ေရႊႏွင့္ယုိးမွား ပန္းစကား ။

အထက(၁) ေက်ာက္ပန္းေတာင္း (28-12-2012) ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ ။

တအူထံုတကယ္မဆင္းၾကေပမဲ႔၊ အတူဆံုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔..
အထက(၁) ေက်ာက္ပန္းေတာင္း မွာ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္.. အတူတက္ေရာက္ခ႔ဲၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ..တို႔တစ္ေတြကုိ ပညာသင္ေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ.. ကံမကုန္လို႔ ျပန္အဆံု..တပည့္ေတြလည္း..ဆံပင္ျဖဴ၊ အသြင္မတူ ဇရာဖက္ အသက္ေတြအရြယ္ရေပမဲ႔...

ငယ္ဘ၀ကစာသင္ခန္းေတြကုိ
ျမင္လိုက္ရတဲ႔အခါ.. ငယ္ဘ၀ကုိ လြမ္းမိပါရဲ႕..
(28-12-2012)တြင္ အထက(၁) ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ရဲ႕ (၁၈)ႀကိမ္ေျမာက္ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပပါမည္..။)
ေက်ာင္းသား/သူေဟာင္းမ်ားအေနျဖင့္ ဦးစံုေမာင္(09-2220442)၊ ဦးစန္းလြင္ဦး (09-5001163)၊ ဦးစံလင္းေမာင္(09-43209378)၊ အထက(၁)ေက်ာက္ပန္းေတာင္း (061-50583)သို႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း........ ႏိႈးေဆာ္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္......။

ပုပၸါးေတာင္ ေျမာက္ဘက္မွ ျမင္ရပံု ။

ပုပၸါးေတာင္ ေျမာက္ဘက္မွ ျမင္ရပံု ။ mount popa . မႏၱေလးတုိင္း ျမင္းၿခံခရုိင္  ေက်ာက္ပန္းေတာင္း က ပုပၸါးေတာင္။ (((( ကုိခ်မ္းဟိန္းေအာင္ ရဲ႕ facebook စာမ်က္နွာမွ ကူးယူပါတယ္ )))))

မုဒိတာ လူမႈကူညီေရးအသင္း - ေက်ာက္ပန္းေတာင္း

မုဒိတာ လူမႈကူညီေရးအသင္း - ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ...

ခ်မ္းသာဆင္းရဲ မခြဲတူတူ ႏွလံုးလွျဖင့္ သုခေပးေဝ ဒုကၡေျပအံ့ ....

ဇာတိေျမမွာ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ ရွိတယ္ ။

ေတာင္ေတာ္ေရႊပုပၸါး

သီရိမဂၤလာ......။ အညာေျမ၏ မ႑ိဳင္ ေတာင္သံုးလံုးဆုိင္ ... ။
သီရိမဂၤလာ......။ အညာေျမ၏ မ႑ိဳင္ ေတာင္သံုးလံုးဆုိင္ ... ။

ထက္ကုန္းမုိ႔မို႕မွာ ၾကြဖုန္းလို႔ ယွဥ္ကာၿပိဳင္ .. အင္တနီလာ ျပာျပာမိႈင္းေမာက္ ျမခေနာက္သုိ႔ဆုိင္ ..
ေလးေထာင္ေက်ာ္ ေပျမင့္မား..ဝင့္ၾကြားေပစြ မုိးထက္သုိ႔တုိင္..ျမင္းၿခံခရုိင္ တခုတည္းေသာ
ေတာင္ေတာ္ပုပၸါး ကဗ်ည္း ေက်ာက္စာတုိင္...။

နဂါးေလး ေခ်ာစက္က စကားဝါ ေတာင္ေတာ္ပုပၸါးနုိင္ . လွမ္းတက္ပါ့ေမရယ္ ပန္းခက္ကေဝတယ္.
ဘယ္သူၿပိဳင္လုိ႔ လွပါေတာ့နုိင္..။

ေရး - ျမင္းၿခံ ကုိေအးေက်ာ္ ဟုသိရပါသည္။

မွတ္ခ်က္ = သီခ်င္းက ဒီမွာတင္ ဆံုးသလား မသိပါ။ ညတုန္းက ဆရာေနဝင္းျမင့္ ေမာ္လၿမိဳင္
စာေပ ေဟာေျပာပြဲ နားေထာင္ျဖစ္တုန္း ခ်ေရးထားတာပါ.. ဘယ္သူၿပိဳင္လို႔ လွပါေတာ့နုိင္ ..
စံုေတာ ၿမိဳင္ေတာ ဂနုိင္ေတာ ေတြ ဘယ္ေတာ ဘယ္ေတာင္ျဖင့္ ယဥ္ၿပိဳင္ေစဦးေတာ့ ယွဥ္နုိင္မည့္
ေတာေတာင္ မရွိလုိ႔ အရွိကို အရွိတုိင္း ေရးသားထားသည္ကုိ မွတ္သားရပါသည္။

ေသာၾကာသားပါခင္ဗ်ာ

ဒီပံုျပင္ကုိေရးတာ သိသြားလုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဆဲခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရခ်င္တာ ၾကာေနၿပီ။ အဲေတာ့ နာမည္ေျပာင္း ေရးမယ္။ ေသာၾကာသား ပံုျပင္က ဒီက စတယ္။

အဲဒီရြာေလးက ေနခ်င့္စဖြယ္ သာယာတယ္ (ဘယ္ရြာလဲ မေမးနဲ႔ မေျပာဘူး)။ ေတာင္က်ေခ်ာင္း ေဘးက ရြာတန္းရွည္ေလးေပါ့။ ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္း ဆိုတာ အစုိးရ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ယခင့္ ယခင္ကဆုိ ေႏြရာသီ အလုပ္ပါးခ်ိန္ ထင္းခုတ္ခ်င္တုိင္းခုတ္ လုိ႔ရတယ္။ သန္းပင္၊ ဒဟတ္ပင္၊ ရွားပင္၊ ဇီးပင္၊ ဝါးပင္ေတြ အုိး.. အညာေဒသ ေပါက္တဲ့ အပင္ စံုလုိ႔ေပါ့။ ႀကိဳးဝုိင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္ပီးကတည္းက ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္းမွာ ထင္းမခုတ္ရေတာ့ဘူး။ ေတာေခါင္းက ေခ်ာင္းဖမ္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတခါ ခုိးခုိး ခုတ္ၾကတယ္။ သိတယ္မလား။ အဲဒီမွာ စေတြ႕တာ။

တေန႔ေတာ့ ရြာတန္းရွည္ ရြာေလးက ဦးေလးႀကီးေတြ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ မွာ ထင္းခုိးခုတ္ၾကတယ္။ နံနက္ႀကီးေစာေစာ ၅ နာရီေလာက္တည္းက လွည္း ကိုယ္ဆီနဲ႔ ထြက္လာၾကၿပီး လွည္းႏြားမ်ား အရိပ္ေကာင္းတြင္ ထားကာ ထင္းခုတ္ရန္ ျပင္ၾကတယ္။ မုိးလင္းတည္းက တုိးတုိး ႀကိတ္ႀကိတ္ ခုတ္ၾက တယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီေလာက္ က်ေတာ့ ေတာေခါင္းက ဖမ္းမိသြားတယ္။ အားလံုးေပါင္း (၇) ေယာက္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း-ေခ်ာက္ ကားလမ္း ေဘးက သစ္ပင္မွာ “သစ္တစ္ပင္ခုတ္ အခ်ဳပ္သံုးလ” တဲ့ ေရးထားတာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ထင္း ခုတ္တာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္က်ခံရမလဲ မသိ။ ဦးေလးႀကီးမ်ား ေၾကာက္ဒူး တုန္ေန၏။

ထင္းခုတ္သူ ဦးေလးႀကီးမ်ားအား ေတာေခါင္း၏ တဲသုိ႔ ေခၚသြား၏။ ေတာေခါင္း က ေဒါသျဖင့္ ေျပာသည္။ “ဦးေလးႀကီးတုိ႔ ဒီေတာဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ အစုိးရ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာျဖစ္တယ္။ ထင္းမခုတ္ရဘူး ဆုိတာ မသိၾကဘူးလား။ ထင္းခုိးခုတ္ရင္ ေထာင္ဒဏ္အထိ အျပစ္ေပးလုိ႔ ရတယ္ ဆုိတာ ဦးေလးတုိ႕ ရြာသူႀကီးက ေျပာျပမထားဘူးလား” ဦးေလးႀကီးမ်ား အသံပင္မထြက္ ဘာမွ် ျပန္မေျပာရဲၾက။ ေတာေခါင္းက ဆက္ေျပာ၏။ ဦးေလးႀကီးတုိ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း ဆီ ေမးမယ္။ မဆုိင္တဲ့သူ ဝင္မေျပာၾကနဲ႔ ဟုဆုိကာ တစ္ေယာက္ဆီ စစ္ေမး၏။

နံပါတ္ (၁) ဦးေမာင္ပု။ ကဲ.. ဦးေလး ေျပာ.. ဘာပင္ေတြ ခုတ္သလဲ။ ဘာသားေတြ ခုတ္သလဲ။
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေလး ဦးေလးကို မဖမ္းပါနဲ႔။
အဲ..ဗ်ာ.. ဆရာေလးေတာ့ မေခၚပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးတာ ေအးေဆး ေျဖပါ။ ဆရာေလး ေခၚခံလုိက္ရေသာေၾကာင္ ေတာေခါင္းေလး အနည္းငယ္ တင္းသြား၏
ဦးေလး အိမ္က ဆင္းရဲတယ္ကြဲ႕။ ခုိင္းႏြား ၂ ေကာင္၊ ႏြားမက ၅ ေကာင္ရွိတယ္။
ဒီမွာ ဦးေလး အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ ဘာဆုိင္သလဲ..
ဒီလုိ ဆရာေလး..အဲ. ေရာင္လုိ႔ ငါ့တူရဲ႕.. ဦးေလး အိမ္က ရြာစည္းရုိးနဲ႔ ကပ္ေနတယ္။ ေႏြရာသီမွာ နြားသခုိးက ပူတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ သခုိးရန္ မပူရေအာင္ စည္းရုိးကာဖုိ႔ ဆီးဆူး၊ ရွားဆူး တခက္ ႏွစ္ခက္ လာခုတ္တာပါ။ ထင္းခုတ္တာ မဟုတ္ရပါဘူး ေမာင္ရယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးကို မဖမ္းပါနဲ႔လုိ႔ ေတာင္းဆုိတာပါ။
ေအာ္..ဒီလုိလား. ေသခ်ာရဲ႕လား ေသခ်ာရင္ ဦးေလး လွည္းကုိ လုိက္ျပပါ။ ေနာက္မွ လုိက္ၾကည့္မယ္။ ကဲ ေနာက္တစ္ေယာက္။

နံပါတ္ (၂) ဦးေမာင္ကုိ။ ဘာပင္ေတြ ဘာသားေတြ ခုတ္သလဲ ေျပာပါဦး ဦးေမာင္ကုိ။
ေမာင္ရင္ရယ္ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ ဦးေလးမွာ အျပစ္မရွိပါဘူး။ အျပစ္ရွိတာ ဦးေလး မိန္းမပါ။ ေတာေခါင္းေလး မ်က္လံုးၿပဴးသြား၏။ ဦးေမာင္ကုိ ဆက္ေျပာ၏ ဒီလုိေမာင္ရင္ ဒီႏွစ္ မိုးဦးအစက မုိးနည္းနည္းေခါင္းတယ္။ ပဲႏွမ္း သိပ္မေကာင္းဘူး။ ကံဆုိးတယ္ ေျမပဲေပၚေတာ့ ယာခင္းထဲမွာလဲ ေျမပဲေတြ မုိးမိတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လဲ အေျခာက္လွမ္းတာ မုိးမိျပန္တယ္။ ပြဲစားနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ေစ်းႏွိမ္ခံရျပန္တယ္ ေမာင္ရင္။ ေတာသူေတာင္သား သနားဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။
စိတ္ဝင္စားလာပီ. ဆက္ပါဦး ပံုျပင္က ဘယ္လုိလဲ..(ေတာေခါင္းက တင္းတင္းနဲ႔ ရြဲ႕ေျပာလုိက္၏)
အဲဒါနဲ႔ မိန္းမျဖစ္သူေပါ့ ရြာဦးေက်ာင္းက ကပၸိယႀကီးဆီမွာ ေဗဒင္ေမးတယ္။ ေဗဒင္အရ အိမ္မွာ ဂ်ိဳလ္ဆုိးဝင္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဂ်ိဳလ္ဆုိးေတြ ေျပာက္ေအာင္ ဘုရားကုိးဆူ ဆြမ္းေၾကြးလုပ္ရမယ္။ ေန႔တုိင္း နားပူ နားစာ လုပ္လြန္းလို႔ ဘုရားကိုးဆူဆြမ္းေၾကြး လုပ္ဖုိ႔ ရပ္သတ္မွတ္ၿပီး လုိတာေလးေတြ စုေဆာင္းရင္း ဆြမ္းခ်က္ဖုိ႔ ထင္းေလး လုိတာနဲ႔ လာခုတ္မိတယ္။ သန္း၊ ဒဟတ္၊ ရွား နည္းနည္းေလးပါ။ ကံကလဲ အခုထိဆုိးတုန္းပါပဲ ေမာင္ရင္ရယ္။
ေအာ္..ေအာ္.. ဟုတ္ပီ။ သေဘာေပါက္သြားၿပီ။ ဆြမ္းခ်က္ဖုိ႔ ထင္းလာခုတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္။ ကဲ ထားပါေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္။
သုိ႔ႏွင့္ နံပါတ္ (၃) (၄) (၅) (၆) ေမးျမန္း စစ္ေဆးစဥ္ ရယ္ရမလုိ ငုိရမလုိ ေဒါသထြက္ရမလုိ ႏွင့္ ေတာေခါင္းေလး ရူးခ်င္သြား၏။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္

နံပါတ္ (၇) ဦးဟန္ပိုင္။ ဦးဟန္ပိုင္သည္ ရုိးသား၏။ တစ္အာရံုသမား သူေျပာခ်င္တာ ေျပာ၏။ ယခုမူ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ဘာကိုမွ မေတြးနုိင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ အလွည့္ေရာက္လာ၏။ ဟန္ပုိင္ ဆုိေသာ နာမည္ႏွင့္အညီ ေမးခြန္းမ်ား ေျဖရေတာ့မည္ကုိ ဟန္နွင့္ ပန္ႏွင့္ အားမန္ အျပည့္ထည့္ထား၏။ ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ ဟူဆုိ၏။
ေတာေခါင္းက ေမး၏။ ကဲ..ဦးဟန္ပုိင္ ဘာသားလဲ ေျပာစမ္းပါဦး။
ဦးဟန္ပုိင္ အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ အားရပါးရ “ကၽြန္ေတာ္ ေသာၾကာသားပါ ခင္ဗ်ာ” ဟုေျဖ၏။
ဗ်ာ..ေသာၾကာသား ဟုတ္လား ျပန္ေျပာပါဦး
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသာၾကာသားပါ ဗုိလ္ေလး။
ေတာေခါင္း နွင့္တကြ အားလံုးေသာ ဦးေလးႀကီးမ်ား ဝါးခနဲ ဝါးလံုးကြဲ ၇ယ္ခ်လုိက္ေလသည္။ ေတာေခါင္းေလးသည္ ေဒါသစိတ္ထက္ ရယ္အား သန္ကာ ေမးခြန္းမ်ား ဆက္ကာ မေမးေတာ့ေပ။

ကဲကဲ.. ဦးေလးတုိ႔ ဒီမွာလာ လက္မွတ္ထုိး။ ေနာက္တခါ မိရင္ ရဲလက္အပ္မယ္။ က်န္တဲ့ရြာသားေတြေရာ အနီးနားရြာေတြေရာ ေျပာထားၾက ဟုတ္ပီလား။ ဒီ ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္းကုိ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္တာ အစုိးရ အႀကီးကဲေတြက က အပုိင္စီး သစ္ခုတ္ ေရာင္းစား ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဦးႀကီးတုိ႔ သိတဲ့ အတုိင္း ကမၻာႀကီးက ပူေႏြးလာတယ္။ အညာေဒသမွာ မုိးေခါင္ ေရရွား ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ရာသီ ဥတုကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ လုိတယ္။ ၾကားဖူးၾကတယ္မလား ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီတဲ့
သစ္ေတာ ဝါးေတာ ရွိမွ မုိးမွန္မယ္ ေတာင္သူေတြ အလုပ္ျဖစ္မယ္။ ဝင္ေငြ ေကာင္းမယ္။ အဲဒါမွ ဟုိဦးေလး ေျပာသလုိ မိန္းမက နားပူ နစာ မလုပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။

အားလံုးက ေပါက္ပါတယ္ ဆရာေလး။ ေပါက္ပါတယ္ ေမာင္ရင္။ ေပါက္ပါတယ္ ဗုိလ္ေလး။ သေဘာေပါက္သြားၿပီ ငါ့တူႀကီး စသည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ျပန္ေျဖၾက၏။ ေတာေခါင္းေလးသည္ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲျခင္း ႏွင့္ မည္သို႔ မည္ပံု ထိန္းသိမ္းရမည္မ်ားကို ပညာေပး ေျပာဆုိကာ ျပန္လြတ္လုိက္၏။

ထိုအခ်ိ္န္မွစ၍ ေသာၾကာသားသည္ နာမည္ႀကီးလာ၏။ ဦးဟန္ပုိင္အား ျမင္လွ်င္ အခ်င္းခ်င္း တုိးတုိး က်ိတ္က်တ္ ေသာၾကာသားပါခင္ဗ်ာ ဟုတ္ ေနာက္ၾက၏။ ေသာၾကာသား ဟာသ ပံုျပင္ အျဖစ္ လူႀကီး လူငယ္ လက္ဆင့္ကန္းကာ ေျပာဆုိ ဝါးခနဲ ဝါးလံုးကြဲ ရယ္ၾကေလသည္။

ပန္းလက္ေဆာင္

မေတြ႕ရတာ ၾကာပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္က ေဘာ္ေဘာ္ ေတြအတြက္ ပုပၸါးေျမက စကားဝါပန္း လက္ေဆာင္...

ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္း ရႈခင္း

ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္းလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဟုိးေနာက္မွာ ပုပၸါးေတာင္ကို ေရးေရးျမင္ေနရတယ္..
ေႏြရာသီဆုိေတာ့ ေရသိပ္မရွိေတာ့ဘူး. ေသာက္ေရအတြက္ အျမန္ေဖၚလုိ႔ရတဲ့ လက္ယက္တြင္းေလးေတြရွိတယ္။ ၾကက္သြန္ခင္းေတြရွိတယ္. ရွားပင္ေတြက ပတ္လည္ ၀ုိင္းေနတယ္။
ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္း

မႏၱေလးတုိင္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္ အတြင္း ပုပၸါးေတာင္မွစီးစင္းေသာ ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။
ပုပၸါးေတာင္တန္းမ်ားမွ အစဥ္မျပတ္ စီးစင္းလာေသာေၾကာင့္ ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္းဟု ေခၚၾကသည္။
မုိးရြာသီတြင္ ေခ်ာင္အထက္ပိုင္း၌ မုိးညိဳလွ်င္ သားသမီးမ်ားအတြက္ မိဘမ်ား စိတ္ပူရေသာေခ်ာင္းျဖစ္သည္။
ေႏြရာသီတြင္ ေခ်ာင္းေရက်ကာ ေဘးဘယ္ညာတြင္ ကုိင္းလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေသာ ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။
ငါးသလဲထုိး၊ ငါးလူးေပါက္၊ ငါးရံ့၊ ငါးခူ၊ ငါးေျပမ၊ ေရေပၚငါး၊ ခဏန္းလက္မ၊ ငါးရွဥ့္ေပါေသာ ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။
ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ လြယ္အိတ္ပစ္ခ်ကာ ငါးဖမ္းထြက္ခဲ့ေသာ ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။
ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္းသည္ ရွားပင္လွရြာ၊ ေပါက္ပင္စြန္းရြာ၊ ေခ်ာင္းျခားရြာ၊ ေအာင္ပေဒသာရြာ၊ လက္ပန္က်င္းရြာ၊ ေညာင္ပင္သာရြာ စသည္ အစဥ္လုိက္ စိးဆင္းကာ ပင္းေခ်ာင္းထဲသုိ႔ စီး၀င္သြားသည္။

ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

လက္ပန္က်င္း စာၾကည့္တုိက္

အားလံုးမဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.....
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ပန္က်င္း (ေတာင္ရြာ၊ အလယ္ရြာ၊ ေညာင္ရြာ၊ သီးကုန္း) အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္း သုိ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေရာက္ ဦးခ်စ္ေရႊ မိသားစုမွ စာၾကည့္တုိက္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမည္ဟုသိရပါသည္။
(ယခင္က သီးသန္႔ စာၾကည့္တုိက္ အေဆာင္မရွိေသး)။

သၾကၤန္မတုိင္ခင္က စတင္ေဆာက္လုပ္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုကၽြန္ေတာ္ စာေရးေနခ်ိန္တြင္ စာၾကည့္တုိက္ေဆာက္လုပ္ေနမႈမွာ ၿပီးဆီးေနလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ေဆာက္လုပ္မည့္ေနရာမွာ လက္ပန္းက်င္း အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္း၀န္းအတြင္း သုတေဆာင္ ေက်ာင္းေဆာင္၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ျဖစ္သည္ ဟုသိရသည္။

ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တည္းက ပညာသင္လာခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတြင္ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ အေဆာင္အဦ အခုိင္အမာ တည္ရွိလာေသာေၾကာင့္ အလြန္၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ့္အားမာန္ အဖြဲ႕အေနျဖင့္ ယခင္ႏွစ္မွ စတင္ကာ စာအုပ္မ်ားလွဴဒါန္းျခင္းအား လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္အတုိင္း ယခုႏွစ္တြင္လည္း ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္သုိ႔ စာအုပ္မ်ား တတ္နိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းသြားဦးမည္ျဖစ္ပါသည္။

စာၾကည့္တုိက္အလွဴရွင္ ဦးခ်စ္ေရႊ ၏ အတုယူဖြယ္ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈ။
- ဦးခ်စ္ေရႊသည္ ငယ္စဥ္က လက္ပန္က်င္း (ေညာင္ရြာ) တြင္ အမိအဖ မ်ားနွင့္အတူ ေနထိုင္ခဲ့သည္။
- ေလးတန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းဆက္ေနလုိေသာ္လည္း မိဘမ်ားမွ ေက်ာင္းထြက္ေစခဲ့သည္။
- ေက်ာင္းမတက္ရေသာ္လည္း စိတ္မညစ္။
- ေက်ာင္းေနေသာ အတန္းႀကီးသမားမ်ားထံ ေလ့လာ ဆည္းပူးခဲ့သည္။
- ငယ္စဥ္ကပင္ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာဆုိကာ ပညာကို မရွက္မေၾကာက္ ရွာေဖြဆည္းပူးခဲ့သည္။
- ထုိသုိ႔ ပညာလုိလားသည္ကို ျမင္ေသာအခါ မိဘမ်ားမွ ေက်ာင္းဆက္ထားေပးသည္။
- အဌမတန္းေအာင္ၿပီး အလုပ္ႏွင့္ ေက်ာင္းေနမည္ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
- ပထမဆံုး အလုပ္မွာ ရန္ကုန္ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံု (ဂ်မာခနာ) တြင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ (ဒုိဘီ) အလုပ္ျဖစ္သည္။
- ရုိးသားႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေက်ာက္မ်က္ရတနာဌာနသန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမား အလုပ္ရရွိခဲ့သည္။
- ပါမစ္နစ္ အလုပ္သမားအျဖစ္ လစာရရွိေသာအခါ ေက်ာင္းဆက္ေနသည္။
- အလုပ္ပင္ပန္းမႈမ်ားနွင့္ ေငြေၾကး အခက္ခဲ့ေၾကာင့္ ဒသမတန္းတြင္ စာေမးပြဲ ေျဖရန္ စိတ္ကုန္သြားသည္။
- သိုေသာ္ စာေမးပြဲနီးလာေသာအခါ စာေပးပြဲေျဖခ်င္စိတ္ တဖြားဖြားေပၚလာခဲ့သည္။
- အကိုကဲ့သုိ႔ ခင္မင္ရင္းနီးေသာ ဦးျမတ္ထြန္း၏ ကူညီသင္ၾကားေပးမႈျဖင့္ စာေမးပြဲ၀င္ေျဖရန္ ဆံုးျဖတ္သည္။
- စာေမးပြဲအတြက္ ေက်ာင္းစာမွလြဲၼ၍ဘာမွ်မရွိ။ ေန႔ေရာညာပါ စာကိုႀကိဳးစားသင္ယူက်က္မွတ္သည္။
- ကံဆုိးျခင္းမာနတ္၀င္လာသည္။
- စာေမးပြဲေျဖရန္ (၇) ရက္အလုိတြင္ ေက်ာက္မ်က္ပန္းပုထုရင္း ညာလက္က်ိဳးခဲ့သည္။
- ညာလက္ ေက်ာက္ပတ္တီးကိုင္းထားခ်ိန္တြင္ ဘယ္လက္ျဖင့္ လက္ေရးက်င့္ကာ စာေမးပြဲ၀င္ေျဖခဲ့သည္.
- ျမန္မာစာပင္ ဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့သည္ဟုသိရသည္။
- ထုိ႔ေနာက္ အေ၀းရာက္ဘြဲ႕ယူသည္။ ေက်ာက္မ်က္ဌာန အရာရွိတစ္ဥိးျဖစ္လာသည္။
- ၀န္ထမ္းေကာင္းတံ ဆိပ္မ်ားနွင့္အတူ ႏိုင္ငံျခားသို႔ ပညာေတာ္သင္ သြားရသည္။
- ယခုအခါ ၀န္ထမ္းဘ၀မွ ပင္စင္ယူကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္တြင္ မိသားစုႏွင့္အတူ ေနထုိုင္သည္။
- ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ လက္ပန္က်င္းအေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ စာၾကည့္တုိက္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းသည္။

ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

လုိဂုိ အသစ္နဲ႔ လူငယ့္အားမာန္

လူငယ့္ အားမာန္ လုိဂုိ အသစ္ေလးပါ။

ယခုဆုိ လူငယ္ အားမာန္ အဖြဲ႕ေလးက လုပ္ငန္းေတြ စလုပ္ပါပီ။

ကၽြန္ေတာ္ ေမြးရပ္ေျမ လက္ပန္က်င္း အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္း အတြက္ ပညာေရး အေထာက္ကူျပဳ စာအုပ္မ်ား၊ အပါတ္စဥ္ထုတ္ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား လွဴဒါန္းပါမယ္။ ေငြေက်း အရင္းႏွီးကေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္က မတည္ထားျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဖြဲ႕၀င္အားလံုး ေစတနာ နဲ႔ ႏိုင္သေလာက္ ပါ၀င္ထည့္၀င္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္လကုိ အနည္းဆံုး ေငြသား သံုး ေသာင္းဖုိး လစဥ္ လွဴဒါန္းပါမယ္။ ရန္ကုန္ ရွိ စားေသာက္ဆုိင္ ႏွင့္ company မ်ားတြင္ အလုပ္ လုပ္ကုိင္ ၾကေသာ ညီငယ္ ေလးမ်ား၏ ပါ၀င္ မႈကုိ အထူးဂုဏ္ယူမိပါသည္။

ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာ ဒီထက္မက လွဴဒါန္းနုိင္ဖုိ႔ အဖြဲ႕၀င္မ်ား တုိးလာေအာင္ ထပ္မံ စည္းရံုး သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဇာတိပုည ဂုဏ္မာန တဲ့ ေက်းလက္က ရြာငယ္ေလးက ကၽြန္ေတာ့ ဇာတိပါ။ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ လက္ပန္က်င္း ရြာသားေလး ျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူ မိပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးရတာကေတာ့ နတ္လူ သာဓုေခၚေစဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဆန္း၀င္း

ေက်ာက္ပန္းေတာင္း

ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ သႀကၤန္

“အတာႀကဴးတဲ့ တခူးလ ခ်ိန္ခါ.. ႏွစ္ကူး သႀကၤန္မဟာ …. သူေလးနဲ႔ ေတြ႔ရပံုမွာ ေမ့လည္း မေမ့နုိင္ပါ …. ”
သီခ်င္းေလး ဆုိလုိ႔ က်ေနာ္ သူေလးကုိ သတိရ ေနတယ္ မထင္ လုိက္ပါနဲ႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလုိ သီခ်င္းေလး တစ္ေအးေအးနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ သႀကၤန္ပုိးေၾကာင့္ပါ။ ရန္ကုန္ သႀကၤန္၊ မႏၱေလး သႀကၤန္ ေတြ အရမ္းစည္ပါတယ္။ ပ်ိဳပ်ိဳ အုိအုိ ကုိကုိ မမ ေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိး ေရကစားလုိ႔ေပါ့။ ဘီယာ၊ ၀ီစကီ (အရက္မပါ) ပါ၀ါ တင္ စိမ့္စိမ့္တုန္ ေအာင္ ေအးတဲ့ ေရခဲေရကုိ အံတုလုိ႔ တစ္ေနကုန္ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အရမ္း ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

အခု က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ တဲ့ သႀကၤန္ အေၾကာင္း အရာက သိပ္ၿပီး လူသိနည္း လွတဲ့ အညာေျမ ရြာေလး တစ္ရြာမွာ သႀကၤန္ပြဲ ဆင္ႏႊဲတဲ့ အေၾကာင္း ေလးပါ။ ဘယ္က စေျပာမလည္း .. ဆုိေတာ့ .. အင္း… ဟုတ္ၿပီ.. ရြာနာမည္က စမယ္။ အဲဒီ ရြာေလး နာမည္က လက္ပန္က်င္းရြာ တဲ့။ လက္ပန္က်င္း ဆုိတာ ရြာေလးရြာ ကုိ ေပါင္း ထားတာ - တစ္ရြာမွာ မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက တစ္ေက်ာင္းဆီ ရွိတယ္။ အႀကိဳေန႔ မတုိင္မွီမွာ ရြာဦး ေစတီ ကုိ ကာလသားေခါင္း ႏွင့္ ကာလသမီးေခါင္းမွ ဦးေဆာင္ကာ ဘုရား သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ေရသပ္ပယ္ ပါတယ္။ သႀကၤန္ရက္ ေလးေတြ မွာ ဥပုတ္ သတင္း ေဆာင္တည္ၾကမယ့္ လူႀကီး သူမမ်ား၊ လူလတ္ပိုင္းမ်ား လူငယ္ ပိုင္းမ်ား အားလံုး အတြက္ သႀကၤန္တြင္း ငါးရက္လံုး အေကၽြးေမြး မ်ားျဖင့္ တည္ခင္း ဧည့္ခံ ပါတယ္။ အညာ ေဒသတြင္ ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ ေန႔ အပါ၀င္ သႀကၤန္ပြဲကုိ ငါးရက္ တိတိ ဆင္ႏႊဲသည္။

အဘုိးဘြားမ်ားက အႀကိဳေန႔ ေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းမွာ သီလယူမယ္။ အက်ေန႔ ေတာင္ဘက္ရြာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ထံမွာ ဥပုတ္ ယူမယ္။ အက်က္ေန႔ ေျမာက္ဘက္ရြာေက်ာင္း ၊ အတက္ေန႔မွာ အလယ္ရြာေက်ာင္း စသည္ စသည္ သႀကၤန္တြင္း ကာလမွာ တစ္ေန႔ တစ္ေက်ာင္း လွဴဖြယ္ မ်ားျဖင့္ သတင္း သီလ ေဆာက္တည္ ၾကသည္။ အဘုိးရယ္ အဘြားရယ္ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ တူတူ ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။

လူႀကီးမ်ား သာမက ကေလး သူငယ္မ်ား တြင္လည္း အစီအစဥ္ ရွိသည္။ သႀကၤန္ ငါးရက္တြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ငါးေက်ာင္းမွာ - ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္ေက်ာင္းက သာကူႀကိဳ တုိက္တယ္။ ၾကက္သား ဆန္ျပဳတ္ တုိက္တယ္၊ အေအး တုိက္တယ္ ၊ စသည္ျဖင့္ ေန႔အလုိက္ အစီစဥ္မ်ား ဆြဲထားၾကသည္။ ဗုိက္၀ေအာင္ စားေသာက္ၿပီး လြယ္ အိတ္ ထဲမွာ ေရဗူးထည့္ ေက်ာမွာပုိးၿပီး ေရျပြတ္ပုိက္နဲ႔ ေရပတ္ၾကသည္။ ဆုိးသြမ္းေသာ ကေလးမ်ားမွာမူ ပူစီေပါင္း မ်ားျဖင့္ ေရထည့္ကာ ပစ္ေပါက္ ေဆာ့ကစားၾကသည္။ (သားသားက ေရသနတ္ နဲ႔ ပတ္တာ)။ ဒီလုိ ကေလး တစ္သုိက္နွင့္ ေတြ႔လွ်င္ ပ်ိဳပ်ိဳ အုိအုိ အထီး အမ မေရြး အကုန္ေျပးမလြတ္ ေရပတ္ခံရသည္။

ေက်းလက္ ကုိကို ကာလသားမ်ား မွာေတာ့ အခ်က္ၿပဳတ္ အေကၽြးေမြး တာ၀န္ယူ ထားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ.. ဟုိဖက္ရြာ ဒီဖက္ရြာက ကြမ္းေတာင္ကုိ အေခ်ာ အလွ ညိဳေခ်ာ ေလးေတြ ကိုယ့္ရြာေက်ာင္းကုိ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ား နဲ႔ လာတဲအခါ.. အျပန္ကို ေစာင့္ကာ ေရပက္ၾကသည္။ အေကၽြးေမြး အလွည့္ က်တဲ့သူ တစ္ေယာက္က ..“ေဟ့ေကာင္ .. “ညိဳႀကီး”.. မင္း.. ေကာင္မေလး “ျဖဴစုပ္” ျပန္ေတာ့မယ္.. ေက်ာင္း ေပါက္၀ က ေရဖလားနဲ႔ အသင့္ ေစာင့္..” အဲသလုိလည္း ေျပာလုိက္ေရာ ေရပက္မည့္ ကုိကို ကာလသားက မိန္းမပ်ဳိေလး အျပန္ အဆင့္သင့္ ေစာင့္ေနတယ္။ မိန္းမပ်ိဳ လာေတာ့ ေရဖလား ေလးထဲမွာ နံသာေရေတာ့ ဟုတ္ဘူး .. ေရေမႊး ထည့္ၿပီး ေလာင္းပါ တယ္။ အဲဒီလုိပဲ… အၿပဳံးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ... တစ္ခ်ိဳ႕ေတြလည္း ခ်စ္ေရး ဆုိလုိ႔ေပါ့။ (က်ေနာ္ ပါဘူးေနာ္)။

ၿမိဳ႕ ျပ နဲ႔မတူတာကေတာ့ ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔ပါပဲ။ ၿမိဳ႕ျပမွာ နွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆုိ မ႑ပ္ေတြ ဖ်က္ေနပါၿပီ။ ရြာမွာေတာ့ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ညေနမွာ ပြဲႀကီး ပြဲေကာင္းပါပဲ။ လူငယ္ ကာလသားေတြ၊ အကုိႀကီးေတြ၊ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ ဦးေလးႀကီးေတြ စုဖြဲ႔ခ်ီတက္ကာ တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ လုိက္လံေရေလာင္းပါတယ္။ အိမ္ရွိ လူဦးေရ တြက္ၿပီးပါ ေလာင္းပါတယ္။ အားလံုးကလည္း သူ႔အမ်ိဳး ကိုယ့္အမ်ိဳးေတြခ်ည္း ဆုိေတာ့ စိတ္ဆုိးလုိ႔ မရပါဘူး။ ေရပက္ မခံပဲ ထြက္ေျပတဲ့ အိမ္မ်ားဆုိ အ၀တ္ေတြကုိ ေရႏွစ္ထားခဲ့တာလည္း ရွိပါတယ္။ ရြာလယ္ လမ္းမ တစ္ေလွ်ာက္ တူးပုိ႔.. တူးပုိ႔ .. သီခ်င္းမ်ားဆုိလုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သႀကၤန္ပြဲ ဆင္ႏႊဲၾကပါတယ္။

အေမ့ယက္ကန္းစင္ (၂)

နံနက္ခင္း မိုးလင္း သည္မွစ၍ ေႏြေနမင္း သည္ စတင္ကာ အစြမ္းျပ ေတာ့သည္။
ေန ဘယ္ခ်ိန္ထြက္ လည္း က်ေနာ္ မသိ။ ေက်ာင္းအားရက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေနေရာင္ ဖင္ထုိးေအာင္ အိပ္ တတ္သည္။ အေမသည္ အိမ္အလုပ္မ်ားႏွင့္ ရႈပ္ေနသည္။ မနက္မုိးလင္း ကေန မုိးခ်ဳပ္ ပါးစပ္က လည္းေျပာ လက္ကလည္ လွဳပ္ကာ အိမ္မႈကိစၥ မ်ား တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ဆက္ကာ လုပ္ေန တတ္သည္။
“အလုပ္လုပ္မွ ထမင္း စားရတာ အလုပ္ လုပ္ဖုိ႔ ပ်င္းမေနရဘူး” ဆုိသည့္ စကားသည္ အေမ့၏ ဒသန ျဖစ္သည္။ အေဖနဲ႔ အေမ သည္ တကယ္ပင္ လုိက္ဖက္ညီေသာ အၾကင္ လင္မယား ျဖစ္သည္။

ယခုကဲသုိ႔ အလုပ္ပါးေသာ ေႏြအခါ မ်ိဳးတြင္ ယက္ကန္း လုပ္ငန္းအား စတင္ၾကသည္။ ယက္ကန္း လုပ္ငန္း ဆုိေသာ္ လည္း စီးပြားျဖစ္ မဟုတ္ေပ။ တစ္ပိုင္ တစ္နိုင္ အိမ္တြင္းမႈ လုပ္ငန္းဟုသာ ေခၚဆုိႏိုင္သည္။ ၄င္း ယက္ကန္း လုပ္ငန္းသည္ က်ေနာ့္ ရြာေလးသုိ႔ မည္သုိ႔ မည္ပံု ေရာက္ရွိလာ သည္မသိ။ အေမ့ ၏ အေမ၊ က်ေနာ္၏အဖြား အိမ္တြင္ အသံုးမျပဳ ေသာ ယက္ကန္းစင္ အေဟာင္း တစ္ခု ရွိသည္ ။ ဤသည္ ကုိၾကည္ျခင္း အားျဖင့္ ႏွစ္အတန္ ၾကာၿပီဟု ဆုိႏုိင္သည္။ အဖြား ယက္ကန္း ယက္သည္ ကုိ က်ေနာ္ မျမင္ဖူးေပ။ သုိ႔ေသာ္ အေမ သည္ အဖြား၏ အေမြ ဆက္ခံသူ ျဖစ္သည္မွာ ဧကန္ အမွန္ ျဖစ္သည္။

ဤတြင္ ၀ါဂြမ္း အဆင့္မွ အ၀တ္ အထည္ ျဖစ္လာ ေအာင္ ယက္လုပ္ ရေသာ လုပ္ငန္း အဆင့္ဆင့္ ရွိေလသည္။ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က ျမင္ေတြ႕ ေနက် အရာ ေလးမ်ားကုိ ေျပာျပခ်င္သည္။ စိတ္ျဖင့္သိ ေသာ္လည္း စကား လံုးျဖင့္ ပံုေဖၚနုိင္ အံ့မထင္။ ပထမဦးဆံုး ၀ါပင္မွ ရေသာ ၀ါဂြမး္ကုိ အေစ့ထုတ္ စက္ျဖင့္ ၀ါဂြမ္း အတြင္းမွ၀ါ ေစ့ မ်ား ႀကိတ္ ထုတ္ရသည္။ ၄င္း ၀ါဂြမ္းအား ဗိုင္းေတာင့္ အျဖစ္သုိ႔ ေျပာင္းလည္းရသည္။ ဗိုင္းေတာင့္ ဆုိသည္မွာ ႏူးညံ့ေသာ ၀ါဂြမ္းအလိမ္အေတာင့္ေလး ျဖစ္သည္။ ထုိဗုိင္းေတာင့္ အား ႀကိဳးမွ်င္ ေလးမ်ား ျဖစ္လာေအာင္ ဗိုင္းငင္ ရသည္။ အခ်ိန္ကုိ ကိုယ္စားျပဳေသာ “လသာတုန္း ဗိုင္းငင္” ဆုိသည့္ စကားပံုသည္ ယက္ကန္း လုပ္ငန္းခြင္မွ ဆင္းလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဗိုင္းငင္ စက္အား မျမင္ဖူးက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ပံုႏွင့္ တစ္က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴ အစိမ္းေရာင္ တြင္ ၾကည့္ပါ။ (ပုိေ၀းသြားမလားမသိ)။

တဖန္ ဗုိင္းငင္၍ရေသာ ခ်ည္လံုးအား ခ်ည္ခင္ ျပဳဳလုပ္ရန္ ခ်ည္ငင္ ရျပန္သည္။ ခ်ည္ငင္ ျခင္းတြင္ အထူး ဂရုၿပဳရသည္။ ၿပီးစလြယ္ လုပ္ပါက ခ်ည္ခင္ အူေပါက္ ကာ အစရွာမရ ျဖစ္တတ္သည္။ ထုိမွတဖန္ ခ်ည္ခင္ အား ေဆးဆုိး ရသည္။ ေဆးဆုိး ရာတြင္ မိမိ ယက္လုပ္ မည့္ အေရာင္ စိတ္ကူး အတုိင္း ဆုိး ၾကသည္။ အျဖဴထည္ အတြက္မူ ေဆးဆုိးရန္ မလုိ။ ေဆးဆုိး ၿပီးေသာ အခါ အဆုိပါ ခ်ည္ခင္ အား ထမင္းလံုး မ်ားနွင့္ နင္းနယ္ ရသည္။ ေကာ္တင္ ျခင္းျဖစ္ ေပမည္။ ၄င္း အဆင့္ၿပီး ေသာအခါ ခ်ည္မ်ား ခုိင္မာမႈ အတြက္ ေနလွမ္း အေျခာက္ခံ ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ခ်ည္သန္႔ျခင္း အတြက္ ဆပ္သြား နွင့္ ခ်ည္ခ် ရျပန္သည္။ အ၀တ္ တစ္ထည္ျဖစ္ရန္ အဆင့္မ်ား မ်ားလြန္းလွသည္။ အဆုိပါ သန္႔စင္ထားေသာ ခ်ည္အား တညင္းလံုး ႀကီးတြင္ ရစ္၍ သိမ္ဆည္း ထားသည္။ တညင္းလံုး မွ ခ်ည္ သည္ အဆင္သင့္ အသံုးျပဳႏိုင္ေသာ အဆင့္ ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္ သည္ ငယ္စဥ္က အေမ့ ယက္ကန္း လုပ္ငန္းအား ကူညီ လုပ္ကုိင္ ဖူးသည္။ ရံဖန္ရံခါ တြင္ လည္း ခ်ည္ခင္ ရႈတ္ေထြး သြားတတ္ ေသာေၾကာင့္ အဆူခံ ထိသည္။
“ ဘယ္သူ ဘယ္သူ ၀င္ခါမွ ခ်ည္ခင္ေထြး .. ရွင္းနုိင္ပါ့မယ္” သီခ်င္းထဲကလုိ ရႈတ္ေထြး ေနသာ ခ်ည္ခင္ သည္ ေကာက္ရုိးပံုထဲ အပ္ေျပာက္ရွာရသည္နယ္ ခက္ခဲသည္။

ယခု အေမသည္ အပ္ခ်ည္ ႏွင့္ အပ္ေပါက္ တည့္ေအာင္ မထိုးနုိင္ၿပီ။ အသက္ရြယ္ရ လာေသာ အေမ ယက္ကန္း မယက္ သည္ပင္ ဆယ္နွစ္ခန္႔ ရွိမည္ ထင္သည္။ အေမသည္ ငယ္စဥ္ ကတည္းက အလုပ္နွင့္ လက္ ျပတ္သူ မဟုတ္။ အေမရယ္... သားေတြ သမီးေတြ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ကုိင္ ေကၽြးေမြးခဲ့ ၿပီးပါၿပီ အခု သားတုိ႔ အလွည့္ေလ…. အေမ.. ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ေနပါ .. လုိ႔ က်ေနာ္ ေျပာလည္း..မရ။ အိမ္မႈကိစၥ မ်ားႏွင့္ ရႈပ္ေနဆဲ ျဖစ္မွာ က်ေနာ္ သိေနသည္။ က်ေနာ္ အေမ့ကုိ လြမ္းေနသည္။

လူငယ္အားမာန္ အဖြဲ႔

လက္ပန္က်င္းရြာ ဆုိတာ က်ေနာ့္ ေမြးရပ္ေျမ ရြာေလးေပါ့။
ေတာင္မွ ေျမာက္ တန္းစီေနတဲ့ ေတာင္ရြာ+အလယ္ရြာ+ေညာင္ရြာ+သီးကုန္းရြာ ဆုိတဲ့ရြာ ေလးရြာကုိ ေပါင္းၿပီး လက္ပန္က်င္းရြာ လုိ႔ေခၚ ပါတယ္။
လူငယ္အားမာန္အဖြဲ႕ ဆုိတာကေတာ့ လက္ပန္က်င္းရြာမွ နယ္ေျမ
ေဒသ အသီးသီး (ျပည္တြင္း ျပည္ပ) ေရာက္ လူငယ္ ေလးမ်ား ေပါင္းစည္းမႈ အဖြဲ႔ေလး တစ္ဖြဲ႕ျဖစ္ ပါတယ္။

လူငယ္အားမာန္အဖြဲ႔ ဘာေတြ လုပ္မလဲ - လက္ပန္က်င္းရြာ အေျခခံပညာ အလယ္တန္း ေက်ာင္းမွ အနာဂတ္၏ သားေကာင္းရတနာ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ား အတြက္ အေထြေထြ ဗဟုသုတ ရစိမ့္ေသာ ငွာ အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္ ၊ တတင္းစာမ်ား၊ အဂၤလိပ္ အက္ေဆး စာအုပ္မ်ား၊ ျမန္မာစာ စာစီစာကံုး စာအုပ္ မ်ား စသည္ စသည္ မ်ားကုိ လစဥ္ လွဴဒါန္း သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ကူး ယဥ္တာ ကေတာ့ - က်ေနာ္ ေမာင္ဆန္း၀င္း နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ရွိ ပုဆုိး လယ္သုိင္း သူငယ္ခ်င္း ကုိစုိးၿငိမ္းေအာင္ ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ လက္ေတြ႔ အေကာင္ထည္ ေဖၚဖုိ႔ကုိေတာ့ ကုိစုိးၿငိမ္းေအာင္ ကပဲ တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္မွာ ျဖစ္ပါ တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေဘးေျပာ .. ဟုိလုိလုပ္ပါလား ဒီလုိလုပ္ပါလား .. ဒါေတာ့ ဒီလုိျဖစ္သင့္တယ္.. အဲလိုပဲေပါ့ခင္ဗ်ာ..

ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ဆုိရင္ - စာအုပ္မ်ား လွဴဒါန္းမႈ အတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဦးေမာင္၀င္း နွင့္ တုိင္ပင္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ တြင္ ထာ၀ရတည္ ေစေရး - အထက္တြင္ ျမင္ရေသာ လူငယ္အား မာန္အဖြဲ႕ အမည္ပါ တံဆိပ္တံုး ႏွိပ္ကာ လွဴဒါန္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြဲ႕၀င္လား - ခုေလာေလာဆယ္ ၂၀ ဦးခန္႔ ရွိပါတယ္။ လွဴဒါန္းမႈကုိေတာ့ ေငြေၾကးပမာန သတ္မွတ္ ထားျခင္း မရွိပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ လစဥ္ လစဥ္ ပံုမွန္ လွဴဒါန္း ဖုိ႔ပဲ တုိက္တြန္းပါတယ္။
လွဴဒါန္းမႈ ကုိ - ယခုႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီ မွ စတင္ကာ လစဥ္ လွဴဒါန္း သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

အေမ့ ယက္ကန္းစင္ (၁)

ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕နယ္သည္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္ ေသာက္သံုးေရ အရွားပါးဆံုး ၿမိဳ႕ တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ မုိးနည္း ေရရွား ရပ္၀န္းကုိ ျပပါဆုိလွ်င္ ေက်ာက္ပန္း ေတာင္း ၿမိဳ႕သည္ ေရွ႕ဆံုးက ပါမည္ ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ႏွင့္ ေ၀းကြာၿပီး သစ္ပင္ ၀ါးပင္ နည္းပါး မႈေၾကာင့္ မုိးရာသီတြင္ မုိးနည္း သည္။ ေႏြအခါတြင္ ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ ပူသည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ အေအးလြန္ကဲသည္။ ဤကား အညာသရုပ္ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ့္ ဇာတိေျမ လက္ပန္က်င္းရြာေလး၏ အေရွ႕ဖက္တြင္ ကႏၱာရ အုိေအစစ္ တစ္ခု သဖြယ္ ျဖစ္ေသာ ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္း တစ္ခုရွိသည္။ ၄င္း ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္း သည္ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း သံုးရာသီ ေရအေၿမဲ မျပတ္ စီးဆင္း သည္။ ပုပါးေတာင္၏ စိမ္းျမဆုိေျပမႈ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ေတာင္စဥ္ေခ်ာင္းအား အမွိျပဳကာ ကိုင္းလုပ္ငန္းလုပ္ကုိင္ နုိင္သည္။ ၾကက္သြန္ ျဖဴ နီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္၊ မုန္လာ၊ ေမၿမိဳ႕ပန္၊ ဂႏၵမာပန္းမ်ား ခ်ဥ္ေပါင္၊ ဗူး၊ သခြား၊ ဖရဲ စသည္ စုိက္ပ်ိဳး ႏိုင္ၾကသည္။

ယခု အခ်ိန္သည္ အညာေဒသ၏ အပူျပင္း ဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ေႏြေန ပူပူကုိ အန္တုလွ်က္ လက္ပန္ပြင့္မ်ား ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆုိင္ဆုိင္ ပြင့္ေသာ ကာလျဖစ္သည္။
“လာေဟ့ဒြား သြားေကာက္ ေခ်စုိ႔ ပြင္ေျခာက္ကယ္ အနားလန္ ပင္လက္ပန္ေကၽြခ်ိန္က်ၿပီမုိ႔”
ဆုိတဲ့ကဗ်ာေလး ကုိပင္ သတိရမိသည္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ လက္ပန္ပြင့္ေကာက္ဖူးသည္။ ေႏြအခါသည္ အညာေဒသ ေတာင္သူမ်ား အတြက္ အနားယူေသာ ကာလ လည္း ျဖစ္သည္။ မုိးဦးက်တြင္ အဆင္သင့္ စုိက္ ပ်ိဳးနုိင္ေရး မ်ိဳးေစ့မ်ား သန္႔စင္ျခင္း၊ လယ္ယာေျမမ်ား ထြန္ေရးခံကာ အဆင္သင့္ထားရွိျခင္း အလုပ္သာရွိသည္။ တနည္းအားျဖင့္ အလုပ္ပါး၍ အနား ရေသာ ကာလ ျဖစ္သည္။ လူငယ္ လူရြယ္မ်ား အဖုိ႔ လည္း ေက်ာင္းအား ရက္ျဖစ္သည္။ ေလးခြ ကုိယ္စီနွင့္ ေခ်ာင္ရုိးတေလွ်ာက္ရွိ လက္ပန္ပင္တန္းတြင္ (ရွဥ့္ဖမ္းျခင္း) ေတာလုိက္ ၾကသည္။

က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က အလြန္ ေျခေဆာ့ လက္ေဆာ့ ရွိသည္။ က်ေနာ့္ ထက္ က်ေနာ္၏ညီက ပုိ၌ ေျခေဆာ့ လက္ေဆာ့ရွိသည္။ တခါက သူသည္ ေရအုိးရြက္လာေသာ မိန္းမပ်ိဳ အား ခါးကုိ တုိ႔ကာ၊ ႏႈိက္ကာ က်ီစယ္၏ အဆုိပါ မိန္းမပ်ိဳမွာ ရယ္ျခင္စိတ္ကို မထိမ္းနုိင္ပဲ ေရအုိးကုိ လြတ္ခ် လုိက္ရသည္။ က်ေနာ့္၏ မိဘမ်ားအား တုိင္တန္း ရာ ညီေတာ္ေမာင္ခမ်ာ အရုိက္ခံရသည္။

က်ေနာ္သည္ ညီေတာ္ေမာင္နွင့္မတူ။ လက္ေဆာ့ျခင္းေတာ့ လက္ေဆာ့ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယတန္း အရြယ္ကျဖစ္သည္။ မိဘမ်ား မသိေအာင္ အိမ္ရွိတုိင္ကပ္နာရီ ႀကီးအား ဖြင့္ကာ ဟုိႏႈိုက္ သည္ႏႈိက္ လုပ္၍ စူးစမ္းသည္။ ျပန္ပိတ္ေသာအခါ စကူ တစ္ခု ပုိေနေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ နာရီႀကီးမွာ စက္သြားေနေသး၍ ကံေကာင္း သြားသည္။ ငါးတန္းအေရာက္တြင္ အကိုႀကီးမွ ညီငယ္မ်ားအတြက္ စာက်က္ထရန္ (ကလင္ ကလင္ျမည္ေသာ) အခ်က္ေပး နာရီ ၀ယ္ေပးသည္။ အေဖမွ တားျမစ္ထား၍ ဖြင့္ၾကည့္ျခင္ေသာ စိတ္အား မနည္းထိမ္း ထားရသည္။

အေမသည္ ယက္ကန္းယက္ ျခင္းအာ တစ္ဖက္ကမ္းခပ္ ကၽြမ္းက်င္သည္။ အေမ့ ယက္ကန္းစင္ သည္ ေလးတုိင္ေထာင္ တစ္လြန္းထုိး ျဖစ္သည္။ အမည္နာမမ်ားအာ သိပ္မွတ္မိေတာ့ေခ်။ တုိင္ေလးတုိင္နွင့္ ယက္ကန္းစင္တြင္ လက္ခတ္၊ ႏွပ္၊ ေျခနင္း၊ လြန္း၊ စသည္ျဖင့္ရွိသည္။ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က ယက္ကန္းနွင့္ ပတ္သက္ ေသာအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား လုပ္တတ္ သည္။ ဗိုင္းငင္တတ္သည္။ ခ်ည္ခ်တတ္သည္။
ရံုဖန္ရံခါ ယက္ကန္းစင္ပင္ ၀င္ကာ လက္ခတ္လုိက္ေသးသည္။

သုိ႔ေသာ္ တညင္းလံုးေခၚ ရစ္ဘီးမွ ဘီးနွစ္ခုအား (ပိေတာက္ (သုိ) ႏုိ႔စည္ဗူး ဖင္ေခါက္ ”ေတာက္ ေတာက္ ေတာက္” ) လုပ္ရုန္ ျဖဳတ္ယူခဲ့၍ အေမ့ အရုိက္ခံ ရသည္။

ယက္ကန္း ယက္ရန္ ၀ါဂြမ္းကုိ မိမိယာေတာထြက္ ၀ါဂြမ္းျဖင့္ လည္းလုပ္သည္။ အဆင္သင့္ ဗိုင္းေတာင့္မ်ား ၀ယ္ ယူ၍လည္း ျပဳလုပ္သည္။ ၀ါဂြမ္းမွ အ၀တ္ တစ္ထည္ျဖစ္လာပံုကား မလြယ္ကူ ေပ။ အဆင့္မ်ားစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ ရသည္။ အေမ ယက္ကန္းစင္မွ လံုခ်ည္ (ကြက္စိပ္ ၊ ကြက္က်ဲ၊ ခ်ိတ္၊ ပန္းပြင့္ပံုေဖၚ) မ်ား၊ အက်ီ (ည၀တ္လက္ရွည္၊ ပင္နီတုိက္ပံု)စသည္၊ ေစာင္မ်ား ၊ တဘက္ေစာင္မ်ား ယက္လုပ္သည္။

အေမသည္ ယက္ကန္း မယက္နုိင္သည္မွာ ၾကာေခ်ၿပီ ။ ယခုမူ အေမ့အေမြ ဆက္ခံမည့္သူ မရွိေပ။

ရြာမွ သဘာ၀ ဟင္းလွ်ာမ်ား

ဒီဟင္းလွ်ာေလးေတြကေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္ေတြေရာက္ေရာက္ တမ္းတ လြမ္းရေသာ အေမ့လက္ရာ စစ္စစ္ အညာဟင္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ရြာက ဟင္းလွ်ာေတြ၊ စားစရာေတြ နဲ႔ပတ္သတ္လာရင္ အနံ႔ေလးေတြက အစ မွတ္မိေနတယ္။ အခု ေရးျပတဲ့ ဟင္းလွ်ာမ်ားကုိ မၾကားဖူး မျမင္ဖူးသူေတြ မ်ားမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ၾကားဖူးေအာင္ေပါ့။

၁။ မန္က်ီးရြက္ ႏုႏု ကုိ ေတာင္ေပၚပဲျပဳတ္ နဲ႔ သုတ္တဲ့ အရသာကုိ လြမ္းတယ္။
၂။ မန္က်ီးရြက္ နဲ႔ ခရမ္းေခါင္းသီး ခ်ဥ္ဟင္းကုိ မေမ့နုိင္ဘူး။
၃။ မိုးဦးက် ထြက္တဲ့ ဆူးပုတ္ ႏုႏု နဲ႔ ဆန္မုန္႔ ဟင္းခ်ိဳ ကုိလည္းလြမ္းတယ္။
၄။ မလႊပြင္၊ ေၾကာင္ရွာပြင့္ ၊ ေၾကာင္ရွာသီး သုတ္စားျခင္တယ္ ။
၅။ ဂုဏ္ ရြက္ႏုႏု နဲ႔ ဆန္မုန္႔ ဟင္းခ်ိဳ လည္း စားျခင္တယ္။
၆။ သဘာ၀ ေခြးေတာက္ရြက္ ဟင္းခ်ိဳခ်ိဳ။
၇။ မုိးဦးက် ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္ ဟင္းခ်ိဳခ်ိဳ။
၈။ ေႏြမိုးေဆာင္း လယ္ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္။
၉။ ကိုင္း ခ်ဥ္ေပါင္ နဲ႔ ဆူးပန္း၊ နံနံ ခ်ဥ္ဟင္း တစ္ခြက္။
၁၀။ ပဲတုိင္ေထာင္ နဲ႔ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ဟင္းရည္ခ်ိဳ။
၁၁။ လက္ပန္ပြင့္ေျခာက္ (၀က္သားနဲ႔မလဲနုိင္ပါ) ဟင္းစားျခင္တယ္။
၁၂။ ငရွာရြက္ ဆန္မုန္႔ ဟင္းခ်ိဳကုိလည္း လြမ္းပါ့။
၁၃။ ၾကက္ဟင္းခါးရြက္ ေၾကာ္ကုိလည္း လြမ္းတယ္။
၁၄။ ခရမ္းေခါင္းသီး မီးဖုတ္သုတ္ကုိ ေမ့ႏိုင္ဘူး။
၁၅။ ကဆစ္သီး မီးဖုတ္ နဲ႔ ငရုပ္သီးေထာင္းကုိ စားျခင္တယ္။
၁၆။ ကင္းမံုသီး ဆီျပန္ေၾကာ္။
၁၇။ ေပါက္ပန္းျဖဴ ၊ ေပါက္ပန္းနီ ပြင့္ ဟင္းခ်ိဳ။
၁၈။ ၾကက္သား နဲ႔ ဗူးသီး ကာလသားခ်က္။
၁၉။ အိမ္ထြက္ ပုန္းေရႀကီး သုတ္ စားျခင္တယ္။
၂၀။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငါးပိခ်က္ ကလေအာ္ ငါရုပ္သီး နဲ႔ခ်က္။
၂၁။ ထန္းေရမွ ရသည့္ ထန္းပုန္းရည္ႀကီး ခ်က္ ။
၂၂။ ေဆာင္းဦးေပါက္ နံနက္ေစာေစာ မီးပံုေဘးမွာ ေကာင္းညွင္းေပါင္းစား ျခင္ေသးတယ္။
၂၃။ ေျမပဲေၾကာ္ကုိေထာင္း ထမင္းပူပူ နဲ႔ နယ္၊ ႏွမ္းမွဳန္႔ျဖဴး ၿပီးစားျခင္တယ္ (မူပုိင္ဟင္းလွ်ာ)။
၂၄။ ဖားကင္၊ ထန္း ပင္က်ရည္။
၂၅။ လယ္ႀကြက္ကင္၊ ထန္း ပင္က်ရည္။
၂၆။ ဆူးပုတ္ႀကီးရြက္ နဲ႔ ပဲႀကီးဟင္းခ်ိဳ လဲ စားျခင္တယ္။
(ဟင္းအားလံုးကုိ ခ်က္ျပဳတ္ရာတြင္ ဆံုႀကိတ္ ႏွမ္းဆီ ကုိသာသံုးၿပီ ေျမအုိးႏွင့္ခ်က္သည္)။

အမွတ္တရ ငယ္ငယ္က

က်ေနာ္ငယ္ငယ္က လက္ပန္းက်င္း ဆုိတဲ့ ရြာေလးက အလယ္တန္းေက်ာင္း
(ယခင္အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္း၊ ယခု အေျခခံပညာအလယ္တန္းေက်ာင္း)
မွာ ပညာသင္ ၾကားခဲ့ပါတယ္ ။ (က်ေနာ္တုိ႔ ဆရာ ဦးၾကည္၀င္း ေျပာသလုိဆုိရင္
ပညာရည္နုိ႔ ေသာက္စုိ႔ခဲ့တယ္ေပါ့ဗ်ာ) အဲဒီရြာ ေလးမွာ နန္းထိုက္ ေခၚ နန္းႀကီးကုိက္၊
မင္းညြန္႔ ေခၚ ဟံသာပု ၊ ဆန္း၀င္း ေခၚ ငနီ ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ရွိတယ္ ။
ဒီအမည္နာမ မ်ားကုိ ဆရာႀကီး ဦးေရႊမန္း မွေပးခဲ့ပါတယ္ ။ ဆရာႀကီးဦးေရႊမန္း
ကိုေတာ့ ဆရာဦးၾကည္၀င္းကပဲ လက္ပန္က်င္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပညာေရးဖခင္ လုိ႔
အမည္ေပးပါတယ္ ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ပညာသင္ၾကား
ေရးမွ အစုိးရအသိမွတ္ျပဳ လက္ပန္က်င္း အေျခခံပညာမူလတန္းေက်ာင္း အျဖစ္
က်ိဳးစား တည္ေထာင္သူ၊ ေနာက္ဆံုး အလယ္တန္း ခြဲဖက္ ပြင့္တဲ့ အထိ ေက်ာင္း
အုပ္ႀကီး အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၿပီး ဒီရြာေလးရဲ႕ ပညာေရးကုိ ဖြံ႕ၿဖိဳး ေစခဲ့သူမုိ႔ပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေတြလည္း မူလတန္း (ပုဆုိးလြယ္သုိင္း အရြယ္) မွစ
အဌမတန္း (လူပ်ဳိေပါက္ အရြယ္) အထိ လည္တြဲ ညီညီ အတူသြား အတူစား
(အစားဆက္တူ) ေနလာခဲ့ၾကတယ္ ။ အခုေတာ့ သူတုိ႔ေတြက ရြာမွာ (တုိ႔တစ္ေတြက
တုိ႔ရြာမွာေန) ဆုိသလုိေပါ့။ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္တဲ့ ပထမဆံုးပဲခြဲစက္နွင့္
အ၀ီစိတြင္းပိုင္ရွင္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏သား စုိးၿငိမ္းေအာင္ ေခၚ ပိုးစိ ၊ ဦးဆန္းေမာင္သမီး
ဥမၼာေခ်ာ၊ ဖုန္းဖုန္းမွာ ေက်ာက္ထုတ္ရွိတယ္ ယံုပါကြယ္ ဆုိတဲ့ သိခ်င္းနဲ႔ ရြာဇာတ္
မွာ နာမည္ ႀကီးတဲ့ ဦးသန္းရွိန္ သမီး ျဖဴတင္၊ အခုေတာ့ ဆရာမ လုပ္ေနတဲ့ ျမင့္ျမင့္ခုိင္၊
ေနထက္လင္းကုိ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ တင္ျမင့္ခုိင္ ေခၚ ၾကြက္မ ၊ ၇ တန္း ၈ တန္း ၉ တန္း
၁၀ တန္း နဲ႔ ဘြဲ႕ရသြားေသာ ယခု ကေလးကိုယ္စီ နွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ
သတိရလုိက္တာ ။ အမွတ္တရ ငယ္ငယ္က ေမ့မရႏုိင္ပါ။

လက္ပန္က်င္းဆုိတာ ရြာတန္းရွည္ ရြာအမ်ိဳးစားထဲမွာ ပါပါတယ္ ။
ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕ ကေန ၁၂ မုိင္ ေလာက္ေ၀းတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတာပဲ ။
ရြာကေန ေနာက္တြဲပါထြန္စက္ (ၿမိဳ႕ျပတြင္ အမႈိုက္ကား) ကုိစီး ၿပီး သြားရင္
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ကုိ ၄ နာရီေလာက္ေမာင္းရတယ္ ။ (ကားတာယာဖိနပ္
၂ ရံေတာ့မကုန္ပါ)။ က်ေနာ္တုိ႔ရြာရဲ႕ အေရွ႕ ဖက္မွာ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့
(ငယ္ငယ္က ငါးဖမ္းေနၾက) ေတာင္က် ေခ်ာင္းေလး ရွိတယ္။ အမ်ားသိတဲ့
မႏၱေလးတိုင္း ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ႀကီးမတည္ေဆာက္ခင္က ဒီေတာင္က်
ေခ်ာင္းဟာ ေရစီး အလြန္သန္တယ္လုိ႔ အသက္ ၈၀ ရွိ လူႀကီး သူမ မ်ားက
ေျပာပါတယ္ ။ ၂၁ ရာစုထိ ဒီေခ်ာင္းကေလး ရွိေနပါတယ္။ ရြာရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ
ဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး ။ ေျပာဦးမယ္ဗ်ာ အခုန ဆရာ ဦးၾကည္၀င္း ကုိသတိရတာနဲ တစ္ဆက္တည္းဆရာ့အေၾကာင္း ေျပာရဦးမယ္ ။ ယခင္က ဆရာဟာ ရြာမွာ
တယ္လီဗီးရွင္း ေခၚ တီဗြီျပတယ္။ မ်ားမၾကာခင္ ေခတၱ္ ေရစီးေၾကာင္း အတုိင္းေပါ့
ဗြီဒီယို သုိ႔ ေျပာလဲျပသပါတယ္) ယခုအခါ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕
ကာ ၉တန္း၊ ၁၀တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား အား ေဘာ္ဒါ ဖြင့္ရ်္ စာျပပါတယ္။
ဆရာက ရပ္ေရး ရြာေရး ဆုိေလာ္စပီကာ (ဓာတ္စက္) ကုိဖြင္ၿပီး ဟန္ပါပါ ဟစ္ပါ
တယ္(ရပ္ေရးရြာေရးဆုိ မုိက္ခဲမယ္ဆုိတာ ဆရာေပါ့) အခုေတာင္ နားထဲမွာ
ဆရာ့အသံ ၾကားေရာင္ ေနပါတယ္ “လက္ပန္က်င္းေရႊၿမိဳ႕ ေတာ္မွာ ေနထုိင္ၾက
ကုန္ေသာ ရြာမိ ရြာဖ အေပါင္းတုိ႔ ခင္မ်ာ့...” ဒီလုိ ဒီလုိ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ
နွစ္စဥ္ မိဘဆရာ ေတြ႔ဆံုညွိနိဳင္းပြဲနဲ႔ တစ္နွစ္တာ ပညာရည္ခ်ြန္ဆုေပးပြဲေတြမွာ
လည္း ဆရာက အစီစဥ္ ေၾကညာ သူပါ ။ ဒီေလာက္ ေ၀းလံေခါင္းပါတဲ့ အရမ္မွာ
ဒီလုိ အစီစဥ္မ်ားကုိ ဆရာကဦးစီး ဦးရြက္ ျပဳခဲ့ကာ နွစ္စဥ္မျပတ္ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဆရာဟာ ရြာအတြက္ ေပးဆပ္သြား တာေတြကုိ လူေတာ္ေတာ္
မ်ားမ်ား မသိၾကပါဘူး ။ ၿမိဳ႕ျပ ေလလွိဳင္းေ၀းတဲ့ ေဒသေလးက ေလးတန္း ငါးတန္း
ေလာက္သာ ပညာသင္ခဲ့ရရွာ တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ မိဘေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲကုိ ပညာေရး
ဆုိတဲ့ စကားလံုး အႀကီးႀကီးေတြ ပစ္ထည့္တာ ဆရာပါ ။ ကေနာ္တုိ႔ကုိ
“ယေနလူငယ္ ေနာင္၀ယ္ လူႀကီး ၊ အနာဂတ္မွာ တုိင္းျပည္တာ၀န္ ပခုံုးေျပာင္း
ထမ္းေဆာင္ရမယ့့္ နုိင္ငံသားေကာင္းေတြ” လုိ႔ တစ္ဖြဖြေျပာခဲ့တာ ဆရာပါ။
စာသင္ေနရင္းနဲ နုိင္ငံျခားကုိ ကုိယ္တုိင္သြားရ သလုိခံစားရေအာင္ ေျပာျပတတ္
တာ ဆရာပါ ။ ဆရာဟူသည္ စာကုိလည္းသင္ လူကုိလည္းျပင္ ဆုိတဲ့ ေဆာင္
ုုပုတ္ နဲအညီ ေက်ာင္းစည္းကမ္း ရြာစည္းကမ္း ေကာင္းေအာင္ ငါတုိ႔ လြတ္လပ္ေရး
ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဘယ္လုိ မွာခဲ့တာ၊ နုိင္ငံႀကီးသား ေတြက ဘယ္လုိ
ဘာေၾကာင့္ ဆုိၿပီး ေျပာျပနုိင္ေအာင္ စာေပနဲ ဗဟုသုတ ျပည့္စံုပါတယ္။
ရြာသားဆုိၿပီး အားငယ္မေနရေအာင္ ပညာဆုိတာဘယ္လုိ လက္နက္ ျဖစ္တယ္
ဆုိတာ တစ္ဖြဖြ ေျပာပါတယ္ ။ ၅ တန္းကေန ၈ တန္းႏွစ္ အထိ ဆရာ လက္ေအာက္
မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တာ အရမ္း တန္ဖိုးရွိိပါတယ္။ ဆရာေျပာတဲ့ လက္ပန္က်င္း ေရႊၿမိဳ႕
ေတာ္ႀကီး တုိးတက္ဖို႔ တပည့္ စဥ္းစားတတ္ေနပါၿပီဆရာ။ ဆရာက်န္းမာပါေစ ။
ဆန္း၀င္း(ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

ေမြး ရပ္ ေျမ အ တြက္

ဒီ ေန႔ သူ ငယ္ ခ်င္း စိ ုးၿငိမ္း ေအာင္ နဲ စ ကား ေျပာ ၿပီး ဟုိ အ ရင္ တည္း က လုပ္ ျခင္ ေန တဲ့ က် ေနာ့္ ေမြး ရပ္ ရြာ နာ မည္ နဲ ဘ ေလာ့ ေလး ကုိ လုပ္ ျဖစ္ ပါ တယ္။ သူ ငယ္ ခ်င္း က လည္း လုိ လုိ ျခင္ ျခင္ တုိက္ တြန္း ေတာ့ လုပ္ ျဖစ္ သြား တယ္။

http://latpangyin4.blogspot.com/

ဘာ မွ ေတာ့ မ ျပင္ ဆင္ ရ ေသး ဘူး ။ google က ေပး တဲ့ အ တုိင္း လုပ္ ထား တယ္.။ ဆႏၵ ေတာ့ အ ထ ေျမာက္ သြား တယ္ ။ ေျဖး ေျဖး ျခင္း ျပဳ ျပင္ ယူ မယ္ ။ ေျပာ သာ ေျပာ သာ ရြာ မွာ ဘ ေလာ့ ကုိ သိပ္ မ သိ ၾက ဘူး ။ ေျဖး ေျဖး ျခင္း နား လည္ လာ ၾက မယ္ ထင္ ပါ တယ္ ။ သ ဘာ ၀ စစ္စစ္ ပိုစ္ ေလး ေတြ နဲ စည္ ပင္ ေန တဲ့ စိတ္ ကူး ထဲ က ဘေလာ့ေလး ကုိ ျမင္ ေရာင္ ျပီး ပီ တိ ျဖစ္ မိ ပါ ရဲ႕ ။

ငယ္ ငယ္ က ဘူရားပြဲ၊ အလွဴပြဲ မ်ားတြင္ ဒုိးပတ္ႏွင့္ သိဆုိ ခဲ့ေသာ က်ေနာ္ရြာ ဖြဲ႔ သီခ်င္းေလး အကုန္ေတာ့ မရေတာ့ဘူး ။ တစ္၀က္ပဲ ရတယ္။

လာလည္ပါ ေလးရြာတစ္တန္း စခန္းသာ..
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဖိတ္ေခၚေနလွ်က္ ေသြမပ်က္ပါ..
ျပည္ေရႊပင္ ေျမာင္းေဘာင္စခန္းထိ..
လွမ္းၾကည့္ေမွ်ာ္တဲ့ အခါ..
ဒုိ..ျပည္သူ႔စုိက္ပ်ိဳးေရးအတြက္..
ျပည္သူ႔ ယာခင္းေတြကသာ..
သာယာတဲ့ လူေဘာင္စခန္းကုိ လွမ္းစုိ တူမကြာ..
လက္ပန္က်င္းေခၚ ေလးရြာတစ္တန္းကုိလာေရာက္လုိ႔ ေလ့လလည္ စမ္းပါ…

ဆန္း၀င္း
လက္ပန္က်င္း