ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နဲ႔ အမွတ္တရေလးေတြ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးရွိေသာ္လည္း မေရး ျဖစ္ဘူး။ ဒီေန႔ စိတ္ကူးေလးရတာနဲ႔ နည္းနည္းေရးလုိက္တယ္။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ ကိုယ့္ေဒသ အေၾကာင္း ေတြးေနတဲ့ အခါ မွာလဲ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔ ျပန္ၿပီး ေႏြးေထြး လာတယ္။ တကယ္ဆုိ ဟုိး .. လြန္ခဲ့တဲ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က ေက်ာက္ပန္းေတာင္ၿမိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ အနည္းငယ္ စိမ္းေနေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ န၀မတန္းႏွစ္က မန္က်ီးကုန္း အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕ေလးက အထက (၁) ကုိေရာက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမွာ အခန္းက (H) အခန္း. သခ်ၤာ ဦးၿငိမ္းေရႊ၊ အဂၤလိပ္စာ ေဒၚခင္ျမ၀င္း ၊ သိပၸံတြဲ သင္တဲ့ ေဒၚတင္တင္ေအး တုိ႔ အဲဒီလုိ က်ဴရွင္ေလာက နာမည္ရ ဆရာ ဆရာမေတြ နဲ႔ သင္ခဲ့ရပါတယ္။
က်ဴရွင္တက္ေတာ့ ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္၊ ဦးထြႏ္းထြန္း ေဒၚခင္ျမ၀င္း တုိ႔ဆီမွာပဲ။ ဆရာမ ေဒၚခင္ျမ၀င္း ဆီမွာ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က က်ဴရွင္ခ အခမဲ့တက္ခဲ့ ရတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ဆီမွာလဲ က်ဴရွင္ခကို ေပးတလွည့္ မေပး တလွည့္ပါပဲ။ ဆရာကလဲ ေျပာတယ္ ေလ "ငါ့ တပည့္ က်ဴရွင္ခကုိ ေပးနုိင္မွ ေပး ၊ အတန္းခ်ိန္ေတာ့ မပ်က္နဲ႔တဲ့" ကြက္တိပဲေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြ ကလဲ မုိးေလ၀သ သိပ္မမွန္ေတာ့ စီးပြားေရးတြက္ေခ်မကိုက္ဘူးကုိ။
ဆရာ ဆရာမေတြ က်ဴရွင္မွာ ထိုင္ေတာ့လဲ အေရွဆံုးခံုက။ ေတာက္တုိမယ္ရ လုပ္ေတာ့လဲ ဆန္း၀င္း ပဲေပါ့။ ေဘာ္ဒါေတြလဲ မရွိေသးဘူး။ ၀ုိင္းနဲ႔ က်ဴရွင္ပဲရွိတယ္။ "ထူးျခားတာက ဆရာ ဆရာမေတြက ေငြေၾကးထက္ ပညာကုိ ပုိၿပီးတန္ဖုိးထားၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚမွာ ေစတနာထားတယ္။ အမုန္းခံ ဆံုးမၾကတယ္။ ဆရာေတြနဲ႔ လမ္းမွာေတြ႕သည္။ ေစ်းမွာေတြ႕သည္။ ၀င္း၀င္း စီနီမာမွာ ေတြ႕သည္။ ထိန္ကန္ဘက္ မွာေတြ႕ သည္။ ေစတီႀကီးမွာ ေတြ႕သည္။ ဘယ္ေနရာ ျဖစ္ျဖစ္ မျမင္မေတာ္တာကုိ ေျပာဆိုဆံုးမ ၾကတယ္"
အဲဒီေန႔က တနလၤာေန႔။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။ မ်က္ႏွာသစၿ္ပီး က်ဴရွင္ကုိ အေျပး သြားရတယ္။ က်ဴရွင္က ျပန္လာေတာ့ ထမင္းခ်က္။ ညဦးက မုိးရြာထားေတာ့ မီးေသြးအိတ္က မုိးမိသြား တယ္ဗ်ာ။ မီးေမြးဖုိ႔ ထင္းရွဴးသားကခြဲရေသး။ ထမင္းက်က္ေတာ့ ေရးမိုးခ်ိဳး။ ထမင္းပူပူ ကုိ ရယ္ဒီမိတ္ အိမ္က ခ်က္ေပးတဲ့ ဟင္းနဲ႔ အျမန္ေလႊးရတယ္။ နာရီကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကုိးနာရီ။ ေက်ာင္း၀တ္စံု ပုဆုိးအစိမ္းေလးနဲ႔ အျဖ်ဴေရာင္ ရယ္ဒီမိတ္ ရွပ္အကၤ်ီေလး အျမန္၀တ္ကာ ေက်ာင္းႀကီးအတြက္ စာအုပ္ေတြ ထည့္ၿပီး စက္ဘီးကုိ အျမန္နင္းလုိ႔ အိမ္ကထြက္ခဲ့တယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းအတုိင္း စက္ဘီးနင္းအလာ ေစ်းနားေရာက္ေတာ့ ေစ်း စခင္းေနၿပီ။ အုိး … မ်ားလုိက္တဲ့ လူေတြ ေစ်းေရာင္း ေစ်း ၀ယ္ေတြ စံုလို႔။ ျမင္းလွည္း ဆရာရဲက လွည္းဘီးၾကားကုိ ႏွင္တံေလး နဲ႔ထုိးလို႔ (ေတာက္.. ေတာက္ ေတာက္) နဲ႔ အခ်က္ျပ သံ။ "ထုန္းထုန္း ထိုင္းထုိင္း" နဲ႔ ေထာ္လာဂ်ီ သံေတြ မရုိးနိုင္ တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြ ျဖတ္ရင္း။ ေစ်းေခါင္းရံုးနား အေရာက္မွာ …
ေစ်းဘန္းရြက္လာတဲ့ အေဒၚႀကီး တစ္ ေယာက္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထိပ္တိုက္ တုိးတာပဲဗ်ာ။ ပ်ံက်ေစ်းမွာ ေနရာ တစ္ခုရဖို႔ အေျပးႏွင္ လာတယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကလဲ ေက်ာင္းတံခါး မပိတ္ခင္ ေက်ာင္းထဲေရာက္ဖုိ႔။ အေရးနဲ႔အေၾကာင္း ဆုိ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးဘရိပ္အုပ္ဖို႔ ေမ့ေနတယ္။ တစ္ဦးကုိ တစ္ဦးေရွာင္ဖုိ႔အေရး ဘယ္ညာ ၿပိဳင္တူ ေရြ႕လုိ႔ ထုပ္စီးတုိးပြဲ တစ္ခုလုိျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စက္ဘီးနဲ႔ အေဒၚႀကီးက ေစ်းဘန္းနဲ႔။ မ်က္ေစ့ထဲျမင္ၾကည့္ၾကပါဗ်ာ။ အေဒၚႀကီး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း ၾကားကုိ ေရွ႕ဘီးေရာက္သြားပီ။ အေဒၚႀကီးလဲ ေစ်းဘန္းကုိ လႊတ္ကာ ေနာက္ကုိ ပက္လက္လန္ လဲသြားပါ ေလေရာ။ စက္ဘီးလဲက်သြားကာ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚကုိ ပိလုိ႔ အေဒၚႀကီးရဲ႕ ေစ်းဘန္းက ဘယ္လုိျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲ ေရာက္လာလဲ မသိလုိက္ဘူး။
ေဘးနားက လူေတြက ၀ိုင္းကူၾကတယ္။
ေတာ္ေသးတယ္ အေဒၚႀကီး ဘာမွ မျဖစ္လုိ႔။ "ေမာင္ေက်ာင္းသားရယ္ အေဒၚေတာင္းပန္ပါတယ္ ေစ်းထြက္ဖုိ႔ ေနာက္က်ေနလုိ႔ အေဒၚ့ အမွားပါကြယ္" အဲဒီစကား ကုိအေဒၚႀကီး ဆီက ၾကားလုိက္ရစဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ အရမ္း အားနာ သြားမိတယ္။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္က ၀င္တုိက္မိတာပါ။ ၀ုိင္းကူၾကတဲ့ လူေတြကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဂရုတစုိက္နဲ႔ေပါ့။ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာျဖစ္မိပါတယ္။
အဲဒီေန႔ကစလုိ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈကုိ ကၽြန္ေတာ္ရရွိခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြက ေက်ာင္း၀တ္စံု အစိမ္း အၿဖဴေလးနဲ႔ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆုိ ဦးစား ေပးကာ ပညာေရးကုိ တန္ဖုိးထား အားေပးၾကတာ ကၽြန္ေတာ္သိ လုိက္ရတယ္။ ဒီအျဖစ္ပ်က္ေလးကုိ စက္ဘီးလဲၿပီး ဘယ္ဘက္ ေျခေထာက္မွာ ပြန္းသြားတဲ့ ဒဏ္ရာေလးကို ျမင္တုိင္း သတိရေနမိတယ္။ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႔သားေတြ ၀ုိင္းခ်စ္ၾကတဲ့ ေက်ာက္းပန္းေတာင္ ၿမိဳ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခ်စ္တတ္လာခဲ့တယ္။ "ပညာၿမွင့္မွ လူမ်ိဳးျမင့္မယ္" ဆုိတဲ့ စကားပံုကုိ ယံုၾကည္ထားတဲ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ နဲ႕အတူ ထပ္တူက်တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားမွာ ယေန႔ထိ ရွင္သန္ဆဲ့ပါပဲ။
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြရဲ႕ ထပ္တူက်တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ရွင္သန္ပါေစ လုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း ……
ဆန္း၀င္း (ေက်ာက္ပန္းေတာင္း)။
