ နဲ အျမင္ကုိ ရွင္းလင္းေစတယ္ ။
အိမ္ (ရြာ) ကို ဖုန္ေခၚျဖစ္သြားၿပီ အေမနဲ စကားျပာျဖစ္တယ္ ။
အေမ့အသံၾကားရရံုနဲ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေန သလုိ ခံစားရတယ္ ။ ေအးျမတယ္ ။
ညီငယ္ကုိလည္း လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု ခ်ျပနုိင္ခဲ့တယ္ ။
ဒီေန႔..ဘာလုပ္ျဖစ္လဲဆုိေတာ့..
လက္ရွိ ကုမၼဏီက က်ေနာ့္ အလုပ္ေတြ တစ္၀က္ေလာက္ ၿပီးသြားတယ္..
ဒီေတာ့ နည္းနည္း ေခါင္းေအးသြားတယ္.
ဒါနဲ ဘေလာ့လစ္ထဲက အေပၚဆံုးက ဘေလာ့ကုိ ဖတ္ၾကည့္တယ္..
သတင္းတစ္ခု.. စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းတစ္ခု ကုိ ဖတ္မိတယ္ ။
ေတြးေတြးၿပီး ရင္ထဲ နင့္ခနဲ ေနသြားတယ္ ။ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ လုိ႔လည္း ခံစားရတယ္ ။
ညေနေရာက္ေတာ့
မစ္(စ္) သြန္းသြန္း ဘေလာ့ကုိ ၾကည့္တယ္ ။ ဖတ္လုိ႔မရဘူး ။
ေနာက္ၿပီး ေတာင္ေပၚသားေလး ဘေလာ့ကုိ သြားၾကည့္တယ္ ။ ဖတ္လုိ႔မရဘူး ။
မခိုင္ျဖဴေဇာ္ ဘေလာ့ကုိ ဖြင့္ၾကည္တယ္ ။ ပုိစ္အသစ္ေတြဖတ္လုိ႔မရဘူး ။ ဘာလုိ႔လည္း မသိ ။
ျမန္မာ ၀ီကီကုိေ၇ာက္တယ္ ။ မက္ထရုိပုိလိတန္ ဘေလာ့ကုိေရာက္တယ္ ဗဟုသုတစံုတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုပဲ ။
အခု အလုပ္မွာ ၉ နာရီ အုိတီယူတယ္ ၀ီကီ ကုိ နည္းနည္ပါးပါး ၾကည့္တယ္ ။စိတ္ထဲ တစ္ခုခု ျဖစ္ေတာ့ေနတယ္ ။ ျပန္ေတာ့မယ္ ။
gtalk မွာ စကားေျပာတာ ကုိ ေလွ်ာခ်ျဖစ္တယ္ .
ဘေလာ့ကုိ ဖြင့္ၾကည့္တဲ့ အေရ အတြက္လဲ ေလွ်ာ႕က်သြားတယ္ ။
ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ အေတြးေတြလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူး ။
မယ္လုိဒီေမာင္ရဲ ပုိစ္တစ္ခု ကလည္း အင္အားေတြ နဲ အျမင္ကုိ ရွင္းလင္းေစတယ္ ။
အိမ္ (ရြာ) ကို ဖုန္ေခၚျဖစ္သြားၿပီ အေမနဲ စကားျပာျဖစ္တယ္ ။
အေမ့အသံၾကားရရံုနဲ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေန သလုိ ခံစားရတယ္ ။ ေအးျမတယ္ ။
ညီငယ္ကုိလည္း လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု ခ်ျပနုိင္ခဲ့တယ္ ။
ဒီေန႔..ဘာလုပ္ျဖစ္လဲဆုိေတာ့..
လက္ရွိ ကုမၼဏီက က်ေနာ့္ အလုပ္ေတြ တစ္၀က္ေလာက္ ၿပီးသြားတယ္..
ဒီေတာ့ နည္းနည္း ေခါင္းေအးသြားတယ္.
ဒါနဲ ဘေလာ့လစ္ထဲက အေပၚဆံုးက ဘေလာ့ကုိ ဖတ္ၾကည့္တယ္..
သတင္းတစ္ခု.. စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းတစ္ခု ကုိ ဖတ္မိတယ္ ။
ေတြးေတြးၿပီး ရင္ထဲ နင့္ခနဲ ေနသြားတယ္ ။ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ လုိ႔လည္း ခံစားရတယ္ ။
ညေနေရာက္ေတာ့
မစ္(စ္) သြန္းသြန္း ဘေလာ့ကုိ ၾကည့္တယ္ ။ ဖတ္လုိ႔မရဘူး ။
ေနာက္ၿပီး ေတာင္ေပၚသားေလး ဘေလာ့ကုိ သြားၾကည့္တယ္ ။ ဖတ္လုိ႔မရဘူး ။
မခိုင္ျဖဴေဇာ္ ဘေလာ့ကုိ ဖြင့္ၾကည္တယ္ ။ ပုိစ္အသစ္ေတြဖတ္လုိ႔မရဘူး ။ ဘာလုိ႔လည္း မသိ ။
ျမန္မာ ၀ီကီကုိေ၇ာက္တယ္ ။ မက္ထရုိပုိလိတန္ ဘေလာ့ကုိေရာက္တယ္ ဗဟုသုတစံုတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုပဲ ။
အခု အလုပ္မွာ ၉ နာရီ အုိတီယူတယ္ ၀ီကီ ကုိ နည္းနည္ပါးပါး ၾကည့္တယ္ ။စိတ္ထဲ တစ္ခုခု ျဖစ္ေတာ့ေနတယ္ ။ ျပန္ေတာ့မယ္ ။
Sunday, October 26, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)