က်ေနာ္ငယ္ငယ္က လက္ပန္းက်င္း ဆုိတဲ့ ရြာေလးက အလယ္တန္းေက်ာင္း
(ယခင္အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္း၊ ယခု အေျခခံပညာအလယ္တန္းေက်ာင္း)
မွာ ပညာသင္ ၾကားခဲ့ပါတယ္ ။ (က်ေနာ္တုိ႔ ဆရာ ဦးၾကည္၀င္း ေျပာသလုိဆုိရင္
ပညာရည္နုိ႔ ေသာက္စုိ႔ခဲ့တယ္ေပါ့ဗ်ာ) အဲဒီရြာ ေလးမွာ နန္းထိုက္ ေခၚ နန္းႀကီးကုိက္၊
မင္းညြန္႔ ေခၚ ဟံသာပု ၊ ဆန္း၀င္း ေခၚ ငနီ ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ရွိတယ္ ။
ဒီအမည္နာမ မ်ားကုိ ဆရာႀကီး ဦးေရႊမန္း မွေပးခဲ့ပါတယ္ ။ ဆရာႀကီးဦးေရႊမန္း
ကိုေတာ့ ဆရာဦးၾကည္၀င္းကပဲ လက္ပန္က်င္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပညာေရးဖခင္ လုိ႔
အမည္ေပးပါတယ္ ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ပညာသင္ၾကား
ေရးမွ အစုိးရအသိမွတ္ျပဳ လက္ပန္က်င္း အေျခခံပညာမူလတန္းေက်ာင္း အျဖစ္
က်ိဳးစား တည္ေထာင္သူ၊ ေနာက္ဆံုး အလယ္တန္း ခြဲဖက္ ပြင့္တဲ့ အထိ ေက်ာင္း
အုပ္ႀကီး အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၿပီး ဒီရြာေလးရဲ႕ ပညာေရးကုိ ဖြံ႕ၿဖိဳး ေစခဲ့သူမုိ႔ပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေတြလည္း မူလတန္း (ပုဆုိးလြယ္သုိင္း အရြယ္) မွစ
အဌမတန္း (လူပ်ဳိေပါက္ အရြယ္) အထိ လည္တြဲ ညီညီ အတူသြား အတူစား
(အစားဆက္တူ) ေနလာခဲ့ၾကတယ္ ။ အခုေတာ့ သူတုိ႔ေတြက ရြာမွာ (တုိ႔တစ္ေတြက
တုိ႔ရြာမွာေန) ဆုိသလုိေပါ့။ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္တဲ့ ပထမဆံုးပဲခြဲစက္နွင့္
အ၀ီစိတြင္းပိုင္ရွင္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏သား စုိးၿငိမ္းေအာင္ ေခၚ ပိုးစိ ၊ ဦးဆန္းေမာင္သမီး
ဥမၼာေခ်ာ၊ ဖုန္းဖုန္းမွာ ေက်ာက္ထုတ္ရွိတယ္ ယံုပါကြယ္ ဆုိတဲ့ သိခ်င္းနဲ႔ ရြာဇာတ္
မွာ နာမည္ ႀကီးတဲ့ ဦးသန္းရွိန္ သမီး ျဖဴတင္၊ အခုေတာ့ ဆရာမ လုပ္ေနတဲ့ ျမင့္ျမင့္ခုိင္၊
ေနထက္လင္းကုိ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ တင္ျမင့္ခုိင္ ေခၚ ၾကြက္မ ၊ ၇ တန္း ၈ တန္း ၉ တန္း
၁၀ တန္း နဲ႔ ဘြဲ႕ရသြားေသာ ယခု ကေလးကိုယ္စီ နွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ
သတိရလုိက္တာ ။ အမွတ္တရ ငယ္ငယ္က ေမ့မရႏုိင္ပါ။
လက္ပန္က်င္းဆုိတာ ရြာတန္းရွည္ ရြာအမ်ိဳးစားထဲမွာ ပါပါတယ္ ။
ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕ ကေန ၁၂ မုိင္ ေလာက္ေ၀းတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတာပဲ ။
ရြာကေန ေနာက္တြဲပါထြန္စက္ (ၿမိဳ႕ျပတြင္ အမႈိုက္ကား) ကုိစီး ၿပီး သြားရင္
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ကုိ ၄ နာရီေလာက္ေမာင္းရတယ္ ။ (ကားတာယာဖိနပ္
၂ ရံေတာ့မကုန္ပါ)။ က်ေနာ္တုိ႔ရြာရဲ႕ အေရွ႕ ဖက္မွာ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့
(ငယ္ငယ္က ငါးဖမ္းေနၾက) ေတာင္က် ေခ်ာင္းေလး ရွိတယ္။ အမ်ားသိတဲ့
မႏၱေလးတိုင္း ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ႀကီးမတည္ေဆာက္ခင္က ဒီေတာင္က်
ေခ်ာင္းဟာ ေရစီး အလြန္သန္တယ္လုိ႔ အသက္ ၈၀ ရွိ လူႀကီး သူမ မ်ားက
ေျပာပါတယ္ ။ ၂၁ ရာစုထိ ဒီေခ်ာင္းကေလး ရွိေနပါတယ္။ ရြာရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ
ဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး ။ ေျပာဦးမယ္ဗ်ာ အခုန ဆရာ ဦးၾကည္၀င္း ကုိသတိရတာနဲ တစ္ဆက္တည္းဆရာ့အေၾကာင္း ေျပာရဦးမယ္ ။ ယခင္က ဆရာဟာ ရြာမွာ
တယ္လီဗီးရွင္း ေခၚ တီဗြီျပတယ္။ မ်ားမၾကာခင္ ေခတၱ္ ေရစီးေၾကာင္း အတုိင္းေပါ့
ဗြီဒီယို သုိ႔ ေျပာလဲျပသပါတယ္) ယခုအခါ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕
ကာ ၉တန္း၊ ၁၀တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား အား ေဘာ္ဒါ ဖြင့္ရ်္ စာျပပါတယ္။
ဆရာက ရပ္ေရး ရြာေရး ဆုိေလာ္စပီကာ (ဓာတ္စက္) ကုိဖြင္ၿပီး ဟန္ပါပါ ဟစ္ပါ
တယ္(ရပ္ေရးရြာေရးဆုိ မုိက္ခဲမယ္ဆုိတာ ဆရာေပါ့) အခုေတာင္ နားထဲမွာ
ဆရာ့အသံ ၾကားေရာင္ ေနပါတယ္ “လက္ပန္က်င္းေရႊၿမိဳ႕ ေတာ္မွာ ေနထုိင္ၾက
ကုန္ေသာ ရြာမိ ရြာဖ အေပါင္းတုိ႔ ခင္မ်ာ့...” ဒီလုိ ဒီလုိ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ
နွစ္စဥ္ မိဘဆရာ ေတြ႔ဆံုညွိနိဳင္းပြဲနဲ႔ တစ္နွစ္တာ ပညာရည္ခ်ြန္ဆုေပးပြဲေတြမွာ
လည္း ဆရာက အစီစဥ္ ေၾကညာ သူပါ ။ ဒီေလာက္ ေ၀းလံေခါင္းပါတဲ့ အရမ္မွာ
ဒီလုိ အစီစဥ္မ်ားကုိ ဆရာကဦးစီး ဦးရြက္ ျပဳခဲ့ကာ နွစ္စဥ္မျပတ္ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဆရာဟာ ရြာအတြက္ ေပးဆပ္သြား တာေတြကုိ လူေတာ္ေတာ္
မ်ားမ်ား မသိၾကပါဘူး ။ ၿမိဳ႕ျပ ေလလွိဳင္းေ၀းတဲ့ ေဒသေလးက ေလးတန္း ငါးတန္း
ေလာက္သာ ပညာသင္ခဲ့ရရွာ တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ မိဘေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲကုိ ပညာေရး
ဆုိတဲ့ စကားလံုး အႀကီးႀကီးေတြ ပစ္ထည့္တာ ဆရာပါ ။ ကေနာ္တုိ႔ကုိ
“ယေနလူငယ္ ေနာင္၀ယ္ လူႀကီး ၊ အနာဂတ္မွာ တုိင္းျပည္တာ၀န္ ပခုံုးေျပာင္း
ထမ္းေဆာင္ရမယ့့္ နုိင္ငံသားေကာင္းေတြ” လုိ႔ တစ္ဖြဖြေျပာခဲ့တာ ဆရာပါ။
စာသင္ေနရင္းနဲ နုိင္ငံျခားကုိ ကုိယ္တုိင္သြားရ သလုိခံစားရေအာင္ ေျပာျပတတ္
တာ ဆရာပါ ။ ဆရာဟူသည္ စာကုိလည္းသင္ လူကုိလည္းျပင္ ဆုိတဲ့ ေဆာင္
ုုပုတ္ နဲအညီ ေက်ာင္းစည္းကမ္း ရြာစည္းကမ္း ေကာင္းေအာင္ ငါတုိ႔ လြတ္လပ္ေရး
ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဘယ္လုိ မွာခဲ့တာ၊ နုိင္ငံႀကီးသား ေတြက ဘယ္လုိ
ဘာေၾကာင့္ ဆုိၿပီး ေျပာျပနုိင္ေအာင္ စာေပနဲ ဗဟုသုတ ျပည့္စံုပါတယ္။
ရြာသားဆုိၿပီး အားငယ္မေနရေအာင္ ပညာဆုိတာဘယ္လုိ လက္နက္ ျဖစ္တယ္
ဆုိတာ တစ္ဖြဖြ ေျပာပါတယ္ ။ ၅ တန္းကေန ၈ တန္းႏွစ္ အထိ ဆရာ လက္ေအာက္
မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တာ အရမ္း တန္ဖိုးရွိိပါတယ္။ ဆရာေျပာတဲ့ လက္ပန္က်င္း ေရႊၿမိဳ႕
ေတာ္ႀကီး တုိးတက္ဖို႔ တပည့္ စဥ္းစားတတ္ေနပါၿပီဆရာ။ ဆရာက်န္းမာပါေစ ။
ဆန္း၀င္း(ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)
အေကာင္ငယ္ေပမယ့္ အဆိပ္ေလးေတြနဲ႔
