Monday, June 20, 2011

ထန္းပင္ထန္းေတာေတြနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ေျမ (၂)


ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ထန္းပင္ တက္ဖူးပါတယ္။ ေဆာ့တာလဲ ေျမာက္ရွံဳးေလာက္တယ္။ ပထမဆံုး ထန္းပင္တက္တာက ထန္းေရခ်ိဳ ခုိးေသာက္တာ။ ထန္းပင္မွာ ရင္းေထာင္ ရင္းဆြဲ အဆင္သင့္ ရွိတယ္။ အပင္ေပၚက ျမဴအုိး ေလးလံုးမွာ တစ္လံုးက ထန္းေရခ်ိဳေတြ ျပည့္လ်ံက်ေနတယ္။ မုတ္ဆိတ္ ပ်ားဆြဲတာပဲ။ ထန္းေရခ်ိဳ ခုိးေသာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ထန္းပင္တက္တာက မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ပါ။ ထန္းပင္ပ်ိဳတန္းမွာ ၁၀ ပင္ေလာက္က ထန္းရြက္ေတြ သံုးလုိ႔ရေနၿပီ။ အေမက ထန္းရြက္ခ်ိဳင္ သမား ငွားတာ မရလုိ႔ ၿငီးေနတယ္။ တစ္ပင္ ခုတ္ခ ႏွစ္ရာက်ပ္တဲ့။ ဆယ္ပင္ဆုိ ႏွစ္ေထာင္။ အေမ ဘာမွ မပူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တက္ခုတ္မယ္ေပါ့။ အိမ္က ၾကက္အိပ္တန္း တင္တဲ့ ေလွခါးနဲ႔ ႏြားလွဲျပင္ကာ သြားခုတ္တယ္။ ဆယ္တန္း တစ္ႏွစ္လံုး အလုပ္ၾကမ္း မလုပ္ေတာ့ လူက ျဖဴႏုသန္႔ ေနတယ္ (တကယ္ေျပာတာ .. :P )။ တပင္ပဲ တက္ခုတ္ရေသးတယ္ အီစလံေဝသြား တာပဲဗ်ာ။ ဒူးေတြ ေပါင္ေတြ လက္ေတြ ပြန္းပဲ့လုိ႔။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ရမလဲ သူမ်ား အထင္ေသးမွာ မခံခ်င္ိစိတ္နဲ႔ ၁၀ ပင္ၿပီးေအာင္ ထန္းရြက္ခ်ိဳင္လုိက္တယ္။ သံုးရက္ ကိုယ္လက္ ကိုက္ခဲၿပီး ဘာမွ မလုပ္နုိင္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ထန္းရြက္ တက္ခုတ္ တက္ခ်ိဳင္ တဲ့ ထန္းပင္က ၁၅ ေပေလာက္ပဲ ျမင္တာ။ ထန္းပင္ေတြက အပ်ိဳေတြ ထမီေတာင္ မကၽြတ္ေသးဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တကုိယ္လံုး ပြန္းပဲ့ရွတာ။ ထန္းေရ ထြက္တဲ့ အပင္ေတြက်ေတာ့ ေပ ၃၀ ၊ ေပ ၄၀ ေလာက္ျမင့္တာေနာ္။ ေျပာရဦးမယ္။ ထန္းေတာင္သူမိသားစု အေၾကာင္း။ သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သားျဖစ္သူက ဆုိင္ကယ္စီးခ်င္လုိ႔ သူ႔အေဖကို ပူဆာတယ္။ ဆုိင္ကယ္မွ ဒုိ စီးခ်င္တာ။ အေဖျဖစ္သူက ငါ့သား မင္း ဒုိ စီးခ်င္ရင္ သူမ်ားေတြလုိ ႏိုင္ငံျခား အလုပ္သြားလုပ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ သားေတာ္ေမာင္ကုိ ႏိုင္ငံျခား ပုိ႔လုိက္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကေန ဖခင္ထံ ပထမအႀကိမ္ ဖုန္းဆက္ အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ အလုပ္အဆင္ေျပေၾကာင္း ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ ျငမ္းဆင္ရေၾကာင္း ထန္းပင္ထိပ္ျဖားေလာက္ အျမင့္တက္ရတယ္လုိ႔ ေျပာျပတယ္။ အေဖ ျဖစ္သူက ဒါေလးမ်ားသားရယ္ ဘာဆန္းလို႔လဲ။ ႀကိဳးစားလုပ္ေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သားျဖစ္သူက ဒုတိယအႀကိမ္ ဖုန္းဆက္ျပန္တယ္။ အေဖေရ သားေတာ့ ထန္း ႏွစ္ျပန္ေလာက္ အျမင့္မွာ တက္လုပ္ရတယ္။ ဟ .. မင္းကလဲ ငါ့သား မဟုတ္တာက်ေနတာပဲ။ အေဖလဲ ေန႔တုိင္းတက္ေနတာပဲ။ အားတင္းထား ၂ ႏွစ္ဆုိ မင္းလုိခ်င္တဲ့ ဒုိ ရၿပီေပါ့ လုိ႔ အားေပးတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆက္လုပ္ရင္း တတိယအႀကိမ္ ဖုန္းဆက္တယ္။ အေဖေရ သားေတာ့ ဒုိလဲ မစီးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ထန္း သံုးေလ ျပန္ ရွိတယ္။ ၾကာေလ ျမင့္ေလပဲ။ ျပန္လာေတာ့မယ္။ အေဖ ျဖစ္သူက မ်ိဳးရုိး ဂုဏ္သိကၡါ ထိန္းရန္ ေျပာေသာ္လဲ မရ။ အညာေက်းလက္မ်ားတြင္ တယ္လီဖုန္းလုိင္း အား အက္ဖ္အမ္ ျဖင့္ ခုိးနားေထာင္တတ္ၾကသည္။ ထိုသားအဖ အေၾကာင္းကား ဟုိးေလးေက်ာ္သြား၏။ ဒို စီးခ်င္လား ထန္းပဲ ပံုမွန္တက္ပါ လို႔ ေျပာၾကတယ္။

ထန္ေရကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရြာမွာ Sky Beer လုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ထန္းေရက ေသာက္လုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တန္ေဆး လြန္ေဘးေပါ့။ ထန္းေရသမား တုိ႔ ေျပာသလုိ တန္ေဆး လြန္ေကာင္း မ်ားဗဲရီးဂြတ္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေပါ့။ ဟာသ အေက်ာ္အေမာ္ အၾကည္ေတာ္က ေရးဖူးတယ္။ ျမန္မာ့အသံက လႊင့္တဲ ျမန္မာ့ အစားအစာ နွင့္ အဟာရ အစီအစဥ္မွာ ထန္းေရအေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့လႊင့္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ ဆုိပဲ။ အဲသလုိ လႊင့္မလားေတာ့ မေျပာတတ္။ ထန္းသမားဘဝ သရုပ္ေဖၚ ဗြီဒီယုိကုိ ေညာင္ဦးနဲ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း နယ္တဝိုက္မွာ ရိုက္ကူးမယ္ၾကားတယ္။

တကယ္ပါ တကယ္ပါ။ Sky Beer က ဝမ္းမီးကို ၿငိမ္းေစတယ္။ ဆီးဝမ္း မွန္ေစတယ္။ ေဆာင္းရာသီ ထန္းေရေသာက္ရင္ အသားမပက္ဘူး။ ထန္းေရေသာက္ရင္ ဆီးရႊင္ေတာ့ ဆီးေအာင့္တာ မျဖစ္ဘူး၊ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါကိုလဲ ကာကြယ္နုိင္တယ္။ ထန္းေရမွာ အခ်ိဳ အခါး ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ထန္းေရခ်ိဳက လူႀကီး လူငယ္ က်ားမ ပ်ိဳအုိ မေရြး ေသာက္သံုးနုိင္တယ္။ ၉၆ ပါးေရာဂါေတြ ေျပာက္ ကင္းေစတယ္...အဲ..အဲ.. ေရာင္လုိ႔ဗ်။ ထန္းေရ အခါးကေတာ့ အခ်ိဳကို အလင္နဲ႔စပ္ေဖာက္ထားတာျဖစ္တယ္။ ပင္က်ေရက အပင္ေပၚမွာတင္ အလင္ခံ ေလာင္းတာ။ ဒီေန႔ ညေနက ၿမဴအုိးခ်ိတ္ လုိက္တယ္ ေနာက္ေန႔ မနက္ပုိင္း ထန္းပင္ေပၚက က်တာနဲ႔ ေသာက္လုိ႔ရတယ္။ သိပ္မမူးဘူး။ ရီေဝ ရီေဝေပါ့။ ပင္က်ေရ ေနေက်ာ္သြားရင္ ငွက္ခါးေတာင္ အေရာင္တက္လာတယ္။ အဲဒါ Special Sky Beer ေပါ့ဗ်ာ။ ထန္းေရခ်ိဳကို အပင္ေအာက္မွာ အလင္နဲ႔ေလာင္းတဲ့ ထန္းေရခါးကေတာ့ ညေနဆုိ အုိေကေနၿပီ။ အျမဳပ္လး ေတြကိုဖယ္လုိက္။ ပုဇြန္ဆိတ္ ခုန္ေနသလုိပဲ ၊ စပါကလင္ ပုလင္းထဲက ဂတ္စ္ အျမဳပ္တက္လာသလုိ ေသာက္လုိက္ရင္ ရွိန္းတိန္း ဖိန္းတိန္းနဲ႔ အရသာ တမ်ိဳးထူးတယ္။ ( ေအ့ ဂ္ .... အဲ..ဂ္) ။

စာဖတ္သူ ထန္းေရ ခ်ိဳခါး ကုိ ေသာက္ဖူးပါသလား။ ေသာက္ဖူးသူတုိင္း ေျပာၾကတယ္။ အလြန္ေကာင္းဆုိပဲ။ ဟီး..ကၽြန္ေတာ္လား အဲ.. ေသာက္ဖူးပါတယ္။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေသာက္ဖူးတာက က်န္းမာေရး အရ ေသာက္တာပါ။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ အေျမာက္တပ္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာ တပ္ဆြဲစကေပါ့။ အေျမာက္တပ္ အတြက္ ကိုယ့္ထမင္းကုိစားၿပီး လုပ္အားေပးရတယ္။ မတရား ခိုင္းေစတာ ဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္အားေပး မလုိက္နုိင္ရင္ သံုးေထာင္က်ပ္ ထည့္ဝင္ရမွာမုိ႔ လုိက္ရတာပါ့။ အဲလုိပါပဲ.. ကၽြန္ေတာ္ ထန္းေရ ေသာက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္ေရးမယ္။

ဓာတ္ပံု - ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမ်ား အဖြဲ႕မွ ကူးယူပါသည္။ ဆက္ရန္ ။ ။ ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

ထန္းပင္ထန္းေတာေတြနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ေျမ (၁)


ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္က ေတာသား တစ္ေယာက္ပါ။ ေတာသားထဲမွာမွ အညာသူ အညာသား အေဖနဲ႔အေမက ေမြးၿပီး အညာေျမ ေက်းလက္ရြာေလးမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေမးၾကတယ္ ကုိဆန္းဝင္းက ရန္ကုန္ကလား တဲ့ ။ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အညာသား စစ္စစ္ ေရမေရာ ပါဘူး။ အညာသားထဲမွာမွ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း သားပါလုိ႔ ဒက္ခနဲ ျပန္ေျဖမိတယ္။ ထန္းေတာထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္ ထန္းေတာရုပ္ေပါက္ မေနျပန္ဘူး။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚၾကတယ္ တရုတ္ႀကီးတဲ့။ အဲလုိပဲ။ အညာသား ျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ သစ္ပင္သစ္ေတာေတြနဲ႔ သဘာဝတရားရဲ႕ ေႏြးေထြး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ကုိ ငယ္စဥ္ တည္းက ခံစားခြင့္ရခဲ့တယ္။ အခ်ိန္မ်ား ပုိထြက္လာရင္ အညာေျမ နိုင္ငံေရး၊ အညာေျမ စီးပြားေရး၊ အညာေျမ လူမႈေရး စသည္ျဖင့္ စာေတြ ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။

အားလံုးအသိပဲ။ အညာက ပူတယ္။ အညာသူ အညာသား ရြာသူရြာသားေတြ ပင္ပန္း ဆင္းရဲၾက ပါတယ္။ လႊတုိက္ ေလွထုိး အလုပ္လုိပဲ ေျမႀကီးနဲ႔ ဖက္တြယ္ကာ ထြန္ယက္ စုိက္ပ်ိဳးရတာ ပင္ပန္း လြန္းလွတယ္။ ငယ္စဥ္က အေၾကာင္း ေတြထဲမွာ အမွတ္တရေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အေဖ နဲ႔ အေမရဲ႕ ႀကီးျမတ္လွတဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြေၾကာင့္ ပညာသင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေတာင္သူ သားသၼီးျဖစ္ေတာ့ သစ္ပင္ ပန္းပင္ စုိက္ပ်ိဳးေရးကုိ ဝါသနာပါတယ္။ မိမိ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ အပင္ ေလးေတြ မနက္မုိးလင္း ေနေရာင္နဲ႔ အတူ ၾကည့္ရႈရတာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ပိတိျဖစ္ရပါတယ္။ အပင္ေပါက္ အရြယ္၊ အတက္အလက္စံုတဲ့ အပင္ပ်ိဳအရြယ္၊ ဖူးပြင့္တဲ့ အရြယ္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္န႔ဲ ဘာေတြ လုိအပ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ ပ်ိဳးေထာင္ရတာ ရင္ထဲမွာ ၾကည္နူး စရာပါ။ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ေျမပဲႏွမ္း အပင္ေတြၾကား ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခါ အပင္ေလးေတြက ကိုယ့္ဘက္ကုိ ကိုင္းညြတ္လုိ႔ အသိမွတ္ျပဳၾကလား ထင္ရတယ္။ မ်ိဳးစံု စုိက္ပ်ိဳးသလုိ အရိပ္ရ အပင္ မ်ားလဲ လယ္ယာ ကန္သင္းမွာ စိုက္ပ်ိဳးၾကတယ္။

လယ္ယာေျမ ကန္သင္း တုိင္းမွာ ထန္းပင္၊ သရက္ပင္၊ ကုကၠိဳပင္၊ ဒဟတ္ပင္ေတြ တန္းစီ လုိ႔ စုိက္ပ်ိဳးၾကတယ္။ အဘိုး အဖြားေတြ လက္ထက္ ကတည္းက လက္ဆင့္ကမ္းကာ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ တာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက စားလုိ႔ ရေနၿပီေပါ့။ တခ်ိဳ႕က အကိုင္းအခက္ အလက္ေတြ ေဝျဖာ လုိ႔ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ပင္ပ်ိဳသာသာ အရြယ္ ေလးေတြ ရွိၾကတယ္။ လယ္ယာ လုပ္ငန္းေတြ၊ ေပါင္း နႈတ္၊ ျမက္ရိပ္ အလုပ္ေတြ လုပ္ရင္း ေမာပန္းလုိ႔ အနားယူမယ္ဆုိရင္ ေအးျမတဲ့ အပင္ရိပ္ရွိတယ္။ ဒီသစ္ပင္ေတြ အရိပ္မွာ အနားယူ လုိက္ရင္ ကုန္ခန္းသြားတဲ့ အားအင္ေတြ ခဏအတြင္း ျပန္ျပည့္ လာတယ္။ လူေတြတင္မကပါဘူး ကၽြဲ၊ ႏြား တိရစၦာန္ ေက်းငွက္ သရကာ ေတြလဲ နားခုိလုိ႔ရတယ္။ သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္း နားခုိနိုင္တယ္တဲ့ စကားပံုထဲက အတုိင္းပဲေပါ့။ ၂၁ ရာစုမွာ သစ္ပင္ေတြက ကမၻာေျမ အသက္ဆက္ဖုိ႔ မရွိမျဖစ္ ေဆးဝါးကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနၿပီ။

မွတ္မိေသးတယ္ ငယ္စဥ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အေဖ အေမ နဲ႔အတူ ယာထဲလုိက္သြားတယ္။ ညီငယ္လဲပါတယ္။ အဲဒီေကာင္ ေဒါက္တာ ျဖစ္ေနၿပီ။ အေဖ အေမ နဲ႔ အလုပ္သမားေတြက ေျမပဲ ခင္း ေပါင္းႏႈတ္ေနခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိက ယာေတာင္ဘက္ ကန္သင္း ထန္းပင္ပ်ိဳတန္း မွာ ေစာ့ကစားၾကတယ္။ ပုဇင္းဖင္ေထာင္ အနီေကာင္ ေလးေတြဖမ္း အပ္ျခည္ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ စြန္လြတ္ သလုိ လြတ္ကာ ကစားၾကတယ္။ ပုဇင္းေလးေတြ ေမာလာမွ ျပန္လြတ္ေပးတာ။ ကစားရတာ ေမာလာေတာ့ ထန္းပင္ရိပ္မွာ ဖက္ရြက္ေတြခင္း အိပ္ၾကတယ္။ ကစားခ်င္တဲ့အခါ ကစားလုိက္၊ စားခ်င္တဲ့အခါ စားလုိက္၊ အိပ္ခ်င္ အိပ္လုိက္ အပူပင္မရွိ ေအးေဆးပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ လူႀကီး ေတြက ကေလးေလး ဘဝကုိ ျပန္လုိခ်င္ၾကတာ။ ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပါတယ္။ ကာရာအုိေက ဆုိတာ .. "အျပစ္မသိေသးတဲ့.. ကေလးေလး ဘဝကုိ တခါျပန္ၿပီး ..ရခ်င္ေသး...တယ္..ဟယ္..ဟယ္.." အဲလုိ. ဟဲ ခဲ့ဖူးတယ္။ ကေလးဘဝပဲ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ လြတ္လပ္တယ္။ အပူပင္ကင္းတယ္ ျဖဴစင္တယ္။

ေနသာတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ယာကန္သင္း ထန္းပင္ပ်ိဳတန္း အရိပ္မွာ ပက္လက္ အိပ္ရင္း တိမ္ေတြကို ေရတြက္ၾကတယ္။ ဝါဂြမ္းေတြ ဗိုင္းေတာင့္ ေတြ ပံုထားသလုိ ရဲတုိက္ႀကီးေတြလုိ တိမ္တုိက္ေတြမ်ားဆုိ သူပိုင္ ငါပုိင္ အၿငင္းခုန္ျဖစ္လုိ႔။ ၾကက္ဥအေရာင္ ခန္႔မွန္ရခက္သလုိ တိမ္ေတြ ဘယ္လုိစတင္ျဖစ္လာၿပီး ဘယ္လုိ ပ်ယ္ပ်က္သြားသလဲ ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရတာ အလြန္ စိတ္ဝင္စားဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေဖြးေဖြး လိပ္လိပ္ နဲ႔ လွပတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ တိမ္တုိက္ကုိ တိမ္ညိဳမဲမဲေတြက ဝင္တုိက္ရင္ ႏွေျမာ ေဒါသျဖစ္မိျပန္တယ္။ တေနရာတည္းမွာပဲ တိမ္ေတြက ပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းၾကျပန္တယ္။ တိမ္ေတြကို လုိက္ၾကည့္ ေရတြက္ရင္း မ်က္စိေညာင္းလာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ အဲဒီလုိ သဘာဝက ဖန္တီးေရးခ်ယ္ ေပးတဲ့ presentation အရသာကုိ ငယ္စဥ္ကလုိ ျပန္လည္ ခံစားခ်င္ ေနမိတယ္။

ထန္းပင္ထန္းေတာေတြနဲ႔ အညာေျမကုိလဲ လြမ္းတယ္၊အေမ့ကုိလဲ လြမ္းတယ္။ လြမ္းလြန္းလုိ႔ ေမာေတာင္ေမာတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

ဆက္ရန္။ ။ ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

Monday, April 25, 2011

ၾကည္ျပာမုန္းတဲ့ေမာ္တာ (အပုိင္း ၃)

တမာရြက္တုိ႔ ေျမသုိ႔ ေၾကြက် ေန၏ ။
ပင္ယံထက္မွ ၿပိဳင္တူ ခုန္ခ်ေနသည့္ႏွယ္။ ၾကည့္ေနရင္းပင္ လုိက္ကာ ဖမ္းခ်င္ေနေတာ့သည္။ နံနက္ခင္း ေနသည္ အညွိဳးႀကီးကာ ရက္စက္ေတာ့မည္ထင္၏ ။ အိမ္ေရွ႕ ခံုတန္းရွည္၌ ထိုင္ေနရင္း တမာရြက္ေၾကြမ်ားကို ေရတြက္ ေနမိသည္။ ဒီေန႔ ေရကို အေစာႀကီးခ်ိဳးလုိက္သည္။ အိမ္ရွင္က သေဘာေကာင္း၍ ေတာ္ေသးသည္။ ေရကုိလုိသေလာက္ သံုးခြင့္ ေပးထားသည္။ ။ အျပင္ထြက္စရာမရွိ။ အားလပ္ရက္မုိ႔ ေအးေဆးရွိ၏။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိ အိမ္ရွင္သတ္မွတ္သည့္အတုိင္းသာ ေရကုိ သံုးရသည္။ “ေရခ်ိဳးရင္ ငါးပံုးထက္ မပုိေစနဲ႔” ဟု ငွက္ဆုိးထုိးသံကဲ့သုိ႔ ေျပာတတ္သည္ဟု သိရ၏။ လူမ်ားသည့္ အေဆာင္မ်ားတြင္ ေနာက္ဆံုးက်သူသည္ ေရအႏွယ္အကပ္ကုိ သံုးရ၏။ ခ်ိဳးရ၏။ မသန္႔ေသာေရေၾကာင့္ ယားနာေပါက္တတ္သည္။ ေရသည္ တကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရး အတြက္ အလြန္ အေရးႀကီးသည္။ လမ္းထိပ္ဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ၾကည္ျပာ။ ဘံုပိုင္ေဘး တမာပင္ေအာက္က ထုိင္ခံမွာ ထုိင္ေနသည္။ အခြင့္ေရးကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးျပဳရမည္။ ၾကည္ျပာ့ထံ ထြက္လာခဲ့သည္။ လူတစ္ေယာက္ အနားေရာက္ လာတာ မသိေလာက္ေအာင္ ၾကည္ျပာ ငုိင္ေနသည္။

“ၾကည္ျပာ . နင္ဘာျဖစ္ေနလဲ.”
“ဘာမွ မျဖစ္ဘူး”
“ဟင္..ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတယ္ မ်က္နွာမေကာင္းပါလား.”
“နင္မၾကားဘူးလား ေမာ္တာသံေတြညံေနတာ.”
“ေအာ္..အဲဒါေၾကာင့္လား..ဘာျဖစ္လဲ ညံတာ.”
“သိခ်င္လား. ေရငုတ္ကို ေသခ်ာၾကည့္.”
“အင္း ၾကည့္တယ္. ဘာျဖစ္လဲ.”
“ေအး. ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္. ေရနည္းနည္းပဲက်တယ္ေတြ႕လား. ဒီေန႔ ေနရတပံုးျပည့္ဖုိ႔ ငါအၾကာႀကီးေစာင့္ရတယ္. အဲေတာ့ ဒီေန႔ ငါတုိ႔ အိမ္အတြက္ ေရဝယ္သံုးရေတာ့မယ္”
“နင္ကလဲ..ေရတစ္စည္မွ ၇၅ က်ပ္ပဲဟာ.. တရက္တေလ ဝယ္သံုးတာ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး”
“ေအးေပါ့.. ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒီေန႔ ေရမခပ္ေတာ့ဘူး။ နင္ အဲဒီေရပံုးကို ဖင္ေမွာက္ထားလုိက္စမ္း.။ ငါေျပာျပမယ္. ဒီမွာလာထိုင္..”
“အင္း ေျပာ.. ငါေသခ်ာ နားေထာင္ေနပါတယ္။ နင္တကယ္ ဝမ္းနည္းေနတယ္ေနာ္. ငါစပ္စုမိတာ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဟာ”
“ထားပါေတာ့.. နင္ လမ္းထိပ္က ေရထမ္းတဲ့ ေဒၚေအး ကိုသိလား. ”
“အင္း သိတယ္ေလ. သူ႔သားက ေရလွည္းတြန္းတယ္ေလ.”
“အဲဒါပဲေပါ့ . ဒီၿမိဳ႕ေပၚမွာ ငါတုိ႔လုိ ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေလာကႀကီးက မတရားဘူးဟယ္။ ငါေမာ္တာေတြ မုန္းတယ္ ဆုိတာ အဲဒါေၾကာင့္ဟဲ့ .. စဥ္းစားၾကည့္. ငါတုိ႔ ခပ္တဲ့ ဘံုပုိင္မွာ ေရမလာဘူး အဲဒါ သေဌးအိမ္ေတြက ေရကုိ ေမာ္တာနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေလွာင္ကန္မွာ ေလွာင္ထားၾကလုိ႔ေလ။ သူတို႔ ေမာ္တာနဲ႔ စုပ္ယူထားတဲ့ေရကုိ ငါတုိ႔က ျပန္ဝယ္သံုးရတယ္။ အဲဒါ တရာသလား ဟင္.. ေဒၚေအး တုိ႔က ေရထမ္းခ လွည္းတြန္းခ ေလာက္ပဲရတာ ကိုယ့္ေရ ကုိယ္ေရာင္းတာမဟုတ္ဘူး သေဌးအိမ္ ေရကန္က ေရကုိ တဆင့္ဝယ္ေရာင္းတာ။”
“အင္း.. အဲဒါေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့..ငါမွ အစက မသိခဲ့တာ”
“နင္ မိျဖဴ ကုိသိတယ္ေနာ္”
“အင္း သိတယ္.”
“မိျဖဴတုိ႔ အိမ္က ခ်မ္းသာတယ္. အခု သြားၾကည့္ေလ. နင္သိလိမ့္မယ္။ ဒိခ်ိန္ သူတုိ႔ အိမ္ေရွ႕ အိမ္ေနာက္ ေအးေနေအာင္လုိ႔ ေရျဖန္းတယ္။ တခါတလဆုိ သူတို႔ အိမ္ေရွ႕လမ္းကုိေတာင္ ဖုန္မထေအာင္ ေရျဖန္းထားတယ္။ ငါ မေျပာလုိပါဘူး။ ကုိယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ကိုပါ.. ေရွးဘဝ ကံနည္းခဲလုိ႔ ဒီဘဝ ဒီလုိေနရာတာ လုိ႔ အေမက သင္ေပးထားတယ္။ ငါလဲ အဲလုိပဲ ယံုၾကည္လုိက္တယ္။”
“အင္းေပါ့. စာနာစိတ္နဲ႔ မေတြးမိေသးလုိ႔ပါ..”
“ငါ လူေတြမမုန္းပါဘူး။ လမ္းေတြ႕ရင္ ၿပံဳးျပနုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေရခပ္ခ်ိန္ မွာ ေဘးအိမ္ေတြက ေမာ္တာေတြ တလံုးၿပီး တလံုး ဖြင့္လုိ႔ အသံေတြ ၿမိဳင္လာရင္ တခါတေလ ငါ ငိုေတာင္ငိုမိတယ္။ အဲလုိနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ဟာ ေမာ္တာသံကုိ မၾကားေတာင္ မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး။ … ကဲ..နင္သိၿပီလား..”
“အင္း. သိသြားၿပီ...”
“ငါ ဒီေန႔ ေရေစာင့္ခပ္ မေနေတာ့ဘူး။ ျပန္ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္က အရမ္း တန္ဖုိးရွိတယ္။ အိမ္မွာ ထင္းရွူးသား ခြဲရဦးမယ္..”
ၾကည္ျပာတစ္ေယာက္ ေရမပါတဲ့ ပံုးအခြံေတြဆြဲကာ ျပန္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ တမာပင္ေအာက္ ထိုင္ခံု တန္းမွာ ထိုင္လုိ႔ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိျပန္သည္။ ၾကည္ျပာေျပာတာ ဟုတ္ေနသည္။ ခ်မ္းသာတဲ့သူမ်ား က်ေတာ့လဲ အိမ္ေရွ႕ အိမ္ေနာက္ ေအးပက္ျဖန္းလုိ႔ ဆင္း၇ဲတဲ့သူေတြ က်ျပန္ေတာ့ ေရဝယ္သံုးေနရ တယ္။ ေနာက္ၿပီး ေမာ္တာ။ ေရဘံုပိုင္ခ်င္ တူရင္ ေရရတာခ်င္း တူမည္။ အခုေတာ့ ေမာ္တာျဖင့္ စုပ္ယူသည္။ ၾကည္ျပာ ေမာ္တာေတြ ကို မုန္းတာ မုန္းထုိက္သည္။ ေဒါသထည့္ကာ စဥ္းစားမိျပန္သည္။ ေႏြေနက အစြမ္းျပလုိ႔ ထုိင္ခံုတျခမ္း ေနပူလာမွ သတိထားမိသည္။ အေတြးရပ္ကာ အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။ ။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။ (မွတ္ခ်က္ = ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ ၾကည္ျပာသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ပါသည္) ။

ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္


ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ဟာ ပုပၸါးေတာင္ကို အမွီျပဳလုိ႔ မႏၱေလးတုိင္း၊ ျမင္းၿခံခရိုင္၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္ (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း - မိတၱီလာကားလမ္းေဘး) မွာ တည္ရွိပါတယ္။ ပုပၸါးေတာင္ကုိ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အပူပိုင္းေဒသရဲ႕ အုိေအစစ္လုိ႔ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။ ပုပၸါးေတာင္ပတ္လည္ သစ္ေတာ ဝါးေတာနဲ႔ ေအးျမတဲ့ ေရေျမ ေတာေတာင္ ကိုအမွီျပဳလုိ႔ ရြာေပါင္း ၂၇ ရြာရွိတည္ရွိပါတယ္။ (သမုိင္းအခ်က္လက္မ်ားအရ ဘာသာတရား ကိုင္းရွိဳင္း ရုိေသေသာ ပ်ဴလူမ်ိဳးတုိ႔၏ အဆက္အႏြယ္ဝင္မ်ား ျဖစ္နုိင္သည္)။ ပုပၸားလြင္ရြာ၊ ငါးရံ႕ကုန္းရြာ၊ ေက်ာက္တံခါးရြာ၊ ေျမာက္ေတာရြာ၊ ေတာင္ေပၚ(ေတာင္)ရြာ၊ ေတာင္ေပၚ (ေျမာက္)ရြာ၊ ရြာသစ္ကေလး၊ ဆင္ဆင္းရြာ၊ နတ္ကန္လည္(နဂါးလည္)ရြာ၊ လယ္က်င္းေကာင္းရြာ၊ ပ်ဥ္မႀကီးရြာ၊ ဆည္ရြာ၊ ေရွာ္ေတာရြာ၊ စီးမရြာ၊ ဘုိတဲရြာ၊ လြန္အုိင္ရြာ၊ ဝက္မေထာက္ရြာ၊ ေက်ာက္ပုံရြာ၊ ဒန္႕က်င္းရြာ၊ ကင္ပြန္းၿခံဳရြာ၊ ေညာင္ခ်ိဳင္း -၄၊ ေညာင္ ခ်ိဳင္း-၃၊ စုံကုန္းရြာ၊ ေညာင္ပင္ျဖဴရြာ၊ လဲဂရြြရြာ၊ လက္ပံအုိင္ရြာ၊ ေဂြးကုန္းရြာဆုိၿပီး အသီးသီ တည္ရွိၾကပါတယ္။

ပုပၸါးေတာင္မွ ဆင္းသက္လာတဲ့ ေခ်ာင္းေတြဟာ မုိးညိဳလာတာနဲ႔ လူျဖတ္မကူးရဲေလာက္ေအာင္ ေရစီးၾကမ္းပါတယ္။ ပုပၸါးေတာင္ ေျမာက္ဘက္ မွာ ဆင္ထဲဝေခ်ာင္း၊ လဲပင္႐ိုးေခ်ာင္း၊ ေတာင္ဘက္မွာ ေတာင္ဆင္းေခ်ာင္း၊ ေက်ာက္ပုံေခ်ာင္း၊ ပင္းေခ်ာင္း၊ အေနာက္ဘက္မွာ ပ်ဥ္းမေခ်ာင္း စသည္ ရွိၾကပါတယ္။ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ဟာ ပုပၸါးေတာင္မွ ေတာင္ဘက္ကုိ စီးဆင္းတဲ့ ေတာင္ဆင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ေက်ာက္ပံုေခ်ာင္းကို ပိတ္ကာ တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ (ဆည္တည္ေဆာက္ေသာခုႏွစ္ ႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာရင္းဆိုင္ရာ အခ်က္လက္ကုိ သိသူမ်ား ေျပာျပေပးၾကပါခင္ဗ်ာ)။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕နယ္ ၿမိဳင္သာယာရြာ၊ စမ္းကုန္းရြာ၊ အိမ္အုိရြာ၊ စည္းကန္ရြာ၊ မုန္ငန္းရြာ၊ သရက္ေတာရြာ၊ ေပါက္ေတာ (အေရွ႕) ရြာ၊ ေပါက္ေတာ (အေနာက္)ရြာ ၊ မန္က်ည္းကုန္းရြာ၊ ေညာင္ပင္သာ၊ ရွားပင္လွရြာ၊ စည္သာရြာ၊ ေခ်ာင္းျခားရြာ၊ မင္းေဂါင္း (ေတာင္)ရြာ၊ မင္းေဂါင္း (ေျမာက္) ရြာ၊ ေအာင္ပေဒသာရြာ၊ ေအာင္ခ်မ္းသာရြာ၊ လက္ပန္က်င္း(သီးကုန္းရြာ+ေညာင္ရြာ+အလယ္ရြာ+ ေတာင္ရြာ)ရြာ၊ လယ္ႀကီးရြာ၊ အိုင္မင္းရြာ အစရွိသည့္ ရြာမ်ားမွ လယ္ယာ ဧကေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္မွ ေရကုိ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။

ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္တြင္ လက္ဝဲ ႏွင္ လက္ယာ ေရလြတ္ေျမာင္း ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္သည္ ေႏြရာသီမ်ားတြင္ သီးထပ္စုိက္ပ်ိဳးရန္ ေရေပးဝနုိင္မႈ နည္းပါလာ ခဲ့ပါတယ္။ အရင္ ႏွစ္ေတြက မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၂-၂၀၀၄ ေလာက္က ေတာင္ေရ ေရေလွာင္ တမံႏွင့္ ေက်ာက္တခါး ေရေလွာင္ တမံအား တည္ေဆာက္ကာ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ ဆည္အား ေရျဖည့္ရန္ စီစဥ္ေၾကာင္း ၾကားဖူးပါတယ္။ သတင္းစာမ်ားတြင္လဲ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ၄င္းအျပင္ မုန္ငန္းဆည္ မွ ေရလြဲေရမ်ား ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္သို႔ ေျမာက္ေဖာက္ကာ ေရလႊဲသည္ဟုလဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈ ရွိသလား မသိပါဘူး။ (သိရွိသူမ်ား ေျပာျပေပးၾကပါခင္ဗ်ာ)။ ယခင့္ ယခင္မ်ားကလဲ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ ဆည္ ေရေနေရးအတြက္ မုိးေကာင္းေစရန္ ပုပၸါးေတာင္မွ စမ္းေပါက္မ်ားေရထြက္ေကာင္းေစရန္ သစ္ပင္အမ်ိဳးစားမ်ားစြာ စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေၾကာင္း ဗဟုသုတ အျဖစ္ ဖတ္ဖူးပါတယ္။

ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ဟာ ေႏြေရ မေပးနုိင္တာ အေတာ္ႀကာပါၿပီ။ အရင္တုန္းက အထက္ပါရြာမ်ား အားလံုး ေရရွိတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစုိးရ စိုင္ခင္းမ်ား ႏွင့္ ဆည္အနီးနားရွိ လယ္ဧကမ်ားေလာက္သား ေရေပးနုိင္ေၾကာင္းႏွင့္ ေႏြလယ္မ်ား ေရရရန္အတြက္ ေတာင္သူမ်ား အျငင္းပြားရသည္လဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ လယ္ဧကမ်ားစြာ အတြက္ ေႏြေရေပးနုိင္ေရးအတြက္ လည္ဆည္ဝန္ႀကီးက အထက္ပါ ကဲ့သုိ႔ေသာ ေတာင္ေရတမံ ေက်ာက္တခါးတမံမ်ား တည္ေဆာက္စဥ္က ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ လက္ေအာက္ခံမွ လူထုေျပာစကားေတြၾကားဖူးပါတယ္။ သိပၸံနည္းပညာ အေထာက္ထားခုိင္လံုမႈ မရွိေပမယ့္ ျဖစ္နုိင္မယ္လုိ သံုးသပ္မိပါတယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိပါ။

ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္ဟာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေဒသကို အက်ိဳးျပဲခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကာလၾကာရွည္လာတာနဲ႔အမွ် ဆည္ေရေနအက်ယ္ဝန္း တိမ္ေကာလာတာ ရွိေကာင္းရွိပါမယ္။ မုိးေကာင္းတဲ့ႏွစ္ေတြမွာ ဆည္ေအာက္ခံက ရြာမ်ား မ်က္ခံုးလႈပ္ၾကရပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ဆည္ေဘာင္က လံုးဝခိုင္မာပါတယ္။ ေႏြေရာက္သည္ႏွင့္ ဆည္အတြက္ ေရအားနည္း ရသည္ကိစၥမွာ ျပသနာ ျဖစ္ပါတယ္။ မုိးေကာင္းေသာ္လဲ ေႏြလယ္ေရေပးနုိင္မႈ နည္းပါးျခင္းမွာ ဆည္ေရမေနေသာၾကာင့္ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ပထမအခ်က္ျဖစ္တဲ့ ေရေနဧကမွာ ႏႈန္းအနည္ထုိင္ကာ ဆည္တိမ္ေကာလာျခင္းဟာ အနည္းငယ္သာ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေဒသခံေတြေျပာတဲ့ အခ်က္တခုက စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဆည္ပိတ္ၿပီးခါစက ဆည္ေအာက္မွ ရြာမ်ား ပထမႏွစ္ ေရရွားပါးျခင္းႀကံဳခဲ့ရတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ငါႏွစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ ဆည္ေအာက္က ရြာေတြျဖစ္တဲ့ မင္းေဂါင္း ေတာင္/ေျမာက္ ရြာေတြမွာ ေရကို လက္ယက္ ေဖၚနိုင္တဲ့ အေျခေနကိုျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ဆည္ေအာက္ အနည္းငယ္ေဝးကြာေသာ ရြာမ်ားလဲ ေရရလုိ႔ အဆင္ေျပ ေနျဖစ္ေနပါတယ္။ ယခုေနာက္ပိုင္း ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားမွာ ဆည္ေရက ေႏြရာသီ လယ္ဧက အကုန္ေပးဖုိ႔ မလံုေလာက္ဖူးျဖစ္လာတယ္။ ေဒသခံေတြ ထင္ၾကတာက ဆည္ဟာ ေရေအာက္ ေရစီးေၾကာင္းေပါက္သြားတယ္။ ဆည္ေဘာင္ခုိင္မာေပမယ့္ ေရေအာက္စိမ့္ေၾကာ ျဖစ္ၿပီး ဆည္ေအာက္ ေညာင္ပင္သာရြာဘက္မွာ အရင္ကမရွိတဲ့ ေရစိမ့္စမ္းေတြေပၚလာတယ္။ မုိးတြင္းမုိေကာင္းလုိ႔ ေႏြမွာ လယ္ေရ ရနုိင္မယ္ မွန္းထားလဲ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အျပည့္ရွိတဲ့ ဆည္ေရေတြက လူမျမင္နုိင္ေအာင္ ေျမေအာက္ ေရစိမ့္ေၾကာကေန ဆည္ထဲက ထြက္သြားၾကတယ္လုိ႔ ေဒသခံေတြက ယူဆ ေျပာဆုိေနၾကတယ္။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ၾကက္ေမာက္ေတာင္ဆည္သည္ အိုမင္းရင့္ေ၇ာ္မႈေၾကာင့္ လယ္ေျမမ်ားအတြက္ ေရအျပည္အဝ မေပးနုိင္ေသာ္လဲ ပုပၸါးေတာင္အား စိမ္လန္းေစရန္ တဖန္ျပန္လည္ အက်ိဳးျပဳေနေပလိမ့္မည္။ အရာအားလံုး မၿမဲေသာ သေဘာတရားရွိေပမယ့္ ကၽြန္နဳပ္တို႔သည္ အညာေဒသ၏ အုိေအစစ္အား တည္ၿမဲရန္ ထိန္းသိမ္းၾကဖို႔ လုိအပ္ပါသည္။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)

ၾကည္ျပာမုန္းတဲ့ေမာ္တာ (အပုိင္း ၂)

ၾကည္ျပာ..နင္တစ္ေယာက္တည္း ဘာေတြသေဘာက်ၿပီး ၿပံဳးေနတာလဲ.
ဒီလုိပါပဲဟာ.. နင္ကလဲ စပ္စုလုိက္တာ.
လမ္းသြားတဲ့ လူေတြက နင့္ကုိ ၾကည့္ေနၾကတယ္.
ဟင္..ဟုတ္လား..အမေလး ရွက္လုိက္တာ.
ေတာ္ေသးတယ္.ရွက္လုိ႔..ဒီမွာ ေရျပည့္ေတာ့မယ္.
ေအာ္..ဟုတ္သားပဲ..ေက်းဇူး.သူငယ္ခ်င္း ေတာသားေလး.

ေျပာရင္းဆုိရင္းပင္ ေရပံုးသစ္ႏွင့္လဲလွယ္ကာ ေရျပည့္ပံုးအား ဆြဲသြားသည္။ ေရဘံုပုိင္ငုတ္မွ ေရသည္ ေျဖးညင္းစြာ က်ေန၏။ ရာသီဥတုက ပူေပမယ့္ တမာရိပ္မွာ ထိုင္ေစာင့္ရလုိ႔ အပူသက္သာ၏။ ေနပူထဲ ေရဘံုပိုင္မွေရကုိ ေစာင့္သယ္ရတာ လြယ္ေတာ့ မလြယ္ကူ။ အခန္႔မသင့္က ဖ်ားနုိင္သည္။ ေရသယ္ရလုိ႔ လက္ပ်င္ေအာင့္နုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ၾကည္ျပာကေတာ့ က်န္းမာသည္။ အဟုတ္ သန္မာသည္။ တခုပဲဆုိးတာ လူကုိ စကားလာလာေျပာ ၿပီးေတာ့ နင္နားမလည္ပါဘူးနဲ႔ လုပ္သြားတာ မ်ားေနၿပီ. ဒီေန႔ေတာ့ အျပတ္သက္ ေမးမွျဖစ္မယ္။

ျမန္လုိက္တာ..ေျဖးေျဖးသယ္ပါ ခါးနာေနဦးမယ္.
အလဲ..စိတ္ပူတယ္ေပါ့ ဒါဆုိ လာကူသယ္ေပးေလ.
အင္း . ျဖစ္ပါတယ္. !
ေလသံက အားမရွိလုိက္တာ ျဖစ္-ပါ-တယ္ တဲ့..ဟြန္း.
နင္ ငါေမးတာ မေျဖေသးဘူးေနာ္.
ဘာလဲ.
အခုန ဘာလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ၿပံဳးေနတာလဲ.
ေအာ္..ဒါလား.. ဒီေန႔ ေမာ္တာသံ မၾကားရဘူးေလ။ အဲဒါ ေပ်ာ္လုိ႔ေပါ့.
ၾကည့္. နင္ကေတာ့ .
ဘာလဲ.
အဲဒီ ေမာ္တာ ကိစၥေလ. ရွင္းဦး ငါ ေခါင္းမူးလာပီ.
ေအာ္ ဒါလား. ဒါကိုရွင္းမျပခင္ နင္ ေရဘံုပိုင္ကုိ ေသခ်ာၾကည့္ .
ဘာလို႔လဲ..
စကားမမ်ားနဲ႔ ေသခ်ာၾကည့္ ဘာကုိျမင္လဲ..
ဟ. နင္ကလဲ ေရက်ေနတာ ျမင္တာေပါ့.
ေအး ေရက်ေနတယ္. ဟာ..!!! ေရျပည့္ေတာ့မွာပါလား. ကဲ .သူငယ္ခ်င္း ေတာသားေလး ေရျပည့္ေနပီ.
ေဘးကိုဖယ္. ေရသယ္ရမယ္။
အင္းအင္း.. လုပ္လုပ္.. ငါေစာင့္ေနမယ္။

ခဏေန ၾကည္ျပာ ေရပံုးေထာက္ကုိ ညာလက္နဲ႔ ခ်ာလပတ္လည္ေအာင္ရမ္းကာ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ မေမာပန္း။
ကဲ..ေျပာေတာ့..ၾကည္ျပာ..
အင္း ေျပာမယ္. ဟုိေန႔တည္းက ေျပာမလုိ႔ပါ. အခ်ိန္ကမရတာ.ဟဲ့.. ငါတုိ႔ မိသားစုက ဆင္း၇ဲတယ္. အေဖ နဲ႔ အေမ ၂ ေယာက္လံုးက ေစ်းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ စားေသာက္တယ္။ ငါတုိ႔ကို ေက်ာင္းထားတယ္။ အပိုေငြ သိပ္မရွိဘူးေလ။ အိမ္မွာ အားလံုး အလုပ္ကုိယ္စီ ရွိၾကတယ္။ ငါက ေသာက္ေရ သံုးေရ တာဝန္ယူရတယ္။ နိုင္ရာေပါ့ေနာ္။
အင္း.. ဆက္ေျပာ.။
နင္ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲေလ... ဒါနဲ႔ နင္ေရာ အိမ္မွာ ဘာလုပ္လဲ ေရသယ္ရလား.။
ဟင့္အင္း. မသယ္ရပါဘူး. ငါတုိ႔အိမ္က အိမ္မွာ အဝီစိတြင္း ရွိတယ္. စက္ႏုိးလိုက္တာနဲ႔ ပိုက္က ေရထြက္လာ တယ္. ေရကန္ထဲေရာက္တယ္ေလ။ တခါတေလ အိမ္က အုတ္ကန္ေရ ေအးလုိ႔ မခ်ိဳးနိုင္ရင္ ေခ်ာင္း ထဲသြားခ်ိဳးတယ္။ လက္ျပစ္ကူးလုိ႔ရတယ္ေလ။
အင္း..အဲဒါေပါ့ .. ငါ နင္တုိ႔ ေတာရြာကို အားက်မိတာ. တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ေႏြရာသီဆုိ ေရရွားတယ္ဟဲ့. ဒီေန႔ ေနသာတယ္. ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာ္တာသံ မၾကားဘူး. ၾကည့္လုိက္ ဘံုပုိင္ ေရငုတ္ကုိ.. အဲေတာ့. .ေရျပည့္ေနပီ..
အင္း ဟုတ္သားပဲ. ငါကူငယ္ေပးမယ္ေလ.
အမေလး မလုိပါဘူး. ကဲ.. ေနာက္မွ ဆက္ေျပာမယ္ေနာ္။
ဒါေနာက္ဆံုးအေခါက္ပဲ ဒီေန႔ ေရလံုေလာက္သြားၿပီ. ေရျပည့္သြားၿပီ။ ဘုိင္ဘုိင္ သူငယ္ခ်င္းေလး ။ ေတာသားေလး။

ဟင္း...... အင္းပါ အင္းပါ..

အဲဒီေန႔က ၾကည္ျပာကုိ မေၾကနပ္ဘူး။ ေျပာျပမလုိလုိနဲ႔ စကားကုိေဝွ႔ေနတယ္။ စိတ္တုိတုိနဲ႔ မလွပတဲ့ သူမ ေက်ာျပင္ကို မၾကည့္ခ်င္ေတာ့။ ေရဘံုပိုင္မွ လွည့္ထြက္ကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။

ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။ (မွတ္ခ်က္ = ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ ၾကည္ျပာသည္
ကၽြန္ေတာ္၏ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ပါသည္) ။

ဝမ္းသာေသာေန႔ .. ဒီေန႔

မနက္ႀကီးက အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။
အခန္းမွာ လူကုန္သြားမွ လူးလွိမ့္ထကာ အလုပ္သြားဖုိ႔ အျမန္လႈပ္ရွားျပင္ဆင္ရတယ္။
ဝုန္း ခနဲ အခန္းတခါးကို ပိတ္လုိ႔ အေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ဖယ္ရီမွိတယ္။

အလုပ္ေရာက္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ သတင္းပလင္းဖတ္ ဒါက ေန႔စဥ္ နိစၥဓူဝ။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖြင့္မရတာ ၾကာၿပီ။ စိတ္လဲ မလန္းတာနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။
ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေလတယ္။ ဒါေတာင္ အရဲစြန္႔ဖြင့္တာ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ဖြင့္တာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာပဲ ပ်က္ေတာ့မလုိ ဂူဂဲက သတိေပးစာမ်က္နွာ ေၾကာင့္ပါ။ ကြန္မင့္ေတြ အကုန္ဖ်က္လုိက္တယ္။ လင့္ခ်ိတ္ထားတာေတြလဲ ဖ်က္လုိက္တယ္။ အဆံုးခံလုိက္ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပုိစ္မ်ားက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဆုိဒ္မွာ ေကာ္ပီ ကူးထားေသးတယ္။ က်န္တာေတြက ေပါက္ကရေတြ။

ေပါက္တတ္ကရ ေရးေပမယ့္ ၂၀၀၈ တည္းက ရွိေနတဲ့ ပုိစ္ေလးေတြ ႏွေျမာေနျပန္ေရာ။
ဒီေန႔မွ စိတ္ကူးေပါက္ကာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ကိုယ္ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အုိေကေနတယ္။

ဒါနဲ႔ နည္းနည္း ျပင္လုိက္တယ္။

ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) ျပန္လည္ အသက္ဆက္ရွင္သန္ေနလုိ႔ ဒီေန႔ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္မိတယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာပါ။ တကယ့္ကို မဂၤလာပါပဲ။
လမ္းႀကံဳ လမ္းမွား ျဖစ္ျဖစ္ တမင္တကာ ျဖစ္ျဖစ္ လာလည္သူ မိတ္ေဆြမ်ား ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။

အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။

Monday, March 28, 2011

ၾကည္ျပာမုန္းတဲ့မာ္တာ (အပိုင္း ၁)

ငါ ေမာ္တာ ေတြကုိမုန္းတယ္.
ဟင္ ! .. ဘာလုိ႔လဲ.
ငါ ေမာ္တာသံၾကားရင္ ငုိခ်င္တယ္.
ဟင္ ! . လုိက္မမွီေတာ့ဘူး.
နင္မသိပါဘူး.
ဟာ.. မေျပာျပပဲ ငါက ဘယ္လုိလုပ္ သိမလဲ.
နင္နားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး ေတာသားရဲ႕..
အန္..ဘလုိင္းႀကီးပါလား. ရန္မစနဲ႔ေနာ္.
ရန္စတာ မဟုတ္ဘူး. ေအးေဆးမွ ေျပာျပမယ္.
အင္းေလ. နားေထာင္ရတာေပါ့။

ၾကည္ျပာ ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလး နဲ႔ ဒီစကားေတြ ေျပာျဖစ္တုန္းက သူဘာကုိ ဆုိလုိသလဲ နားမလည္ခဲ့။ အဲဒီတုန္းက ၁၉၉၉ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ အမွတ္(၁) အေျခခံပညာ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း တက္ေနစဥ္ အခ်ိန္။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ ေႏြရက္မွာကတည္းက က်ဴရွင္မွာ ဆရာမအတြက္ လခ ေကာက္ေပးတဲ့ စြာေတးလန္မေလး ကုိ သတိထားမိ တယ္။ ၾကည္ျပာတုိ႔ အိမ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ငွားေနတဲ့ အိမ္က တလမ္းထဲ။ ၿပီးေတာ့ အတန္းတူ၊ အခန္းတူ၊ က်ဴရွင္တူတူ။ သူေျပာျပခ်က္အရ သူတုိ႔ မိသားစုက ဆင္းရဲတယ္။ တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရတယ္။ အပုိဝင္ေငြက သားသမီးေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္နဲ႔ ကုန္ေရာ တဲ့။ ဆင္းရဲေပမယ့္ ၾကည္ျပာက ခင္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ ပြင့္လင္းတယ္။ ေဖၚေရြတယ္။ မာနမႀကီးေပ။

လမ္းထဲမွာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္း တုိက္အိမ္ေတြ တန္းစီလုိ႔။ လမ္းကေတာ့ ဖုန္ေတြ တလံုးလံုးနဲ႔။ အမ်ိဳးအမည္ မသိေသာ အေကာင္းစား ကားတစီး ျဖတ္ေမာင္းသြားရာမွ ေထာင္းေထာင္းထ ေနတဲ့ ဖုန္းလံုးၾကားမွာ နွာေခါင္းမိတ္ မ်က္စိမွိတ္ကာ ေခတၱရပ္ေနလုိက္၏။ ေလမွာ ဝဲေနတဲ့ တမာရြက္ေတြ ေျမေပၚမက်ခင္ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့တယ္။ ေရွ႕ဆီသုိ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းေဘး တမာပင္ေအာက္က ေရဘံုပိုင္မွာ ေရေစာင့္ခပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ သူမ ၾကည္ျပာ။ ဆံပင္ေတြကို သားေရကြင္းနဲ႔ က်က္ေတာင္စည္းထားတယ္။ နဖူးေပၚက်ေနတဲ့ ေခၽြးေတြ၊ ႏွာေခါင္းမွာ စုိ႔ေနတဲ့ေခၽြးေတြကုိ ဘယ္လက္ဖမုိးနဲ႔ ဆြဲသုတ္ေနပံုက ကဗ်ာ မဆန္လုိက္တာ။ အကၤ်ီလက္ေမာင္းကို ေခါက္တင္လုိ႔ လက္ေမာင္း ၾကြက္သား ဗလေတြက ေယာကၤ်ားေလး တစ္ေယာက္ထက္ပင္ ပုိမည္ ထင္သည္။
ေဟ့..ၾကည္ျပာ..
ဘာလဲ..ေတာသား.
နင့္ပံုစံက ေယာကၤ်ားေလးလုိပဲ.
အင္း. ငါက အိမ္မွာ အငယ္ဆံုးသား ေယာကၤ်ားေလးပဲ.
အင္းပါ..အင္းပါ.. နင့္နဲ႔ၿပိဳင္ေျပာလဲ ငါပဲရႈံးမွာပါ.
သိရင္ပီးေရာ..ေပါ့.
နင္ တစ္ေန႔ ေရဘယ္ႏွစ္ထမ္း သယ္ရလဲ.
သံုးေခါက္ေပါ့..ငါအမ်ားႀကီးသယ္ခ်င္လဲ မရဘူး.
ဟင္..ဘာလို႔လဲ..
သိခ်င္လား ..သိခ်င္ရင္ ငါနဲ႔ေရလာခပ္..သိလိမ့္မယ္.
ဟာ..နင္ကလဲ.. ငါ ငွားေနတဲ့အိမ္က ေရကန္ရွိတယ္ . ေရသယ္စရာ မလုိဘူး
ေအး. ဒါဆုိလဲ နင္မသိခ်င္နဲ႔ေပါ့. ေတာသားရဲ႕.. ဒီမွာ ေရျပည့္ေနပီ စကားေျပာဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။
အင္းပါဟာ.. ငါလဲ သြားေတာ့မယ္။
သြားခ်င္သြား မသြားခ်င္ေန နင့္သေဘာ.. ။
အင္းပါ..

ေျပာရ ဆုိရ လက္ေပါက္ကပ္လုိက္တာ ၿမိဳ႕သူေတြ။ ဘယ္လုိ မိန္းကေလးလဲ မသိ။ ေျပာေျပာ ဆုိဆုိနဲ႔ ေရပံုးကုိ ဆြဲကာ ခပ္သြက္သြက္ထြက္သြားသည္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ၾကည္ျပာ့ အေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိတယ္။ အခုလဲ စကားေကာင္း မေျပာဘူး။ ဟုိေန႔ကလဲ ေမာ္တာေတြကုိ မုန္းတယ္တဲ့။ ေမာ္တာသံ ၾကားရင္ ငိုခ်င္တယ္တဲ့။ ဘာေတြလဲမသိ။ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ ေနာက္တခါေတြ႕မွ ေသခ်ာ ေမးၾကည့္ဦးမည္။

ဆက္ရန္ -
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။ (မွတ္ခ်က္= ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ ၾကည္ျပာသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္သည္)။

ေသာၾကာသားပါခင္ဗ်ာ

ဒီပံုျပင္ကုိေရးတာ သိသြားလုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဆဲခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရခ်င္တာ ၾကာေနၿပီ။ အဲေတာ့ နာမည္ေျပာင္း ေရးမယ္။ ေသာၾကာသား ပံုျပင္က ဒီက စတယ္။

အဲဒီရြာေလးက ေနခ်င့္စဖြယ္ သာယာတယ္ (ဘယ္ရြာလဲ မေမးနဲ႔ မေျပာဘူး)။ ေတာင္က်ေခ်ာင္း ေဘးက ရြာတန္းရွည္ေလးေပါ့။ ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္း ဆိုတာ အစုိးရ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ယခင့္ ယခင္ကဆုိ ေႏြရာသီ အလုပ္ပါးခ်ိန္ ထင္းခုတ္ခ်င္တုိင္းခုတ္ လုိ႔ရတယ္။ သန္းပင္၊ ဒဟတ္ပင္၊ ရွားပင္၊ ဇီးပင္၊ ဝါးပင္ေတြ အုိး.. အညာေဒသ ေပါက္တဲ့ အပင္ စံုလုိ႔ေပါ့။ ႀကိဳးဝုိင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္ပီးကတည္းက ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္းမွာ ထင္းမခုတ္ရေတာ့ဘူး။ ေတာေခါင္းက ေခ်ာင္းဖမ္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတခါ ခုိးခုိး ခုတ္ၾကတယ္။ သိတယ္မလား။ အဲဒီမွာ စေတြ႕တာ။

တေန႔ေတာ့ ရြာတန္းရွည္ ရြာေလးက ဦးေလးႀကီးေတြ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ မွာ ထင္းခုိးခုတ္ၾကတယ္။ နံနက္ႀကီးေစာေစာ ၅ နာရီေလာက္တည္းက လွည္း ကိုယ္ဆီနဲ႔ ထြက္လာၾကၿပီး လွည္းႏြားမ်ား အရိပ္ေကာင္းတြင္ ထားကာ ထင္းခုတ္ရန္ ျပင္ၾကတယ္။ မုိးလင္းတည္းက တုိးတုိး ႀကိတ္ႀကိတ္ ခုတ္ၾက တယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီေလာက္ က်ေတာ့ ေတာေခါင္းက ဖမ္းမိသြားတယ္။ အားလံုးေပါင္း (၇) ေယာက္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း-ေခ်ာက္ ကားလမ္း ေဘးက သစ္ပင္မွာ “သစ္တစ္ပင္ခုတ္ အခ်ဳပ္သံုးလ” တဲ့ ေရးထားတာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ထင္း ခုတ္တာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္က်ခံရမလဲ မသိ။ ဦးေလးႀကီးမ်ား ေၾကာက္ဒူး တုန္ေန၏။

ထင္းခုတ္သူ ဦးေလးႀကီးမ်ားအား ေတာေခါင္း၏ တဲသုိ႔ ေခၚသြား၏။ ေတာေခါင္း က ေဒါသျဖင့္ ေျပာသည္။ “ဦးေလးႀကီးတုိ႔ ဒီေတာဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ အစုိးရ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာျဖစ္တယ္။ ထင္းမခုတ္ရဘူး ဆုိတာ မသိၾကဘူးလား။ ထင္းခုိးခုတ္ရင္ ေထာင္ဒဏ္အထိ အျပစ္ေပးလုိ႔ ရတယ္ ဆုိတာ ဦးေလးတုိ႕ ရြာသူႀကီးက ေျပာျပမထားဘူးလား” ဦးေလးႀကီးမ်ား အသံပင္မထြက္ ဘာမွ် ျပန္မေျပာရဲၾက။ ေတာေခါင္းက ဆက္ေျပာ၏။ ဦးေလးႀကီးတုိ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း ဆီ ေမးမယ္။ မဆုိင္တဲ့သူ ဝင္မေျပာၾကနဲ႔ ဟုဆုိကာ တစ္ေယာက္ဆီ စစ္ေမး၏။

နံပါတ္ (၁) ဦးေမာင္ပု။ ကဲ.. ဦးေလး ေျပာ.. ဘာပင္ေတြ ခုတ္သလဲ။ ဘာသားေတြ ခုတ္သလဲ။
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေလး ဦးေလးကို မဖမ္းပါနဲ႔။
အဲ..ဗ်ာ.. ဆရာေလးေတာ့ မေခၚပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးတာ ေအးေဆး ေျဖပါ။ ဆရာေလး ေခၚခံလုိက္ရေသာေၾကာင္ ေတာေခါင္းေလး အနည္းငယ္ တင္းသြား၏
ဦးေလး အိမ္က ဆင္းရဲတယ္ကြဲ႕။ ခုိင္းႏြား ၂ ေကာင္၊ ႏြားမက ၅ ေကာင္ရွိတယ္။
ဒီမွာ ဦးေလး အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ ဘာဆုိင္သလဲ..
ဒီလုိ ဆရာေလး..အဲ. ေရာင္လုိ႔ ငါ့တူရဲ႕.. ဦးေလး အိမ္က ရြာစည္းရုိးနဲ႔ ကပ္ေနတယ္။ ေႏြရာသီမွာ နြားသခုိးက ပူတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ သခုိးရန္ မပူရေအာင္ စည္းရုိးကာဖုိ႔ ဆီးဆူး၊ ရွားဆူး တခက္ ႏွစ္ခက္ လာခုတ္တာပါ။ ထင္းခုတ္တာ မဟုတ္ရပါဘူး ေမာင္ရယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးကို မဖမ္းပါနဲ႔လုိ႔ ေတာင္းဆုိတာပါ။
ေအာ္..ဒီလုိလား. ေသခ်ာရဲ႕လား ေသခ်ာရင္ ဦးေလး လွည္းကုိ လုိက္ျပပါ။ ေနာက္မွ လုိက္ၾကည့္မယ္။ ကဲ ေနာက္တစ္ေယာက္။

နံပါတ္ (၂) ဦးေမာင္ကုိ။ ဘာပင္ေတြ ဘာသားေတြ ခုတ္သလဲ ေျပာပါဦး ဦးေမာင္ကုိ။
ေမာင္ရင္ရယ္ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ ဦးေလးမွာ အျပစ္မရွိပါဘူး။ အျပစ္ရွိတာ ဦးေလး မိန္းမပါ။ ေတာေခါင္းေလး မ်က္လံုးၿပဴးသြား၏။ ဦးေမာင္ကုိ ဆက္ေျပာ၏ ဒီလုိေမာင္ရင္ ဒီႏွစ္ မိုးဦးအစက မုိးနည္းနည္းေခါင္းတယ္။ ပဲႏွမ္း သိပ္မေကာင္းဘူး။ ကံဆုိးတယ္ ေျမပဲေပၚေတာ့ ယာခင္းထဲမွာလဲ ေျမပဲေတြ မုိးမိတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လဲ အေျခာက္လွမ္းတာ မုိးမိျပန္တယ္။ ပြဲစားနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ေစ်းႏွိမ္ခံရျပန္တယ္ ေမာင္ရင္။ ေတာသူေတာင္သား သနားဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။
စိတ္ဝင္စားလာပီ. ဆက္ပါဦး ပံုျပင္က ဘယ္လုိလဲ..(ေတာေခါင္းက တင္းတင္းနဲ႔ ရြဲ႕ေျပာလုိက္၏)
အဲဒါနဲ႔ မိန္းမျဖစ္သူေပါ့ ရြာဦးေက်ာင္းက ကပၸိယႀကီးဆီမွာ ေဗဒင္ေမးတယ္။ ေဗဒင္အရ အိမ္မွာ ဂ်ိဳလ္ဆုိးဝင္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဂ်ိဳလ္ဆုိးေတြ ေျပာက္ေအာင္ ဘုရားကုိးဆူ ဆြမ္းေၾကြးလုပ္ရမယ္။ ေန႔တုိင္း နားပူ နားစာ လုပ္လြန္းလို႔ ဘုရားကိုးဆူဆြမ္းေၾကြး လုပ္ဖုိ႔ ရပ္သတ္မွတ္ၿပီး လုိတာေလးေတြ စုေဆာင္းရင္း ဆြမ္းခ်က္ဖုိ႔ ထင္းေလး လုိတာနဲ႔ လာခုတ္မိတယ္။ သန္း၊ ဒဟတ္၊ ရွား နည္းနည္းေလးပါ။ ကံကလဲ အခုထိဆုိးတုန္းပါပဲ ေမာင္ရင္ရယ္။
ေအာ္..ေအာ္.. ဟုတ္ပီ။ သေဘာေပါက္သြားၿပီ။ ဆြမ္းခ်က္ဖုိ႔ ထင္းလာခုတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္။ ကဲ ထားပါေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္။
သုိ႔ႏွင့္ နံပါတ္ (၃) (၄) (၅) (၆) ေမးျမန္း စစ္ေဆးစဥ္ ရယ္ရမလုိ ငုိရမလုိ ေဒါသထြက္ရမလုိ ႏွင့္ ေတာေခါင္းေလး ရူးခ်င္သြား၏။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္

နံပါတ္ (၇) ဦးဟန္ပိုင္။ ဦးဟန္ပိုင္သည္ ရုိးသား၏။ တစ္အာရံုသမား သူေျပာခ်င္တာ ေျပာ၏။ ယခုမူ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ဘာကိုမွ မေတြးနုိင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ အလွည့္ေရာက္လာ၏။ ဟန္ပုိင္ ဆုိေသာ နာမည္ႏွင့္အညီ ေမးခြန္းမ်ား ေျဖရေတာ့မည္ကုိ ဟန္နွင့္ ပန္ႏွင့္ အားမန္ အျပည့္ထည့္ထား၏။ ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ ဟူဆုိ၏။
ေတာေခါင္းက ေမး၏။ ကဲ..ဦးဟန္ပုိင္ ဘာသားလဲ ေျပာစမ္းပါဦး။
ဦးဟန္ပုိင္ အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ အားရပါးရ “ကၽြန္ေတာ္ ေသာၾကာသားပါ ခင္ဗ်ာ” ဟုေျဖ၏။
ဗ်ာ..ေသာၾကာသား ဟုတ္လား ျပန္ေျပာပါဦး
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသာၾကာသားပါ ဗုိလ္ေလး။
ေတာေခါင္း နွင့္တကြ အားလံုးေသာ ဦးေလးႀကီးမ်ား ဝါးခနဲ ဝါးလံုးကြဲ ၇ယ္ခ်လုိက္ေလသည္။ ေတာေခါင္းေလးသည္ ေဒါသစိတ္ထက္ ရယ္အား သန္ကာ ေမးခြန္းမ်ား ဆက္ကာ မေမးေတာ့ေပ။

ကဲကဲ.. ဦးေလးတုိ႔ ဒီမွာလာ လက္မွတ္ထုိး။ ေနာက္တခါ မိရင္ ရဲလက္အပ္မယ္။ က်န္တဲ့ရြာသားေတြေရာ အနီးနားရြာေတြေရာ ေျပာထားၾက ဟုတ္ပီလား။ ဒီ ျမသိန္းတန္ ေတာင္ကုန္းကုိ ႀကိဳးဝိုင္းသစ္ေတာ အျဖစ္ သတ္မွတ္တာ အစုိးရ အႀကီးကဲေတြက က အပုိင္စီး သစ္ခုတ္ ေရာင္းစား ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဦးႀကီးတုိ႔ သိတဲ့ အတုိင္း ကမၻာႀကီးက ပူေႏြးလာတယ္။ အညာေဒသမွာ မုိးေခါင္ ေရရွား ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ရာသီ ဥတုကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ လုိတယ္။ ၾကားဖူးၾကတယ္မလား ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီတဲ့
သစ္ေတာ ဝါးေတာ ရွိမွ မုိးမွန္မယ္ ေတာင္သူေတြ အလုပ္ျဖစ္မယ္။ ဝင္ေငြ ေကာင္းမယ္။ အဲဒါမွ ဟုိဦးေလး ေျပာသလုိ မိန္းမက နားပူ နစာ မလုပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။

အားလံုးက ေပါက္ပါတယ္ ဆရာေလး။ ေပါက္ပါတယ္ ေမာင္ရင္။ ေပါက္ပါတယ္ ဗုိလ္ေလး။ သေဘာေပါက္သြားၿပီ ငါ့တူႀကီး စသည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ျပန္ေျဖၾက၏။ ေတာေခါင္းေလးသည္ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲျခင္း ႏွင့္ မည္သို႔ မည္ပံု ထိန္းသိမ္းရမည္မ်ားကို ပညာေပး ေျပာဆုိကာ ျပန္လြတ္လုိက္၏။

ထိုအခ်ိ္န္မွစ၍ ေသာၾကာသားသည္ နာမည္ႀကီးလာ၏။ ဦးဟန္ပုိင္အား ျမင္လွ်င္ အခ်င္းခ်င္း တုိးတုိး က်ိတ္က်တ္ ေသာၾကာသားပါခင္ဗ်ာ ဟုတ္ ေနာက္ၾက၏။ ေသာၾကာသား ဟာသ ပံုျပင္ အျဖစ္ လူႀကီး လူငယ္ လက္ဆင့္ကန္းကာ ေျပာဆုိ ဝါးခနဲ ဝါးလံုးကြဲ ရယ္ၾကေလသည္။

Thursday, March 24, 2011

နယ္သားဘေလာ္ဂါမ်ား

ဘေလာ့ဂ္နာမည္ကုိ “ေရႊညာသားေလး” လုိ႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ ေရးသူကေတာ့ မ်ိဳးခန္႔ (စကားဝါေျမ) ျဖစ္ပါတယ္။ အေရးသား ေကာင္းတယ္။ စိတ္ကူးေတြလဲ ေကာင္းတယ္။ အညာေျမကုိ ခ်စ္ခင္တဲ့ အညာသား စစ္စစ္ ေသြးေတြနဲ႔ ေရးတဲ့စာေတြက စာဖတ္သူကုိ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္ရွိတယ္။ ဇာတိပုည ဂုဏ္မာန ဆုိတဲ့အတုိင္း ဇာတိေျမအေၾကာင္း ကမၻာသုိ႔ ဖြင့္ဆုိ ခ်ျပကာ ဂုဏ္ယူဝ့ံၾကြားသူ ျဖစ္တယ္။ အညာေျမ ေက်းလက္ဓေလ့မ်ား အေၾကာင္း ကိုယ္တုိင္ ဘဝျဖတ္သန္းမႈ နဲ႔ ကုိယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြက စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတယ္။ http://shwenyartharlay84.blogspot.com/ ေရႊညာသားေလး အား ဇာတိေျမမွ နယ္သား ဘေလာက္ဂါ အသစ္ မိတ္ဆက္ အျဖစ္ အေဝးေရာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအသင္း ဝဘ္ဆုိဒ္မွ မိတ္ဆက္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ယခင္က နယ္သား ဘေလာ္ဂါဆုိဒ္မ်ား တင္ျပဖူးပါတယ္။ ယခု ထပ္မံ ေဖၚျပ လုိက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
၁။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအသင္း ဆိုရွယ္ဆုိဒ္ click here.
၂။ ဆရာေတာ္ ဦးေက်ာက္ပန္းေတာင္း click here.
၃။ စကား၀ါေျမ စာၾကည့္တုိက္ wordpress click here.
၄။ စကား၀ါေျမ စာၾကည့္တုိက္ click here.
၅။ ေအာင္နိမိတ္-သက္ႏွင္းေဆြ(ပုပၸါး) click here.
၆။ အနာဂါတ္သံစဥ္ – ညီညီ click here.
၇။ ဆန္း၀င္း(ေက်ာက္ပန္းေတာင္း) click here.
၈။ ေမာင္ေမာင္ဆိုေလထီးရုိးရွည္ click here.
၉။ ကုိဖုိးလင္း multiply click here.
၁၀။ ေရႊညာသားေလး click here.

နယ္သူနယ္သားမ်ား ဆုိရွယ္နတ္ေဝါ့ဒ္ ကြန္ယက္ဖြဲ႕ကာ ဇာတိေျမအက်ိဳး ပုိမုိ သည္ပုိး နုိင္ၾကပါေစ။
ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။

Tuesday, February 22, 2011

နာမည္ဆုိးတဲ့ အက္စစ္

ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်းလက္ေတာရြာ တရြာမွာ -
ေရွးတုန္းက ေယာကၤ်ားမ်ား အသက္ရြယ္ ရလာရင္ ဒူလာ ရွဴနာ ရႈိဳက္ကုန္း ပိန္တိ ပိန္ေညာင္ျဖစ္လာတယ္။ ဒါဟာ ေရာဂါေၾကာင့္ ပိန္ျခင္းသာျဖစ္တယ္။ ေရွးဘဝကံ အက်ိဳးေပးေၾကာင့္ ၉၆ ပါးေရာဂါ ေဝဒနာ ခံစားရျခင္းျဖစ္တယ္ လို႔ ျမင္တယ္။ ဘဝကံ အက်ိဳးေပး မေကာင္းလုိ႔ ဒီလုိအျဖစ္ကုိ သနားၾကတယ္။ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေဖးမ လုိ႔ ကူညီၾကတယ္။ ေရာဂါ ေၾကာင့္ ဘဝ ကူးသြား ခဲ့လွ်င္ေတာင္မွ အသုဘ လုိက္ပုိ႔မည့္သူ မရွားပါ။ ဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြဟာ ကမၻာႀကီး ရြာတရြာ မျဖစ္ခင္က အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့တာပါ။

ဒီအယူဆ အေတြး အျမင္ဟာ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္စုနွစ္က စလုိ႔ ေယာကၤ်ား တစ္ေယာက္ ပိန္တိ ပိန္ေညာင္ ဝါးျခမ္းျပား အဝတ္ပတ္ ထားတဲ့ ပံုစံဆုိရင္ အက္စစ္ ကိုက္ေနတယ္ လုိ႔ အေျပာ ခံရပီသာ မွတ္ေပေတာ့။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္မွာ ဆြဲထင္ေနတာ တေျဖးေျဖး ပိန္လာရင္ အက္စစ္ကိုက္ ခံေနရတယ္ မၾကာခင္မွာ ေရွာေတာ့မယ္တဲ့။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကုိ ဆံုးမၾကတယ္။ အဲဒီလူက ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္တဲ့သူ။ ယုတ္မာတဲ့သူ၊ မေပါင္း မသင္းၾကနဲ႔။ ေဝးေဝး ေရွာင္ၾကလုိ႔။ ေက်းလက္ သားဖြား ဆရာမက အတင္း တုတ္ သလုိလုိ ပညာေပးေတာ့ လမ္းေၾကာင္း လြဲမွား သြားတာလဲ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ အက္စစ္ ေရာဂါကေတာ့ ေတာနယ္မ်ား အထိ ေရာက္ရွိ ေနေလၿပီ။

အက္စစ္ေၾကာင့္ ကမၻာႀကီး ရြာတစ္ရြာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ လာတာကုိ အျပစ္ ဆုိရမလုိ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းက အဓိက ျပသနာ တခုပါ။
မုိးေခါင္ေရရွား အညာမွာ ႏွစ္စဥ္ လူဦးေရက မ်ားလာတယ္။ အေန အစား ေၿခြတာရတဲ့ဘဝမွာ မိသားစု စားဝတ္ေနရး နဲ႔ ေငြေၾကး အတြက္ လူငယ္ေတြ ၿမိဳ႕တက္ အလုပ္လုပ္ၾက တာ ရွိလာတယ္။ ငယ္ရြယ္သူ စိတ္က ထက္တယ္။ လုပ္ခ်င္ ကိုင္ခ်င္စိတ္ အျပည့္ရွိတယ္။ ဆူးစမ္းတတ္တယ္။ ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္ လုပ္လုိ႔ လမ္းေၾကာင္း မွန္ကုိ ေရာက္တဲ့ လူငယ္ ရွိသလုိ လမ္းေၾကာင္းမွားတဲ့ လူငယ္ေတြလဲ ရွိလာတယ္။

လမ္းေၾကာင္းမွားတဲ့သူက ေငြစေလးေတြနဲ႔ ေက်းလက္ရြာကို အျပန္ အက္စစ္ သယ္လာတယ္။ အက္စစ္ေၾကာင့္ ေန႔ျမင္ ညေျပာက္ ေလးငါးေယာက္ရွိတဲ့ အခါ ေၾကာက္လန္႔လာၾကတယ္။ အဲဒီကစ သာမန္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ပိန္လာတဲ့ သူေတြကိုပါ ေရာၿပီး ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ ထင္ၾကတယ္။ အက္စစ္ ကိုက္ေနၿပီထင္တယ္။ မယံုရင္ ၾကည့္ေနေပါ့။ အက္စစ္က ေၾကာက္ဖုိ႔ တအား ေကာင္းတယ္။ သမားဆရာ တုိ႔ အဆုိရွိတာ အနာသိ ေဆးရွိတဲ့။ အခုေတာ့ ကုရာနတၱိ ေဆးမရွိ ဆုိတဲ့ ေရာဂါ အက္စစ္ ေပၚေလၿပီ။ ေက်းလက္နယ္တြင္ အက္စစ္အား ေၾကာက္လန္႔ ေနေသာစိတ္မ်ား လႊမ္းေန၏။

ေဖးမကူညီ အႀကံညဏ္ေပး ကုသရန္ စဥ္းစားၾကျခင္းထက္ ကိုယ့္က်င့္တရား ေဖာက္ဖ်က္ျခင္းအမႈကုိသာ ဖိေျပာေနၾကသည္။ အဆုိး မဆုိသာေခ်။ ျပသနာ သည္ ေျခေတာက္ေပါက္ကာ အလုိလုိေရာက္လာျခင္း မဟုတ္။ ျပသနာအား သယ္ေဆာင္လာသူသည္ အသိတရားလြတ္ ဗဟုသုတမဲ့စြာ ေနထိုင္ျပဳမူျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္၏။ သို႔ႏွင့္ အက္စစ္ ကုိက္ခံရသူသည္ လူ႕အသိုင္းဝုိင္းမွ ေဘးထြက္ ေနရန္မွတပါး အျခားမရွိ။ ကုသရန္ လမ္းေၾကာင္းကား ေျပာက္ဆံုးေန၏။

ထို႔ျပင္ အက္စစ္ေၾကာင့္ မိဘ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းဝုိင္း မွာလည္း မ်က္မွာ ပ်က္ရ၏။ သူတို႔သားေပါ့ အက္စစ္ကိုက္ ေသတာ။ အဲဒီရြာကလူေပါ့ အက္စစ္ကိုက္လုိ႔ ေသတာ ၂ ေယာက္ေတာင္ရွိေပါ့။ ေနရပ္ဇာတိ နာမည္ေကာင္းမရွိၿပီ။
ထုိမွတဖန္ ၿမိဳ႕နယ္ နာမည္ပ်က္ရ၏။ ထုိမွတဆင့္ …..ေရွးယခင္က သမုိင္းေကာင္းေသာ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနယ္သည္ နာမည္ပ်က္ရ၏။

အဆုိေကာင္း ဒြန္တြဲေနေသာ သေဘာသည္ရွိ၏။ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိဳင္း ေသာ ရုိးသားေသာ ေဖာ္ေရႊေသာ သူမ်ားရွိရာ နယ္ေျမသုိ႔ အက္စစ္ ေရာက္ လာသည္။ အထက္ပါ ဥပမာသည္ အက္စစ္ လမ္းေၾကာင္းတခုသာျဖစ္၏။ အျခားအေၾကာင္းမ်ားလဲရွိ၏။ သိသေလာက္ေတာ့ ေရးဦးမည္။ ေအအိုင္ဒီ အက္စ္ ကူးဆက္ခံ ေဝဒနာရွင္မ်ား စာရင္းတြင္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ပါေန၏။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ HIV AIDS က လူကို ဘယ္လုိ ကူးဆက္တတ္သလဲ။ မကူးဆက္ေအာင္ ဘယ္လုိ ဆင္ျခင္ရမလဲ မသိလုိ႔။ အရက္ေသစာ ေသာက္စားကာ အေဖၚမပါပဲ ခရီးသြားမိလုိ႔ စသျဖင့္။

ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕တြင္ ဟုိက္ေဝးေမာင္း ဆယ္ဘီးကားမ်ား ရွိ၏။ နာမည္ႀကီး၏။ ကားသမားသည္ နယ္စံု ေရာက္၏။ မိန္းမ လိုက္စား၏။ ကာမတႏွာ ေသြသားဆႏၵသည္ သတၱဝါတုိင္းရွိစၿမဲပင္။ နယ္စံုေရာက္ကာ နယ္စံုမွ ေရာဂါမ်ား သယ္လာျခင္းသည္ ျပသနာ တရပ္ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ အက္စစ္ လမ္းေၾကာင္းတခု ျဖစ္၏။ ဇာတ္သမ်ား ႏွင့္ နတ္သမာမ်ား သည္လဲ အက္စစ္ သယ္ေဆာင္ရာ လမ္းေၾကာင္း ဖန္တီးသူမ်ားတြင္ပါဝင္၏။ တသက္လံုး ဒီရြာမွာေန ဒီေရကုိ ေသာက္၊ ဒီလင္ ဒီမယား ေပါင္းသင္း ေနထိုင္ လာတာ ဘာမွ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း မရွိတာ လူတုိင္းအသိပါ။ နယ္လွည့္ ေနသူမ်ား သတိထားဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ဆရာေတာ္ငယ္၊ ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ားသည္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္တြင္ သာသနာ ျပဳၾက၏။ ဒုန္လဘ ကုိရင္ ဝတ္လုိသူ မ်ားအား သင္တုန္းဓါး အတူရိပ္၏။ ဇာတိျပန္ လာခဲ့ေသာ္ အက္စစ္ သယ္ေဆာင္ လာႏိုင္ မလာႏိုင္ မည္သူျငင္းမည္နည္း။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ မ်ားလဲ ထည့္တြက္ရမည္။ ျမန္မာျပည္ အႏွံ႕ ပညာသြားသင္ၾကရာ ဇာတိေျမ သို႔ အက္စစ္ သယ္လာနုိင္၏။ အက္စစ္ ကူးဆက္ ျပန္႔ပြားျခင္း လမ္းေၾကာင္း အား ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မ်ား ပုိမုိ ခန္႔မွန္းနိုင္လိမ့္မည္။

ဇာတ္သမားေတြေတာ့ မေကာင္းဘူး။ နတ္ကေတာ္ ေတြေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဘုန္းႀကီးေတြေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြေတာ့ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာလုိသည္မဟုတ္။ အနီးစပ္ဆံုး ျဖစ္နုိင္ေျခ စဥ္းစားမိျခင္းသာျဖစ္၏။ အက္စစ္ကုိ ကာကြယ္ဖို႔ အဓိကကေတာ့ ပညာေပးျခင္း နွင့္ အကာကြယ္ ပစၥည္းမ်ား ျဖန္႔ေဝေပးျခင္းသည္ ထိေရာက္ မည္ထင္၏။ အားလံုးလဲ စဥ္းစားမိ ၾကမည္ ထင္ပါသည္။ အဲဒီေတာ့ နာမည္ဆုိးတဲ့ အက္စစ္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း နာမည္မပ်က္ရေအာင္ ပညာေပး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္း လုိပါတယ္။

ဇာတိေျမကိုခ်စ္ေသာ – ဆန္းဝင္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။